പ്രധാനമന്ത്രി: എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ, പരീക്ഷാ പേ ചർച്ചയുടെ ഈ പ്രധാനപ്പെട്ട പതിപ്പിലേക്ക് സ്വാഗതം. ഇത്തവണ ഇത് അൽപ്പം വ്യത്യസ്തമാണ്, അൽപ്പം പ്രത്യേകതയുള്ളതാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പരീക്ഷാ പേ ചർച്ച നടത്തണമെന്ന് നിരവധി വിദ്യാർത്ഥികൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ ഇത്തവണ, ഇന്ത്യയിലുടനീളമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളോടൊപ്പം ഈ ചർച്ചകൾ നടത്താൻ ഞാൻ ഇരുന്നു. ഈ പ്രത്യേക എപ്പിസോഡിൽ, നിങ്ങൾക്ക് അത് കൃത്യമായി കാണാൻ കഴിയും. തമിഴ്നാട്ടിലെ കോയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം. തമിഴ്നാട്ടിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഊർജ്ജവും ജിജ്ഞാസയും എന്നെ വളരെയധികം ആകർഷിച്ചു. നമുക്ക് ഒന്ന് നോക്കാം.
പ്രധാനമന്ത്രി: വണക്കം!
വിദ്യാർത്ഥികൾ: വണക്കം, സർ!
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ലഭിച്ചോ ഇല്ലയോ?
വിദ്യാർത്ഥികൾ: ഇല്ല, സർ, ഞങ്ങൾ ഇതിനകം കഴിച്ചു.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ എന്താണ് കഴിച്ചത്?
വിദ്യാർത്ഥികൾ: ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: വീട്ടിൽ നിന്ന്, വളരെ നല്ലത്.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹം പ്രധാനമന്ത്രിയായതുകൊണ്ട് വളരെ ഗംഭീരമായ ഒരു പ്രവേശനമാണ് ഞാൻ ആദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചത്, എന്നാൽ വളരെ ലാളിത്യത്തോടെയും വിനയത്തോടെയുമാണ് അദ്ദേഹം എത്തിയത്
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ എനിക്ക് രോമാഞ്ചം വന്നു. അദ്ദേഹം ശരിക്കും മികച്ചവനായിരുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: വർഷങ്ങളായി, പരീക്ഷ പേ ചർച്ചയിലൂടെ ഞാൻ 10, 12 ക്ലാസുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുമായി സംവദിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇത് പഠിപ്പിക്കാനല്ല, പഠിക്കാനാണ് ചെയ്യുന്നത്. എനിക്ക് ഇത് ഒരു മികച്ച പഠനാനുഭവമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇന്ന് തമിഴ്നാട്ടിലെ യുവാക്കളെ കാണുന്നത് - നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ. അതിനാൽ നിങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പങ്കിടാൻ താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് കേൾക്കാൻ. ആരാണ് തുടങ്ങുക?
പ്രധാനമന്ത്രി: വർഷങ്ങളായി, പരീക്ഷ പേ ചർച്ചയിലൂടെ ഞാൻ 10, 12 ക്ലാസുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുമായി സംവദിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇത് പഠിപ്പിക്കാനല്ല, പഠിക്കാനാണ് ചെയ്യുന്നത്. എനിക്ക് ഇത് ഒരു മികച്ച പഠനാനുഭവമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇന്ന് തമിഴ്നാട്ടിലെ യുവാക്കളെ കാണുന്നത് - നിങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ. അതിനാൽ നിങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പങ്കിടാൻ താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് കേൾക്കാൻ. ആരാണ് തുടങ്ങുക?
വിദ്യാർത്ഥി: എന്റെ പേര് ഛവി ജെയിൻ. എനിക്ക് ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പ് ആരംഭിക്കണം. എനിക്ക് ഏതൊക്കെ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയണം, വിദ്യാഭ്യാസ തലത്തിൽ, എന്റെ സ്റ്റാർട്ടപ്പിൽ എന്നെ സഹായിക്കാൻ ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് തികച്ചും ശരിയാണ്. ഇക്കാലത്ത്, ഞാൻ യുവാക്കളെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം, അവർ ഉടൻ തന്നെ സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും. ആദ്യം, നിങ്ങൾ എന്തുചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണം. ചില സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ സാങ്കേതിക നവീകരണത്തെക്കുറിച്ചാണ് - ഒരാൾ ഡ്രോണുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മറ്റൊരാൾ വീട്ടിൽ വൈദ്യുതിക്കായി പുതിയ സംവിധാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ വിദഗ്ധരായ കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളെ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരിക്കും, മറ്റൊരാൾ ധനകാര്യത്തിൽ മിടുക്കനായിരിക്കാം. നാല് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഒരു ചെറിയ ടീം രൂപീകരിച്ച് വശത്ത് എന്തെങ്കിലും ആരംഭിക്കുക. ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പിന് 25 വയസ്സ് പ്രായപരിധിയില്ല - നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ആരംഭിക്കാം. ചെറിയ സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ പോലും വളരും. നിങ്ങൾക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് അതിശയകരമാണ്. ചില സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളെ സന്ദർശിക്കുക, ഒരു പ്രോജക്റ്റ് റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കുക, അവരോട് സത്യസന്ധമായി പറയുക, “ഞാൻ ഒരു സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്, ഞാൻ ഒരു സ്കൂൾ പ്രോജക്റ്റ് തയ്യാറാക്കുകയാണ്. അവർ ഒന്നും മറച്ചുവെക്കില്ല; അവർ നിങ്ങളുമായി പങ്കിടും. ക്രമേണ, അത് എങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിവ് ലഭിക്കും.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഞാൻ പഠനത്തിൽ വളരെയധികം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ, എന്റെ അഭിനിവേശം ഞാൻ അവഗണിക്കുമെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും ഭയപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ എന്റെ അഭിനിവേശത്തിൽ വളരെയധികം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ, എന്റെ പഠനം തകരാറിലാകും. എനിക്ക് എങ്ങനെ രണ്ടും സന്തുലിതമാക്കാൻ കഴിയും?
പ്രധാനമന്ത്രി: നോക്കൂ, ഒന്നാമതായി, ഇവ രണ്ടും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളല്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ അങ്ങനെ കരുതുന്നത്? രണ്ടും ഉപയോഗപ്രദമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങൾ കലയെ സ്നേഹിക്കുകയും, ഒരു ലബോറട്ടറിയെക്കുറിച്ചും രാസവസ്തുക്കൾ കലർത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്ര വിഷയം പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കരുതുക. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കടലാസ് എടുത്ത്, ലാബ് വരയ്ക്കാം, പെയിന്റ് ചെയ്യാം, കുപ്പികളിൽ രാസവസ്തുക്കളുടെ പേരുകൾ ലേബൽ ചെയ്യാം. തുടർന്ന്, രണ്ട് രാസവസ്തുക്കൾ കലർത്തുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക നിറം ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് പാഠത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങൾക്ക് അത് ജാറിൽ വരയ്ക്കാം. ഈ രീതിയിൽ, നിങ്ങളുടെ കല പൂർത്തിയായി, നിങ്ങളുടെ പാഠവും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ രണ്ടും മനോഹരമായി സംയോജിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. കലയോടോ കരകൗശലത്തോടോ ഉള്ള നിങ്ങളുടെ അഭിനിവേശം പഠനത്തിൽ നിന്നുള്ള ക്ഷീണം ഒഴിവാക്കാൻ സഹായിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് ദിവസവും അര മണിക്കൂർ അല്ലെങ്കിൽ ആഴ്ചയിൽ രണ്ടുതവണ അതിനായി നീക്കിവയ്ക്കാം. സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യണം, എന്നാൽ വ്യക്തിഗത ജീവിതത്തിന് ഉപയോഗപ്രദമായ കാര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം പിന്തുടരാനും കഴിയും.
വിദ്യാർത്ഥി: 2047 ആകുമ്പോഴേക്കും നമ്മുടെ രാജ്യം വികസിത രാജ്യങ്ങളുടെ നിരയിൽ ചേരും. എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇത് നേടാൻ നമുക്ക്, യുവാക്കൾക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയും?
പ്രധാനമന്ത്രി: 10, 12 ക്ലാസുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ പോലും 2047 ആകുമ്പോഴേക്കും ഒരു വികസിത ഇന്ത്യ എന്ന സ്വപ്നം കാണുന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. ഇത് എന്നെ വളരെയധികം സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആവേശത്തിലാണ്! 2047 ലെ വികസിത ഇന്ത്യ എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? സിംഗപ്പൂരിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഒരിക്കൽ, അത് ഒരു ചെറിയ മത്സ്യബന്ധന ഗ്രാമമായിരുന്നു. ഇന്ന്, അത് വളരെ പുരോഗമിച്ചു. ലീ കുവാൻ യൂ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു: "നമുക്ക് ഒരു വികസിത രാജ്യമാകണമെങ്കിൽ, വികസിത രാജ്യങ്ങളുടെ ശീലങ്ങൾ നാം സ്വീകരിക്കണം." മൂന്നാം ലോക രാജ്യത്തെപ്പോലെ നമുക്ക് പെരുമാറാൻ കഴിയില്ല - എവിടെയും മാലിന്യം വലിച്ചെറിയുക, എവിടെയും തുപ്പുക. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും പ്രധാനമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, നിങ്ങളുടെ സ്കൂട്ടർ ശരിയായി നിർത്തുക. അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിൽ, ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഒരു ഭക്ഷണവും പാഴാക്കില്ലെന്ന് തീരുമാനിക്കുക. എല്ലാവരും ഇത് ചെയ്താൽ സങ്കൽപ്പിക്കുക - എത്ര ഭക്ഷണം ലാഭിക്കുമെന്ന്, എത്ര പ്രയോജനം ലഭിക്കുമെന്ന്! പൗരന്മാരായി, അത്തരം രീതികൾ പിന്തുടരുകയാണെങ്കിൽ, നമ്മൾ ഒരു വികസിത ഇന്ത്യയിലേക്ക് സംഭാവന ചെയ്യുകയാണ്. ഇപ്പോൾ, വോക്കൽ ഫോർ ലോക്കൽ എടുക്കുക. ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിച്ച ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വാങ്ങും. ഞാൻ മെയ്ഡ് ഇൻ ഇന്ത്യയെ പിന്തുണയ്ക്കും. ഇന്ത്യയിൽ വിവാഹം ചെയ്യുക എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ. ചില സമ്പന്നർ വിവാഹങ്ങൾക്ക് ദുബായിലേക്ക് പോകാൻ ചിന്തിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ട്? ഇന്ത്യയിൽ എന്താണ് കുറവ്? പൗരന്മാർ എന്ന നിലയിൽ, ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം നാം ഏറ്റെടുത്താൽ, ഒരു വികസിത ഇന്ത്യ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് നമുക്ക് തീർച്ചയായും സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയും.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഓ എന്റെ ദൈവമേ, പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് ഇതിൽ ശരിക്കും താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു, വലിയ കാര്യങ്ങളല്ല, ചെറിയ ചുവടുകളാണ് പ്രധാനമെന്ന് അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.
വിദ്യാർത്ഥി: എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഏതെങ്കിലും വിദ്യാർത്ഥിയോ വ്യക്തിയോ അവരുടെ ജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ, അവർ നിരവധി വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു. കാര്യങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമ്പോൾ, മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള നമ്മുടെ പ്രചോദനം പലപ്പോഴും കുറയുന്നു. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, വിജയം നേടാൻ, നമുക്ക് പ്രചോദനമോ അച്ചടക്കമോ ആവശ്യമുണ്ടോ?
പ്രധാനമന്ത്രി: രണ്ടും ജീവിതത്തിൽ പ്രധാനമാണ്. അച്ചടക്കമില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എത്ര പ്രചോദനം ഉണ്ടെങ്കിലും, അത് ഉപയോഗപ്രദമാകില്ല. അയൽക്കാരൻ ധാരാളം വിളകൾ വിളവെടുക്കുന്നതിനാൽ പ്രചോദനം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു കർഷകനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. "എന്റെ ഭൂമി വലുതാണ്, താൻ കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കണം" എന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്നു. ഇതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രചോദനം ലഭിക്കുന്നു, പക്ഷേ മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് നിലം ഉഴുതുമറിക്കുമ്പോൾ, "അടുത്ത ആഴ്ച അത് ചെയ്യാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അത് വൈകിപ്പിക്കുന്നു. മഴയ്ക്ക് മുമ്പ് ഉഴുതുമറിച്ചില്ലെങ്കിൽ, പിന്നീട് എന്ത് ചെയ്താലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസ്ഥ മോശമായിരിക്കും. അദ്ദേഹത്തിന് പ്രചോദനം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അച്ചടക്കം ഇല്ലായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ അച്ചടക്കം അത്യാവശ്യമാണ്; പ്രചോദനം അതിന് മൂല്യം കൂട്ടുന്നു. അച്ചടക്കമില്ലെങ്കിൽ, ഏറ്റവും വലിയ പ്രചോദനം പോലും ഒരു ഭാരമായി മാറുകയും നിരാശയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: എന്റെ ചോദ്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. ഒടുവിൽ, ഞാൻ അന്വേഷിച്ച ഒരാളിൽ നിന്ന് ഒരു വ്യക്തത ലഭിച്ചതിൽ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷവും ബഹുമാനവും തോന്നുന്നു..
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഇപ്പോൾ AI കൂടുതൽ കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. പല കമ്പനികളിലും മനുഷ്യ ജീവനക്കാർ മാത്രമല്ല, AI ജീവനക്കാരും ഉണ്ടെന്ന് നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. അപ്പോൾ എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: നമ്മൾ AI-യെ ഭയപ്പെടണോ, നമ്മുടെ ഭാവി കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്താണ് മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്?
പ്രധാനമന്ത്രി: നോക്കൂ, എല്ലാ യുഗത്തിലും, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ വരുമ്പോഴെല്ലാം, എപ്പോഴും ചർച്ചകൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ വന്നപ്പോൾ, എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ആളുകൾ ചിന്തിച്ചു. ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങനെയായിരുന്നു. നമ്മൾ ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടരുത്. നമ്മൾ അതിന് അടിമകളാകാതിരിക്കാനാണ് നമ്മുടെ ശ്രമം. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ തീരുമാനമെടുക്കുന്നയാളായി തുടരണം; സാങ്കേതികവിദ്യ എന്റെ യജമാനനാകരുത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ചില കുട്ടികൾ അവരുടെ മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെ അടിമകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു - ഫോണില്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയില്ല; ടിവി ഇല്ലാതെ അവർക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനർത്ഥം അവർ അടിമകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ ഉറച്ചു തീരുമാനിക്കണം: ഞാൻ അടിമയാകില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മുടെ നേട്ടത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണം. “ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച പുസ്തകം ഏതാണ്?” എന്ന് ഞാൻ AI യോട് ചോദിച്ചാൽ അത് എന്നെ നയിക്കുന്നു, അത് ഉപയോഗപ്രദമാണ്. എന്നാൽ “ഞാൻ വായിക്കില്ല, ഉള്ളിൽ എന്താണെന്ന് പറയൂ” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ അത് തെറ്റാണ്. ജോലികളുടെ സ്വഭാവം എപ്പോഴും മാറും. മുമ്പ്, ആളുകൾ കാളവണ്ടികളിലാണ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്; ഇപ്പോൾ അവർ വിമാനങ്ങളിലാണ് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. ജോലികൾ മാറി, പക്ഷേ ജീവിതം തുടർന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കണം, സ്വയം വികസിപ്പിക്കണം, അതുപയോഗിച്ച് നമ്മുടെ ജോലിക്ക് മൂല്യം കൂട്ടണം. നമ്മൾ ഇത് ചെയ്താൽ, സാങ്കേതികവിദ്യ എത്ര പുരോഗമിച്ചാലും, അത് എല്ലായ്പ്പോഴും നമുക്ക് ഉപയോഗപ്രദമാകും. നമ്മൾ അതിനെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: നമ്മുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയോടൊപ്പം ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു അവസരം ലഭിക്കാൻ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: അതൊരു മികച്ച അനുഭവമായിരുന്നു. ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടുപോയി, അത് വളരെ യഥാർത്ഥമായി തോന്നി.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹം ഒരു പ്രധാനമന്ത്രിയേക്കാൾ കുടുംബത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: സുഹൃത്തുക്കളേ, കോയമ്പത്തൂരിലെ ഞങ്ങളുടെ യുവ കൂട്ടാളികൾക്ക് AI, സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ, ഭാവി സാങ്കേതികവിദ്യകൾ, പഠനങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നന്നായി അറിയാം. 2047 ആകുമ്പോഴേക്കും വികസിത ഇന്ത്യ എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിന് പുതിയ ശക്തി പകരുന്ന യുവ ഇന്ത്യയുടെ യുവ ചിന്താഗതിയാണ് ഇതെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയും.
പ്രധാനമന്ത്രി: സുഹൃത്തുക്കളേ, പരീക്ഷ പേ ചർച്ചയുടെ അർത്ഥം ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുക, സംസാരിക്കുക, പരസ്പരം പഠിക്കുക എന്നതാണ്. ഈ പരമ്പര തുടരുന്നു, കോയമ്പത്തൂരിന് ശേഷം, ഞങ്ങളുടെ ചർച്ച ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഛത്തീസ്ഗഢിന്റെ തലസ്ഥാനമായ റായ്പൂരിലെത്തി. അവിടെയും ഞാൻ കുട്ടികളുമായി വളരെ രസകരമായ സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി. വെറും ചർച്ചകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്ന് ഞാൻ പറയണം - എനിക്ക് ചില രുചികരമായ പ്രാദേശിക ഭക്ഷണങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാനും കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങൾക്കും ഇത് ആസ്വദിക്കാം.
വിദ്യാർത്ഥി: ജയ് ജോഹർ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ജയ് ജോഹർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അവർ നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ തന്നിരുന്നോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, നിങ്ങൾ ഇത്രയധികം മീറ്റിംഗുകളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു. ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
പ്രധാനമന്ത്രി: ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കുന്നു?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഞങ്ങൾ കടലമാവ് ചെറിയ വൃത്തങ്ങളാക്കി വറുക്കുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഓ, പിന്നെ?
വിദ്യാർത്ഥി: ഇത് രുചികരമാണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ആളുകൾ ഇത് എപ്പോഴാണ് കഴിക്കുന്നത്?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, കൂടുതലും ദീപാവലി സമയത്ത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ദീപാവലി സമയത്ത്, എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, കൂടുതലും ദീപാവലി സമയത്ത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ഇതിനെ എന്താണ് വിളിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?, ഇതിനെ ചക്ലി എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ: ഇല്ല സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മഹാരാഷ്ട്രയിൽ ഇതിനെ ചക്ലി എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഇത് എന്താണ്?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഇത് ഖുർമി ആണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഓ.
വിദ്യാർത്ഥി: ഇത് ശർക്കര, മാവ്, റവ എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: നന്ദി കുട്ടി, ഇത്രയും അത്ഭുതകരമായ ഭക്ഷണം നൽകിയതിന്.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹത്തിന് ഖുർമി നൽകി, തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കഷണം നൽകി. അത് വളരെ അത്ഭുതകരമായിരുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ചില ചോദ്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അവരോട് ചോദിക്കാൻ അവസരമുണ്ട്.
വിദ്യാർത്ഥികൾ: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മുന്നോട്ട് പോകൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങൾ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പരീക്ഷകൾക്ക് ശേഷം അവധിക്കാലം ആഘോഷിക്കാൻ തോന്നുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ അഞ്ച് സ്ഥലങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് നിർദ്ദേശിക്കാമോ?
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ ഏത് തഹസിൽ നിന്നാണ്?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഞാൻ റായ്പൂരിൽ നിന്നാണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: റായ്പൂരിൽ നിന്നാണ്. എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടെ തഹസിൽ ഏതൊക്കെ സ്ഥലങ്ങളാണെന്ന് ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുക. ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂർ എടുക്കും. എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടെ ജില്ലയിൽ നിങ്ങൾ കാണാത്തവയുടെ ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുക. പിന്നെ നിങ്ങളുടെ സംസ്ഥാനത്ത്, ഛത്തീസ്ഗഢിൽ, നിങ്ങൾ ഇതുവരെ സന്ദർശിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് തീരുമാനിക്കുക. നിങ്ങൾ എവിടെ പോയാലും, ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായി പോകുക - അപ്പോഴാണ് ടൂറിസം ആസ്വാദ്യകരമാകുന്നത്. ഒരു ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ടുമെന്റിൽ യാത്ര ചെയ്യുക, ഭക്ഷണം കൊണ്ടുപോകുക, അനുഭവം എങ്ങനെയാണെന്നും ആൾക്കൂട്ടം എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നുവെന്നും ആളുകൾ എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നുവെന്നും കാണുക. അത് ജീവിതത്തിലെ ഒരു സന്തോഷവും പഠനാനുഭവവുമാണ്. ഇന്ത്യ വൈവിധ്യത്താൽ നിറഞ്ഞതാണ്, അതെല്ലാം കാണാൻ ഒരു ജീവിതകാലം പോലും പര്യാപ്തമല്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: ചിലപ്പോൾ പരീക്ഷാ സമയത്ത് നമുക്ക് പുനരവലോകനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, അത് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. പരീക്ഷാ സമയത്തും പരീക്ഷാ ഹാളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുമ്പും നമുക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിനെ ശാന്തമായി നിലനിർത്താൻ കഴിയും?
പ്രധാനമന്ത്രി: പരീക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള ആഴ്ച നോക്കൂ. നിങ്ങൾ ഇതിനകം എല്ലാം മുകളിലേക്കും താഴേക്കും കടന്നുപോയിരിക്കണം. നിങ്ങൾ കേട്ടതും പഠിച്ചതും പാഴായിട്ടില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. അത് എവിടെയോ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ശാന്തമായി ഇരിക്കുക, വിഷമിക്കേണ്ട, പേപ്പർ വരുമ്പോൾ നോക്കുക. മറ്റൊരു കാര്യം: നിങ്ങൾക്ക് ഒരു നല്ല വിദ്യാർത്ഥിയാകണമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് വിഷയത്തിൽ ഒരു പിടി ഉണ്ടായിരിക്കണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല വിദ്യാർത്ഥിയാകൂ. ഒരു വിഷയത്തിൽ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ പിടി കിട്ടും? ഒരു നല്ല കളിക്കാരൻ എങ്ങനെയാണ് ഒരു നല്ല കളിക്കാരനാകുന്നത്?
വിദ്യാർത്ഥി: പരിശീലനം, സ്ഥിരത, അച്ചടക്കം, ദിനചര്യ എന്നിവയിലൂടെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം അവൻ തുടർച്ചയായി മത്സരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കണം എന്നതാണ് - അവൻ വീഴുന്നു, ഇടിക്കുന്നു, തോൽക്കുന്നു, ജയിക്കുന്നു, മുന്നേറുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അവൻ ഒരു കളിക്കാരനാകുന്നത്. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു നിർദ്ദേശം നൽകാം. നിങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ, പഠനത്തിൽ അൽപ്പം ദുർബലരായ ചില വിദ്യാർത്ഥികൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം. അവരിൽ ഒരാളെ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്താക്കുക. ഈ വിദ്യ നിങ്ങളെ വളരെയധികം സഹായിക്കും. അവനോട് പറയുക, "ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." അവനെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ, നിങ്ങൾ നടത്തുന്ന പരിശ്രമവും ശ്രദ്ധയും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഗണിതത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കും, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ, അങ്ങനെയാകും.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ തായ്ക്വോണ്ടോ കളിക്കുന്നു, ഭാവിയിൽ ഒരു കായികതാരമാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ പഠനവും സ്പോർട്സും എങ്ങനെ സന്തുലിതമാക്കാം?
പ്രധാനമന്ത്രി: വിദ്യാഭ്യാസം ജീവിതത്തിൽ ആവശ്യമാണ്, സമൂഹത്തിലും അത് ആവശ്യമാണ്. അത് ഒരിക്കലും കുറച്ചുകാണരുത്. "ഞാൻ സ്പോർട്സിൽ മിടുക്കനാണ്, അതിനാൽ എനിക്ക് പഠിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിൽ തെറ്റ് വരുത്തരുത്. എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസം മാത്രം എല്ലാം ചെയ്യുമെന്ന് കരുതരുത്. നിങ്ങൾക്ക് കഴിവുണ്ട്, അത് എന്തുതന്നെയായാലും അത് വികസിപ്പിക്കണം. ഒരു കായികതാരമാകാൻ കളിക്കുക എന്നത് ഒരു വിഷയമാണ്, എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ കളിക്കുക എന്നതും വളരെ പ്രധാനമാണ്. ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കളി ഉണ്ടായിരിക്കണം; ജീവിതം കളിയായിരിക്കണം. നിങ്ങൾ കളിക്കണം - നിങ്ങൾ കളിച്ചാൽ നിങ്ങൾ വളരും. "അവന് ഒന്നും അറിയില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ മൈതാനത്ത് നിൽക്കുന്നത്" എന്ന് ആളുകൾ പറയാതിരിക്കാൻ നിങ്ങൾ പഠിക്കുകയും വേണം. ഇല്ല, നിങ്ങൾ പഠനത്തിലും കായികരംഗത്തും ശക്തനായിരിക്കണം.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹം എന്ത് പറഞ്ഞാലും, ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിലും അത് നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ഇന്ന് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് വാക്കുകളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് താങ്കൾ സ്വച്ഛ് ഭാരത് ആരംഭിച്ചു. നമ്മുടെ പുതിയ റായ്പൂരും വികസനത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. വിദ്യാർത്ഥികളെന്ന നിലയിൽ, നമുക്ക് എങ്ങനെ വികസനത്തിന് സംഭാവന നൽകാം അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കാം?
പ്രധാനമന്ത്രി: പ്രകൃതി വിഭവങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. ക്രമേണ, നമ്മൾ ആളുകളെ ഉൾപ്പെടുത്തണം, മാറ്റം വരും. നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ചില നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുകയാണെങ്കിൽ - ഉദാഹരണത്തിന്, വെള്ളം. എന്നോട് പറയൂ, ഞാൻ പല്ല് തേയ്ക്കുകയും വെള്ളം ഒഴുകുകയും ചെയ്താൽ, ഞാൻ അത് ഓഫ് ചെയ്യണം. വായ കഴുകുമ്പോൾ മാത്രമേ വെള്ളം ഉപയോഗിക്കാവൂ. ഇതൊക്കെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണ്. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഒരു ഗ്രാമം സന്ദർശിച്ചു. ദൂരെ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, കാട് പോലെ തോന്നിക്കുന്ന, വളരെ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലം ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ ചോദിച്ചു, "ഇത് എന്താണ്?" അവർ പറഞ്ഞു, "ഇതൊരു സ്കൂളാണ്." പ്രദേശം വരണ്ടതായിരുന്നുവെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ ഈ സ്കൂൾ പച്ചപ്പായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു അധ്യാപകനുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പെട്രോൾ പമ്പുകളിൽ നിന്ന് എണ്ണ പാത്രങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു, "നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണ കണികകളുള്ള വെള്ളം, ഈ കുപ്പികളിൽ, എല്ലാ ദിവസവും കൊണ്ടുവരിക." കുട്ടികൾ ആ വെള്ളം നിറച്ച കുപ്പികൾ കൊണ്ടുവന്നു. അദ്ദേഹം ഓരോ കുട്ടിക്കും വെള്ളം കൊടുക്കാൻ ഒരു മരം നൽകി. ഭക്ഷണ കണികകൾ വളമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഇക്കാരണത്താൽ, മുഴുവൻ സ്കൂളും പച്ചപ്പുള്ളതായി. ഒരു അധ്യാപകൻ ഇത്രയും വലിയ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നു. നമ്മൾ മാനുഷികമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, മാറ്റം ആരംഭിക്കുന്നു. ഇവ നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ പരിസ്ഥിതി നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറണം.
വിദ്യാർത്ഥി: താങ്കൾ വർഷങ്ങളായി രാജ്യത്തെ നയിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നേതാവെന്ന നിലയിൽ, ഭാവി തലമുറയായ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന്, നേതാക്കളെന്ന നിലയിൽ നിങ്ങൾ എന്ത് ഗുണങ്ങളാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ ഒരു നേതാവാകണോ അതോ നിർഭയനാകണോ?
വിദ്യാർത്ഥി: രണ്ടും.
പ്രധാനമന്ത്രി: ആദ്യം, നിർഭയനാകൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മറ്റുള്ളവർ അത് ചെയ്യുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് നോക്കാതെ ഞാൻ അത് ചെയ്യും എന്ന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിക്കുക. ഇത് വരുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ സ്വയം തുടങ്ങുമ്പോൾ, നേതൃത്വം ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങും. ഉദാഹരണത്തിന്, ചുറ്റും മാലിന്യം കിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അത് എടുത്താൽ, നിങ്ങളോടൊപ്പം നടക്കുന്ന നാല് പേർക്കും അത് എടുക്കാൻ തോന്നും. അതിനർത്ഥം നിങ്ങൾ ഒരു നേതാവായി, അല്ലേ? അത് ഒരു നല്ല കാര്യമാണ്. ഒരു നേതാവിന്റെ റോളിനായി നമ്മൾ എപ്പോഴും സ്വയം തയ്യാറെടുക്കണം. അതൊരു നല്ല വിശ്വാസമാണ്, ഒരു നല്ല ചിന്തയാണ്. എന്നാൽ നേതൃത്വം എന്നാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മത്സരിക്കുക, ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി രൂപീകരിക്കുക, മനോഹരമായ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തുക എന്നല്ല. നേതൃത്വം എന്നാൽ പത്ത് പേരോട് നിങ്ങളുടെ ഒരു പോയിന്റ് വിശദീകരിക്കാനുള്ള ഗുണം ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നതാണ് - അത് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അത് വിശദീകരിക്കുക. വിശദീകരിക്കാൻ, നിങ്ങൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം. മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കുന്നവർക്ക് അവർക്ക് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയും. മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കാത്തവർക്ക് ഒന്നും വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ, മറ്റുള്ളവരെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നതായിരിക്കണം നമ്മുടെ ശ്രമം.
വിദ്യാർത്ഥി: എന്തെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരാളിൽ നേതൃത്വഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വളരെ നന്നായി വിശദീകരിച്ചു. ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിവരിച്ചാൽ, അത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയും.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ പ്രധാനമന്ത്രിയെ കണ്ടു.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ വളരെ ഭാഗ്യവാനാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി: അത് അത്ഭുതകരമായിരുന്നു, വളരെ കുറച്ച് ആളുകൾക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഒരു അനുഭവം.
പ്രധാനമന്ത്രി: പരീക്ഷാ തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ, പരീക്ഷയ്ക്കിടെ വരുന്ന ചിന്തകൾ, സമ്മർദ്ദം, ആളുകളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ - ഈ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം തുടർച്ചയായി ഞങ്ങളുടെ ചർച്ചകളുടെ ഭാഗമായിത്തീരുന്നു. പരീക്ഷാ പേ ചർച്ചയുടെ ഉദ്ദേശ്യം നമ്മുടെ യുവ സുഹൃത്തുക്കൾ ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് തുറന്നു സംസാരിക്കുക എന്നതാണ്. പരീക്ഷാ പേ ചർച്ച ബോർഡ് പരീക്ഷാ തയ്യാറെടുപ്പുകളെക്കുറിച്ചല്ല. നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, സ്വാഭാവികമായും അവ എന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ പല വശങ്ങളും നമ്മുടെ യുവ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മനസ്സിൽ നിരന്തരം ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഗുജറാത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും, അവിടെ കുട്ടികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ആദിവാസി മേഖലയിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ ആദിവാസി കുട്ടികൾ, എന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
വിദ്യാർത്ഥി: നമസ്തേ, സർ. ദേവ് മൊഗാര ഗ്രാമത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം.
പ്രധാനമന്ത്രി: അത്ഭുതകരമാണ്. ഇന്ന് എല്ലാവരും ഹിന്ദിയിൽ സംസാരിക്കണമെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു...
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ശരി.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ വന്നപ്പോൾ, അദ്ദേഹം വാർലി ചിത്രങ്ങളുള്ള ഒരു കോട്ടി ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ ഗോത്ര സമൂഹത്തിൽ, വാർലി കലയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്, അതിനാൽ അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വളരെ ആവേശമായിരുന്നു. മറ്റേതൊരു കുട്ടിക്കും അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിക്കാൻ നിരവധി ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ട്.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ എത്ര ദൂരം നിന്നാണ് വന്നത്?
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങൾ ദെഡിയപാഡയിൽ നിന്നാണ് ഇവിടെ വന്നത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ദെഡിയപാഡയിൽ നിന്നാണ്. നല്ലത്.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ മാണ്ഡ്വിയിൽ നിന്നാണ്, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മാണ്ഡ്വി, നല്ലത്. നിങ്ങളുടെ പേരെന്താണ്?
വിദ്യാർത്ഥി: ജയ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ജയ്, അഭി. നിങ്ങൾ വളരെയധികം വളർന്നു! നിങ്ങളുമായുള്ള എന്റെ ആമുഖം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ അവരോട് പറഞ്ഞോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: എല്ലാവരും അവരിൽ നിന്ന് ധൈര്യം നേടിയോ ഇല്ലയോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ, ഞങ്ങൾക്ക് ധൈര്യം ലഭിച്ചു.
പ്രധാനമന്ത്രി: അദ്ദേഹം മുമ്പ് ഒരിക്കൽ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: ശരി, എന്നോട് പറയൂ, നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണോ, എന്തെങ്കിലും അറിയണോ?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, മുമ്പ് ചില ആദിവാസി പ്രദേശങ്ങൾ വളരെ പിന്നോക്കമായിരുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. ഗുജറാത്തിലെ ആദിവാസി മേഖലകളോട് നിങ്ങൾക്ക് വളരെയധികം സ്നേഹമുണ്ടെന്നും നിങ്ങൾ അവിടെ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നുവെന്നും അവർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ എനിക്ക് അറിയണം, നിങ്ങൾക്ക് ഇതിനുള്ള പ്രചോദനം എവിടെ നിന്ന് ലഭിച്ചു?
പ്രധാനമന്ത്രി: പാൽ-ചിതാരിയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അവിടെ, ആദിവാസി സമൂഹം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ഒരു വലിയ പോരാട്ടം നടത്തി. ഒരിക്കൽ ഒരു ഭീകരമായ ക്ഷാമം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്ത്, ഞാൻ ആ പ്രദേശത്ത് വളരെ ദിവസം താമസിച്ച് അവിടെ ജോലി ചെയ്തു. പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പിന്നീട്, അവസരം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ മുഖ്യമന്ത്രിയായപ്പോൾ, ഞാൻ അതിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടും—ഒരിക്കൽ ഉമർഗാം മുതൽ അംബാജി വരെ ഒരു സയൻസ് സ്കൂൾ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട്, നിങ്ങൾ കണ്ടു—ഇപ്പോൾ രണ്ട് സർവകലാശാലകൾ, സയൻസ് സ്കൂളുകൾ, എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഐടിഐകൾ എന്നിവയുണ്ട്, ധാരാളം മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. അത് വലിയ നേട്ടം കൈവരിച്ചു.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഇന്നും, നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, ഞാൻ പ്രധാനമന്ത്രി ജൻ മൻ യോജന സൃഷ്ടിച്ചു. ആദിവാസികൾക്കിടയിലും, ചില പ്രദേശങ്ങളും ചില ആളുകളും ഇപ്പോഴും പിന്നിലായിരുന്നു. അതിനാൽ എനിക്ക് അവർക്കായി ഒരു പ്രത്യേക പദ്ധതി തയ്യാറാക്കേണ്ടിവന്നു, ഒരു പ്രത്യേക ബജറ്റ്. അതിനുശേഷം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് നമ്മൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്തോറും വികസനം വേഗത്തിലാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു കാര്യം, ഉമർഗാമിൽ നിന്ന് അംബാജിയിലേക്ക് ഒരു ഹൈവേ നിർമ്മിച്ചു എന്നതാണ്. വികസനത്തിന്, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ വളരെ ആവശ്യമാണ്. ആളുകൾ യാത്ര ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ ആ ദിശയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
വിദ്യാർത്ഥി: എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: പഹൽഗാം ആക്രമണത്തിനുശേഷം, അടുത്തതായി എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ചർച്ച ചെയ്യുകയായിരുന്നു. രാജ്യം മുഴുവൻ നിങ്ങളെ നോക്കി. അപ്പോൾ ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂർ നടന്നു, ഞങ്ങളുടെ സൈന്യം വിജയിച്ചു. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്തു? ഞങ്ങൾ പരീക്ഷാ സമ്മർദ്ദം മാത്രമേ നേരിടുന്നുള്ളൂ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾക്ക് പരീക്ഷാ സമ്മർദ്ദം അനുഭവപ്പെടുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങളുടെ പഴയ പരീക്ഷാ ദിനങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോൾ, പഴയ പരീക്ഷകൾ ഓർമ്മ വന്നാൽ, നിങ്ങൾക്ക് തോന്നും - അതെ, ആ സമയത്ത് ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അങ്ങനെയല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ, അങ്ങനെയാണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: പരീക്ഷകൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം പേപ്പറുകൾ പരിഹരിക്കുന്ന, എഴുതുന്ന ശീലം വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നതാണ്. മിക്ക ആളുകളും വായിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ ഇതുപോലെ പരിശീലിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും സമ്മർദ്ദം അനുഭവപ്പെടില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ദിവസം മുഴുവൻ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുക എന്നതാണ്. ഓ, ചിലപ്പോൾ ചിരിക്കുക. ഇന്ന് ആളുകൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത മറ്റൊരു വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം ഉറക്കമാണ്. നിങ്ങൾ നന്നായി ഉറങ്ങണം. നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചേക്കാം, "ഇയാൾ എങ്ങനെയുള്ള പ്രധാനമന്ത്രിയാണ്, ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ വന്നയാൾ? ഞങ്ങൾ പരീക്ഷകളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു." എന്നാൽ നിങ്ങൾ ശരിയായ ഉറക്കം എടുത്താൽ, ബാക്കി സമയം നിങ്ങൾ ഫ്രഷ് ആയിരിക്കും, പുതിയ ചിന്തകളും, പുതിയ ആശയങ്ങളും, മനസ്സും ഉന്മേഷഭരിതമായിരിക്കും.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ. ഞങ്ങൾ ഡോക്ടർമാരോ, എഞ്ചിനീയർമാരോ, ഓഫീസർമാരോ ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നമ്മൾ എങ്ങനെ നമ്മുടെ കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കണം?
പ്രധാനമന്ത്രി: ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ നിങ്ങൾ പത്ത് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളുടെ കുടുംബം എന്ത് പറയും? "ഇയാൾക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ല." ഒരാളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, "ഞാൻ അങ്ങനെയായാൽ എന്ത് ചെയ്യും?" എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. മഹാനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. എന്നാൽ ഇതിനകം മഹാനായ ഒരാളുമായി സ്വയം താരതമ്യം ചെയ്യരുത്. അവർ എവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ അവിടെയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ പറയും, "അതെ, ഞാൻ ഇവിടെ തുടങ്ങട്ടെ." ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞേക്കാം, "ഞാൻ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനായി". എന്നാൽ എട്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, അവൻ പുലർച്ചെ 4:00 മണിക്ക് ഉണർന്നു, സൈക്കിൾ ചവിട്ടി സ്റ്റേഡിയത്തിലേക്ക് പോയി, രണ്ട് മണിക്കൂർ പരിശീലനം നടത്തി. അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും, "ഓ, അതിന് വളരെയധികം പരിശ്രമം ആവശ്യമാണ്." അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ആരംഭിക്കുക. ഇപ്പോൾ, നിങ്ങൾ കാണുന്നത്, "അവൻ ഒരു സെഞ്ച്വറി നേടി, അവന്റെ ഫോട്ടോ പത്രത്തിലുണ്ട്" എന്നാണ്. സ്വപ്നങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുക, സ്വപ്നങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുക. നിങ്ങൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതിന് പകരം വിജയത്തെ കൊണ്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ അനുവദിക്കൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാരായാലുടൻ വിജയം ശബ്ദമുണ്ടാക്കും, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ, അത് ചെയ്യും.
പ്രധാനമന്ത്രി: മുഴുവൻ സ്കൂളും അറിയും, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മുഴുവൻ ഗ്രാമവും അറിയും, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അങ്ങനെയായിരിക്കണം നമ്മുടെ പരിശ്രമം.
വിദ്യാർത്ഥി: സാർ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും, ഞാൻ കേട്ടതും, ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറാനും നല്ലൊരു നിലയിൽ എത്താനും എന്റെ ജീവിതത്തിനായി ഞാൻ ചിന്തിച്ചതാണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: വരൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങൾ താങ്കൾക്ക് കാണിച്ചുതരാം. സർ, ഇവ കാർഡ്ബോർഡിൽ നിർമ്മിച്ച വാർലി പെയിന്റിംഗുകളാണ്. ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ്. സർ, ഞങ്ങളുടെ ഗോത്ര പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഗോത്ര കലാസൃഷ്ടികളും ഞങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു - പെയിന്റിംഗുകൾ പോലെ, ഇത് ലിപ്പാൻ കലയാണ്, ഇത് ഞാൻ നിർമ്മിച്ചത് പിത്തോറ കലയാണ്.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ ഇത് സ്വയം നിർമ്മിച്ചതാണോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ. ഞാൻ ഇത് നിങ്ങൾക്കായി ഉണ്ടാക്കി.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങളുടെ പേരെന്താണ്?
വിദ്യാർത്ഥി: കിഷൻ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഇത് നിങ്ങളുടെ കൈയക്ഷരമാണോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഓ, അതിശയകരമാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി: നന്ദി, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: എത്ര മികച്ചത്,
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ചുമരുകളിൽ ഞങ്ങൾ ഇവ നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഞങ്ങൾ അവയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഗംഭീരം, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒരു മികച്ച കലാകാരനായി!
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ. നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രി എന്റെ പെയിന്റിംഗുകൾ എടുത്തതിൽ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമുണ്ട്, സർ ഞങ്ങളോട് വളരെ സൗഹൃദപരമായ രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു, ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളുമായി സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
വിദ്യാർത്ഥി: നിങ്ങളോട് എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്: നിങ്ങളുടെ അധ്യാപകർ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് പങ്കാണ് വഹിച്ചത്?
പ്രധാനമന്ത്രി: വളരെ വലിയ പങ്ക്, വളരെ വലിയ പങ്ക്. ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്റെ അധ്യാപകൻ ദിവസവും ലൈബ്രറിയിൽ പോയി ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയിലെ എഡിറ്റോറിയലിൽ നിന്ന് ഒരു വാചകം തിരഞ്ഞെടുത്ത് അത് എഴുതി വയ്ക്കുക, അടുത്ത ദിവസം അതിനെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യാൻ പറയുമായിരുന്നു. അത്തരം നിരവധി കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഫിറ്റ്നസിൽ, ഞാൻ പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പാർമർ എന്നൊരു അധ്യാപകനുണ്ടായിരുന്നു. ശാരീരികക്ഷമതയിൽ അദ്ദേഹം വളരെ നിർബന്ധം പിടിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ യോഗ പഠിപ്പിച്ചു, മല്ലകംബ് പഠിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ കളിക്കാരായി മാറിയില്ല, പക്ഷേ ശരീരത്തിന് ഫിറ്റ്നസ് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ ഓരോ അധ്യാപകനും ജീവിതത്തിൽ ഒരു പങ്കു വഹിക്കുന്നു. ലോകത്ത് നിങ്ങൾ എത്ര വലിയ വ്യക്തിയെ കണ്ടുമുട്ടിയാലും, അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാകും: ഒന്ന്, അവരുടെ അമ്മയ്ക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ വലിയ പങ്കുണ്ടെന്ന് അവർ പറയും.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: രണ്ടാമതായി, അവരുടെ അധ്യാപകന് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ വലിയ പങ്കുണ്ടെന്ന് അവർ പറയും.
വിദ്യാർത്ഥി: നമ്മുടെ രാജ്യം പുരോഗമിക്കുന്ന എല്ലാ മേഖലകളിലും. അപ്പോൾ നമ്മുടെ രാജ്യം കൂടുതൽ പുരോഗമിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിന് ആദിവാസി സമൂഹത്തിന് എന്ത് സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പറയാമോ?
പ്രധാനമന്ത്രി: ഒരുപാട്! നോക്കൂ, ഗോത്ര സമൂഹം കാരണം രാജ്യം ഇന്ന് പുരോഗമിച്ചു. ഇന്ന്, ഗോത്ര സമൂഹം കാരണം രാജ്യത്തിന്റെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ പ്രകൃതിയെ ആരാധിക്കുന്നു, അവർ പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇന്നും, നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യത്തിൽ, ഭൂരിഭാഗം പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരും ഗോത്ര സമൂഹത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഇന്ന്, രാജ്യത്തെ എല്ലാ മേഖലകളിലും, ഒരു വ്യത്യാസവും ഉണ്ടാകരുത്. ഞങ്ങൾക്ക്, ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് കായികതാരങ്ങളുണ്ട്, ഞങ്ങളുടെ ആദിവാസി കുട്ടികൾക്ക് ധാരാളം നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ കഴിയും. അവരുടെ വികസനം രാജ്യത്തിന് മഹത്വം കൊണ്ടുവന്നു. നിങ്ങൾക്കറിയാമോ, അടുത്തിടെ വനിതാ ക്രിക്കറ്റ് ടീം വിജയിച്ചു, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: മധ്യപ്രദേശിൽ നിന്നുള്ള ക്രാന്തി ഗൗഡ് എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുണ്ട്. അവൾ ഒരു ആദിവാസി മകളാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അവൾ കായികരംഗത്ത് ഒരു പേര് നേടിയിട്ടുണ്ട്.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: വാസ്തവത്തിൽ, നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ നിരവധി കളിക്കാർ ഗോത്ര സമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്, അവർ വലിയ മഹത്വം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ, കഴിവ്! നിങ്ങൾക്ക് വളരെ മികച്ച കലയുണ്ട്. നിങ്ങൾ സാങ്കേതികവിദ്യ പഠിച്ചാൽ, ഈ കഴിവ് കൂടുതൽ പുരോഗമിക്കും.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അപ്പോൾ ജീവിതം ഒരു ജോലിക്ക് മാത്രമായിരിക്കരുത്.
വിദ്യാർത്ഥി: ഇല്ല.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഒരു പ്രത്യേക തരം ജീവിതം നയിക്കണം എന്നതായിരിക്കണം സ്വപ്നം, അതിനായി ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം രൂപപ്പെടുത്തും. നമ്മൾ ഇത് ചെയ്താൽ, നമുക്ക് വളരെയധികം പ്രയോജനം ലഭിക്കും. ഒരു പാട്ട് പാടൂ, വരൂ, പാടൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: ജംഗലു റെനാരി തു പഹാഡു റെനാരി, ജംഗലു റെനാരി തു പഹാഡു റെനാരി… (ഗാനം പൂർണ്ണമായും വ്യക്തമല്ല)
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി ഒരു ഗാനം ആലപിച്ചു, അത് മോഗി മാത എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്, അവൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അതെല്ലാം പാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും എങ്ങനെ സന്തോഷവാനായിരിക്കാം, സമ്മർദ്ദം എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കാം, നമ്മുടെ സമയം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാം, പരീക്ഷകൾക്ക് ഭയപ്പെടാതെ എങ്ങനെ പഠിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ സാറുമായി ധാരാളം സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി.
വിദ്യാർത്ഥി: പ്രധാനമന്ത്രി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ടെന്ന് ആദ്യം എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സമയം എവിടേക്കാണ് പോയതെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
പ്രധാനമന്ത്രി: പരീക്ഷാ പേ ചർച്ചയുടെ ഞങ്ങളുടെ യാത്ര അഷ്ടലക്ഷ്മിയിൽ, അതായത് വടക്കുകിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ എത്തി. ഗുവാഹത്തിയിൽ, ഒഴുകുന്ന ബ്രഹ്മപുത്രയിൽ സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര ചെയ്തുകൊണ്ട് പരീക്ഷാ പേ ചർച്ച തുടർന്നു.
വിദ്യാർത്ഥി: നമസ്കാരം, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ദയവായി ഇരിക്കൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: പ്രണാമം, ബഹുമാനപ്പെട്ട പ്രധാനമന്ത്രി. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഗമോച്ച സമ്മാനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: തീർച്ചയായും. അസമിൽ, ഗമോച്ച എങ്ങനെ ഉണ്ടാകില്ല! അത്ഭുതകരമാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി: അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു, വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ. എല്ലാ ഉത്കണ്ഠകളും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹവുമായി ഒരുമിച്ച് ധാരാളം സംസാരിച്ചു.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾ മുമ്പ് ടിവിയിൽ പരീക്ഷ പേ ചർച്ച പരിപാടി കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
വിദ്യാർത്ഥികൾ: അതെ, സർ, ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പ്രധാനമന്ത്രി: കൊള്ളാം. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ആ പുസ്തകം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?
വിദ്യാർത്ഥികൾ: അതെ, സർ. പരീക്ഷാ യോദ്ധാവ് (Exam Warrior)
പ്രധാനമന്ത്രി: അപ്പോൾ അത് വായിച്ചതിനുശേഷം അല്ലെങ്കിൽ പ്രോഗ്രാം കണ്ടതിനുശേഷം, പരീക്ഷകൾക്ക് മുമ്പ് നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചതിൽ നിന്ന് എന്ത് വ്യത്യാസമാണ് ഉണ്ടായത്? നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം ലഭിച്ചു?
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ പരീക്ഷകളോട് അത്ര ഭയമില്ല. പരീക്ഷകളെ ഒരു ഉത്സവമായി ആഘോഷിക്കുന്നത് പോലുള്ള താങ്കളുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ പരീക്ഷാ ഭയം കുറച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രധാനമന്ത്രി: പക്ഷേ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് കുടുംബാംഗങ്ങളാണ്, അല്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അതെ.
വിദ്യാർത്ഥി: അവർ ചോദിക്കുന്നു, “എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മാർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്? ആ ഒരു മാർക്ക് എവിടെ പോയി?”
പ്രധാനമന്ത്രി: ജീവിതത്തിൽ, നമ്മൾ സംതൃപ്തരായി “മതി, ഇനി എന്താണ്?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ പുരോഗതി നിലയ്ക്കും.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ജയിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലുണ്ടാകണം. അതിനായി ഞാൻ ഒരു മന്ത്രം നൽകി.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരുമായി മത്സരിക്കരുത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ബ്രാവോ! അതെ. നമ്മൾ നിരന്തരം നമ്മോട് തന്നെ മത്സരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് 99 ലഭിച്ചു, എന്തുകൊണ്ട് 100 ആയിക്കൂടാ?” എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ നിങ്ങൾ സ്വയം ചോദിക്കണം, “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഈ മാറ്റം എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചു? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് കുറവായിരുന്നു? കാരണം എന്തായിരുന്നു?” നല്ലത്. നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി ചോദിക്കുക.
വിദ്യാർത്ഥി: എന്റെ ചോദ്യം: നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ആരോഗ്യത്തോടെയിരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക ഭക്ഷണക്രമം പിന്തുടരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ നമ്മൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഊർജ്ജസ്വലരും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നവരുമായിരിക്കാനും പരീക്ഷകളിൽ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവയ്ക്കാനും എന്ത് മാന്ത്രിക ഭക്ഷണക്രമമാണ് പിന്തുടരേണ്ടത്?
പ്രധാനമന്ത്രി: സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എനിക്ക് ഒരു നിശ്ചിത ഭക്ഷണക്രമം ഇല്ല, കാരണം മുമ്പ് ഞാൻ വ്യത്യസ്ത കുടുംബങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ സസ്യാഹാരിയായതിനാൽ ഞാൻ സസ്യാഹാരം കഴിക്കുമായിരുന്നു എന്നതാണ് ഏക കാര്യം. ആ വീട്ടിൽ ലഭ്യമായതെല്ലാം ഞാൻ കഴിച്ചു. ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് സ്വയം പാചകം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഖിച്ച്ഡി പാചകം ചെയ്തു. നിങ്ങൾ ഖിച്ച്ഡി കഴിക്കുമോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങളുടെ ഭക്ഷണക്രമം നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ചായിരിക്കണം. നിങ്ങൾ സ്വയം നിർബന്ധിച്ച് കഴിക്കുന്നത് ഒരു മരുന്നായി കണക്കാക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ വയറു നിറയ്ക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ നിങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുക.
വിദ്യാർത്ഥി: ഹൃദയത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ.
പ്രധാനമന്ത്രി: സാധാരണയായി സംഭവിക്കുന്നത്, ആരെങ്കിലും നിർത്താൻ പറയുന്നതുവരെ ആളുകൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും എന്നതാണ്. അവർ അവരുടെ വയറു നിറയുന്നതുവരെ ധാന്യങ്ങൾ കഴിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവർ നെഞ്ച് നിറയുന്നതുവരെ ശ്വസിക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ, നേരെ വിപരീതമായിരിക്കണം. പകൽ സമയത്ത് നിങ്ങൾക്ക് അവസരം ലഭിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, നിങ്ങളുടെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും നിറയുന്നതുവരെ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുക്കുക. കഴിയുമെങ്കിൽ, കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അത് പിടിച്ച് പതുക്കെ വിടുക. നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുക എന്നതാണ്, എന്നാൽ മറ്റ് അമ്പത് ജോലികളിൽ, നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് അവസാനത്തെ മുൻഗണനയാണ് നൽകുന്നത്. അവസാനത്തെ മുൻഗണന. ഇനി പറയൂ, നിങ്ങളിൽ എത്ര പേർ സൂര്യോദയം കാണണമെന്ന് ഒരു നിയമം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്? എത്ര പേർ?
പ്രധാനമന്ത്രി: സൂര്യോദയം.
വിദ്യാർത്ഥികൾ: നമ്മൾ കാണാം സർ!
പ്രധാനമന്ത്രി: ഇത് ശരീരത്തിന് പുതുമയും ഊർജ്ജവും നൽകുന്നു. നമ്മൾ അത് ഒരു ശീലമാക്കണം. ശരീരത്തിനാണ് പ്രഥമ പരിഗണന നൽകേണ്ടത്.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ നമ്മളെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ സമ്മർദ്ദം കൂടുതലാണ്. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ എന്തുചെയ്യണം?
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ, "നിങ്ങളുടെ സഹോദരിയുടെ കൈയക്ഷരം നോക്കൂ, അത് എത്ര മനോഹരമാണ്" എന്ന് പറയുമെന്ന് കരുതുക. ഒരു നല്ല വ്യക്തി എന്ത് പറയും? അദ്ദേഹം തന്റെ സഹോദരിയോട് പറയും, "ദയവായി എന്റെ കൈയക്ഷരം എങ്ങനെ മെച്ചപ്പെടുത്താമെന്ന് എന്നെ പഠിപ്പിക്കൂ." മറ്റൊരാൾ ചിന്തിക്കും, "എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് എന്റെ സഹോദരിയെ മാത്രമേ ഇഷ്ടമുള്ളൂ. അവർ അവളുടെ കൈയക്ഷരത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നു. ഞാൻ എത്ര കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് അവർ കാണുന്നില്ല." കുടുംബത്തിൽ ആരുടെയെങ്കിലും നല്ല ഗുണത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെട്ടാൽ, നമ്മുടെ സഹോദരനിൽ നിന്നോ സഹോദരിയിൽ നിന്നോ ആ ഗുണം പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളോട്, "നിങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും നല്ലത് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. എനിക്ക് ഈ ഗുണമില്ല. എനിക്ക് അത് എങ്ങനെ വികസിപ്പിക്കാമെന്ന് ദയവായി എന്നോട് പറയൂ." അപ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ നിങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്നില്ലെന്ന് കാണും, പകരം നിങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. മാതാപിതാക്കൾ താരതമ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം. ഞാൻ എപ്പോഴും മാതാപിതാക്കളോട് പറയും: ദയവായി ഒരു കുട്ടിയെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് മറ്റേ കുട്ടി അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതായി തോന്നുന്ന തരത്തിൽ പുകഴ്ത്തരുത്. നമ്മുടെ അടുത്തുള്ള ഒരാൾ എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ മികച്ചവനാണെങ്കിൽ, നമ്മൾ നിശബ്ദമായി അവരെ നമ്മുടെ ഗുരുവായി കണക്കാക്കണം. നിങ്ങൾ അവരെ നിങ്ങളുടെ ഗുരുവായി കണക്കാക്കുന്നുവെന്ന് അവർ അറിയരുത്. ഉദാഹരണത്തിന്, "നിങ്ങൾ വളരെ നന്നായി ബാഡ്മിന്റൺ കളിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്യുന്നത്? ദയവായി എന്നെ പഠിപ്പിക്കൂ" എന്ന് പറയുക. അപ്പോൾ അവർ ഉന്നതരാണെന്ന് തോന്നില്ല. അവർ ചിന്തിക്കും, "അവൻ എന്നിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." അവർ നിങ്ങളെ തുല്യനായി കാണും.
വിദ്യാർത്ഥി: തീർച്ചയായും പരിഭ്രാന്തി ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതേ സമയം എനിക്ക് വളരെ ആവേശം തോന്നി. ഞാൻ മോദി ജിയെ കാണാൻ പോകുന്നതിൽ ഞാൻ വളരെ സന്തോഷിച്ചു. ഇതുപോലൊന്ന് എനിക്ക് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ വളരെ സന്തോഷിച്ചു.
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, പലപ്പോഴും വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വേദിയിലോ ആളുകളുടെ മുന്നിലോ സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ താങ്കൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് ഉപദേശം നൽകും?
പ്രധാനമന്ത്രി: അപ്പോൾ നിങ്ങൾ അവർക്ക് ഉപദേശം നൽകേണ്ടിവന്നാൽ, നിങ്ങൾ എന്ത് പറയും? വരൂ, മുന്നോട്ട് വരൂ, എല്ലാവരും മുന്നോട്ട് വരൂ. ആരെങ്കിലും ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന് എന്ന് പറയേണ്ടിവന്നാൽ, അത് എങ്ങനെയായിരിക്കും?
വിദ്യാർത്ഥി: സർ, നമുക്ക് ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരിക്കണം, അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: ആത്മവിശ്വാസത്തിന് രണ്ട് വാക്കുകളുണ്ട്. ഏത് രണ്ട് വാക്കുകൾ?
വിദ്യാർത്ഥി: ആത്മ (ആത്മാവ്), വിശ്വാസ് (വിശ്വാസം).
പ്രധാനമന്ത്രി: സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലും ഭയം തോന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് സ്വയം വിശ്വാസമുണ്ടോ?
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നിങ്ങൾക്ക് സ്വയം വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എന്തും മറികടക്കാൻ കഴിയും. ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? അദ്ദേഹം മുഴുവൻ സാഹചര്യവും തന്റെ മനസ്സിൽ പഠിക്കുന്നു. ചിക്കാഗോയിലെ തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പ്രസംഗത്തിന് ശേഷം സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ ഒരിക്കൽ ഒരു കത്തെഴുതി.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: വിവേകാനന്ദൻ വളരെയധികം പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടു
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: പക്ഷേ അദ്ദേഹം തന്റെ ശിഷ്യന് എഴുതി, ഷിക്കാഗോയിൽ സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം വളരെ പരിഭ്രാന്തനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു, "ഇത്രയും മഹാന്മാരായ പണ്ഡിതന്മാർ, ഇത്രയധികം മുതിർന്നവർ, ഇത്രയധികം സന്യാസിമാർ - ഞാൻ എന്ത് പറയും?" അദ്ദേഹം വളരെ പരിഭ്രാന്തനായിരുന്നുവെന്ന് എഴുതി. പിന്നെ അദ്ദേഹം സരസ്വതി മാതാവിനെ ഓർത്ത് പ്രാർത്ഥിച്ചു: "അമ്മേ, എന്റെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ ശക്തിയെയും ഉണർത്തണമേ. ഞാൻ പഠിച്ചതെല്ലാം ഉടൻ തന്നെ എന്റെ നാവിൽ വരട്ടെ." അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് വേദിയിലേക്ക് പോയി. "അമേരിക്കയിലെ സഹോദരി സഹോദരന്മാരേ" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ സദസ്സ് രണ്ട് മിനിറ്റ് തുടർച്ചയായി കൈയടിച്ചു. അത് ഒരു വഴിത്തിരിവായി. "ഇല്ല, ഞാൻ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഉണ്ട്" എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. ആത്മവിശ്വാസം വന്നു. എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ, ഏറ്റവും വലിയ പ്രഭാഷകർ, ഏറ്റവും വലിയ കളിക്കാർ പോലും - സച്ചിൻ ഒരിക്കലും പൂജ്യത്തിന് പുറത്താകുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ലേ?
വിദ്യാർത്ഥി: കണ്ടിട്ടുണ്ട്
പ്രധാനമന്ത്രി: അയാൾ നിരാശയോടെ തല താഴ്ത്തി ഇരുന്നോ?
വിദ്യാർത്ഥി: ഇല്ല, സർ.
പ്രധാനമന്ത്രി: അതായത് നമ്മൾ സാഹചര്യം നിരീക്ഷിക്കണം, വിലയിരുത്തണം, എന്നിട്ട് "ശരി, എനിക്ക് അത് ചെയ്യാൻ കഴിയും" എന്ന് ചിന്തിക്കണം. ആത്മവിശ്വസ് (ആത്മവിശ്വാസം) എന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം തന്നിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. മറ്റാരും അത് നമുക്കുവേണ്ടി ചെയ്യില്ല. നമ്മൾ അത് സ്വയം ചെയ്യണം.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഗാനം അവതരിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: അതെ, ഒരു ഗാനം പാടൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ, ഡോ. ഭൂപൻ ഹസാരിക എഴുതിയത്.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഓ അത്ഭുതകരമാണ്, ദയവായി പാടൂ.
വിദ്യാർത്ഥി: (ആസാമീസ് ഭാഷയിലുള്ള ഗാനം)
പ്രധാനമന്ത്രി: ഗംഭീരം.
വിദ്യാർത്ഥി: ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത്, ഒരു….. തേയിലത്തോട്ടമുണ്ട്. എന്റെ അമ്മ എട്ട് വർഷമായി അവിടെ തേയില പറിക്കലിന് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: ഓ, അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒരു തേയിലത്തോട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ളയാളാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി: അതെ.
പ്രധാനമന്ത്രി: നീ നന്നായി പഠിക്കുന്നു, നിന്റെ അമ്മ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു, അവൾ തേയിലത്തോട്ടത്തിലും ജോലി ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾ നീ എന്താണ് കൊണ്ടുവന്നത്?
വിദ്യാർത്ഥി: ഞാൻ അങ്ങേയ്ക്ക് വേണ്ടി ചായപ്പൊടി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്.
പ്രധാനമന്ത്രി: എങ്കിൽ ഞാൻ ചായ ഉണ്ടാക്കണം. വളരെ നന്ദി. ദയവായി നിന്റെ അമ്മയോട് എന്റെ ആദരവ് അറിയിക്കുക.
വിദ്യാർത്ഥി: ഒരു തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ ആൺകുട്ടിയായതിനാൽ എനിക്ക് പ്രധാനമന്ത്രിയെ കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ശരിക്കും കണ്ടുമുട്ടി എന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
വിദ്യാർത്ഥി: ഇത്രയും തലമുറകളുടെ വിടവ് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അദ്ദേഹം നമ്മുടെ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അത് വളരെ നല്ലതായി തോന്നുന്നു.
പ്രധാനമന്ത്രി: പരീക്ഷകളെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, പ്രാദേശിക സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും, അസമിലെ ചായയെക്കുറിച്ചും നമ്മൾ സംസാരിച്ചത് നിങ്ങൾ കണ്ടു - ഇവയും പരീക്ഷാ പേ ചർച്ചയുടെ അവിസ്മരണീയ ഭാഗങ്ങളായി മാറി. പരീക്ഷകൾ ഒരു അവസരമാണ്, ആരോഗ്യകരമായ മത്സരത്തിന്റെ മനോഭാവം നമ്മുടെ തയ്യാറെടുപ്പിനെ കൂടുതൽ മികച്ചതാക്കുന്നു. ഈ ചർച്ചകളിലെല്ലാം, സ്ഥലങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു, വിദ്യാർത്ഥികൾ വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു, അനുഭവങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ ചർച്ചയുടെയും ഉദ്ദേശ്യം ഒന്നായിരുന്നു: ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയെയും കേൾക്കുക, മനസ്സിലാക്കുക, ഒരുമിച്ച് എന്തെങ്കിലും പഠിക്കുക. നിങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും എന്റെ ആശംസകൾ. വളരെ നന്ദി.
