কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সকলো মন্ত্ৰীগণ, সকলো সংসদ সদস্য, সকলো চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, অন্যান্য বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল আৰু মোৰ প্ৰিয় সহকৰ্মীসকল!
আজি আমি সকলোৱে ইতিহাস ৰচনাৰ সাক্ষী হৈছো। আজি বিক্ৰম সংবাত ২০৮২, ফাগুন কৃষ্ণ পক্ষ, বিজয়া একাদশী, ২৪ মাঘৰ শুভ ক্ষণ, শকাব্দ ১৯৪৭ আৰু আজিৰ ভাষাত ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ এই দিনটোৱে ভাৰতৰ উন্নয়ন যাত্ৰাৰ এক নতুন আৰম্ভণিৰ সাক্ষী হৈছে। আমাৰ শাস্ত্ৰত বিজয়া একাদশীৰ অতি তাৎপৰ্য আছে; এই দিনটোত আমি যি সংকল্প লওঁ, সেই সংকল্পই জয়ৰ দিশত আগুৱাই নিয়াটো নিশ্চিত। আজি আমিও এখন বিকশিত ভাৰতৰ সংকল্প লৈ সেৱা তীৰ্থ, কৰ্তব্য ভৱনত প্ৰৱেশ কৰিছো। আমাৰ লক্ষ্যত জয়লাভ কৰিবলৈ আমাৰ ওচৰত ঐশ্বৰিক আশীৰ্বাদ আছে। সেৱা তীৰ্থ আৰু নতুন অট্টালিকাসমূহৰ বাবে আপোনালোক সকলোকে, পিএমঅ’ৰ সমগ্ৰ দল, কেবিনেট সচিবালয় আৰু বিভিন্ন বিভাগৰ সকলো কৰ্মচাৰীক অভিনন্দন জনাইছো। তেওঁলোকৰ নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত সকলো অভিযন্তা আৰু সহকৰ্মীলৈ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ।
বন্ধুসকল,
স্বাধীনতাৰ পিছত ছাউথ ব্লক আৰু নৰ্থ ব্লকৰ দৰে অট্টালিকাসমূহে দেশৰ বাবে বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত আৰু নীতি গঢ় দিয়াত সহায়ক হৈছিল। কিন্তু এইটোও সঁচা যে এই অট্টালিকাবোৰ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতীক হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই অট্টালিকাসমূহ নিৰ্মাণৰ উদ্দেশ্য আছিল ভাৰতক দাসত্বৰ শিকলিৰে যুগ যুগ ধৰি বান্ধি ৰখা।
বন্ধুসকল,
আপুনিও জানে যে এটা সময় আছিল যেতিয়া কলকাতা দেশৰ ৰাজধানী আছিল। কিন্তু ১৯০৫ চনত বংগ বিভাজনৰ সময়ত কলকাতা ব্ৰিটিছ বিৰোধী আন্দোলনৰ এক শক্তিশালী কেন্দ্ৰত পৰিণত হৈছিল। সেয়েহে ১৯১১ চনত ইংৰাজে ভাৰতৰ ৰাজধানী কলকাতাৰ পৰা দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত কৰে। ইয়াৰ পিছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু দৃষ্টিভংগীক মনত ৰাখি নৰ্থ ব্লক আৰু ছাউথ ব্লকৰ দৰে অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হয়। পিছলৈ ৰাইচিনা হিলছৰ এই অট্টালিকাসমূহ উদ্বোধন কৰাৰ সময়ত তেতিয়াৰ ভাইচৰয়ে ঘোষণা কৰিছিল যে নতুন অট্টালিকাসমূহ ব্ৰিটিছ সম্ৰাটৰ ইচ্ছা অনুসৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। অৰ্থাৎ সেই সময়ত এই অট্টালিকাবোৰেই আছিল বৃটিছ মহাৰাজৰ দৃষ্টিভংগীক দাসত্বত বন্দী ভাৰতৰ মাটিত কাৰ্যকৰী কৰাৰ এক মাধ্যম। ৰাইচিনা হিলছক এনেদৰে বাছি লোৱা হৈছিল যাতে এই অট্টালিকাবোৰ আনৰ তুলনাত উচ্চ হৈ থাকে, যাৰ ফলত ইয়াৰ সৈতে সাদৃশ্য কোনোৱেই নাথাকে। কাকতলীয়াভাৱে এই সমগ্ৰ সেৱা তীৰ্থ চৌহদটো কোনো পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত নহয়, বৰঞ্চ ই মাটিৰ সৈতে সংযুক্ত। ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দৃষ্টিভংগী কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ ছাউথ ব্লক আৰু নৰ্থ ব্লকৰ দৰে অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও আজি মই গৌৰৱেৰে ক’ব পাৰো যে সেৱা তীৰ্থ আৰু কৰ্তব্য ভৱনৰ দৰে নতুন চৌহদ ভাৰত আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ আকাংক্ষা পূৰণৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইয়াত লোৱা সিদ্ধান্ত কোনো মহাৰাজৰ দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লোৱা নহ’ব, বৰঞ্চ ১৪ কোটি দেশবাসীৰ আশা-আকাংক্ষাক আগুৱাই নিয়াৰ আধাৰ হৈ পৰিব। এই পবিত্ৰ মনোভাৱেৰে আজি মই এই সেৱা তীৰ্থ আৰু কৰ্তব্য ভৱন ভাৰতবাসীৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছো।
বন্ধুসকল,
একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম চতুৰ্থাংশ এতিয়া সম্পূৰ্ণ হৈছে। বিকশিত ভাৰতৰ আমাৰ দৃষ্টিভংগী কেৱল নীতি-নিৰ্দেশনাতেই নহয়, আমাৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ আৰু আমাৰ অট্টালিকাতো প্ৰতিফলিত হোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। দেশখন য’ৰ পৰা পৰিচালিত হয়, সেই ঠাইখন ফলপ্ৰসূ আৰু প্ৰেৰণাদায়ক হ’ব লাগিব। ই নিশ্চয় আকৰ্ষণীয় আৰু প্ৰেৰণাদায়ক। আজি নতুন প্ৰযুক্তিয়ে দ্ৰুতগতিত আমাৰ জীৱনত স্থান লাভ কৰিছে। কিন্তু এই সুবিধাসমূহ সম্প্ৰসাৰণ আৰু নতুন সঁজুলি ব্যৱহাৰৰ বাবে পুৰণি অট্টালিকাসমূহ অপৰ্যাপ্ত বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল। ছাউথ ব্লক আৰু নৰ্থ ব্লকত স্থানৰ বাধা আছিল আৰু বৰ্তমানৰ অট্টালিকাবোৰৰ নিজস্ব সীমাবদ্ধতা আছিল। প্ৰায় এশ বছৰ পুৰণি এই অট্টালিকাবোৰ ভিতৰৰ পৰাই অৱনতি ঘটিছিল। তদুপৰি ইয়াৰ অসংখ্য প্ৰত্যাহ্বান আছিল। এই প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ বিষয়ে দেশক অহৰহ অৱগত কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি মোৰ বিশ্বাস। উদাহৰণস্বৰূপে, স্বাধীনতাৰ দশক দশক পিছতো দিল্লীৰ ৫০টাতকৈও অধিক ভিন্ন স্থানৰ পৰা ভাৰত চৰকাৰৰ অসংখ্য মন্ত্ৰালয়ে কাম কৰি আছে। প্ৰতি বছৰে এই মন্ত্ৰালয়সমূহৰ অট্টালিকা ভাড়াত দিয়াৰ বাবে ১৫০০ কোটিতকৈ অধিক টকা ব্যয় হৈছিল। এটা অট্টালিকাৰ পৰা আন এটা অট্টালিকালৈ ৮ হাজাৰৰ পৰা ১০ হাজাৰ কৰ্মচাৰীক স্থানান্তৰ কৰাৰ ব্যয়ো পৃথক আছিল। এতিয়া সেৱা তীৰ্থ আৰু কৰ্তব্য অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ লগে লগে এই খৰচ হ্ৰাস পাব, সময় ৰাহি হ’ব আৰু এই ৰাহি হোৱা সময়ে উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰিব।
বন্ধুসকল,
এই পৰিৱৰ্তনৰ মাজতে পুৰণি অট্টালিকাটোত কটোৱা বছৰবোৰৰ স্মৃতি নিঃসন্দেহে আমাৰ মাজত থাকিব। বিভিন্ন সময়ৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈ তাত বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। তাৰ পৰাই দেশখনে নতুন দিশ বিচাৰি পালে আৰু অসংখ্য সংস্কাৰৰ পদক্ষেপ আৰম্ভ হ’ল। সেই চৌহদ, সেই অট্টালিকা, যিটো ভাৰতৰ ইতিহাসৰ এক অমৰ অংগ। সেইবাবেই আমি সেই ভৱনটোক ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে উৎসৰ্গিত সংগ্ৰহালয় হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ সিদ্ধান্ত লৈছো। ই চিৰন্তন ভাৰত সংগ্ৰহালয়ৰ অংশ হ’ব, আৰু ই ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে কাম কৰিব। নতুন প্ৰজন্মৰ যুৱক-যুৱতীসকলে যেতিয়া ইয়ালৈ আহিব, তেতিয়া ইয়াৰ ঐতিহাসিক উত্তৰাধিকাৰে তেওঁলোকক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব।
বন্ধুসকল,
বিকশিত ভাৰতৰ এই যাত্ৰাত ভাৰতে দাসত্বৰ মানসিকতাৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি আগবাঢ়ি যোৱাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে স্বাধীনতাৰ পিছতো আমাৰ দেশত দাসত্বৰ প্ৰতীক শিপাই থাকিল। মাত্ৰ আগৰ পৰিস্থিতিলৈ লক্ষ্য কৰক। প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাসগৃহৰ নাম আছিল ৰেচ কোৰ্চ। উপ-ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট বাসগৃহ নাছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনলৈ যোৱা পথটোৰ নাম আছিল গণতন্ত্ৰৰ ৰাজপথ। স্বাধীন ভাৰতত মৃত্যু হোৱা জোৱানসকলৰ বাবে কোনো স্মৃতিসৌধ নাছিল। মৃত্যু হোৱা নিৰাপত্তা বাহিনী আৰু আৰক্ষী জোৱানৰ কোনো স্মৃতিসৌধ নাছিল। অৰ্থাৎ ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতা লাভ কৰা আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সিদ্ধান্তৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰা দেশৰ ৰাজধানী সম্পূৰ্ণৰূপে দাসত্বৰ মানসিকতাৰ মাজত আবদ্ধ হৈ পৰিছিল। দিল্লীৰ অট্টালিকা, ৰাজহুৱা স্থান, ঐতিহাসিক স্থানবোৰ দাসত্বৰ চিনেৰে ভৰি আছে।
কিন্তু বন্ধুসকল,
কোৱাৰ দৰে সময়ৰ চক্ৰ কেতিয়াও একে নাথাকে। ২০১৪ চনত দেশে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে আৰু দাসত্বৰ মানসিকতাই প্ৰাধান্য নাপায়। আমি এই দাসত্বৰ মানসিকতাক সলনি কৰিবলৈ এক অভিযান আৰম্ভ কৰিলোঁ। আমি সাহসিকতাৰ নামত ৰাষ্ট্ৰীয় যুদ্ধ স্মাৰক নিৰ্মাণ কৰিলোঁ। আৰক্ষীৰ বীৰত্বক সন্মান জনাই আমি পুলিচ মেম’ৰিয়েল নিৰ্মাণ কৰিছিলো। ৰেচ কোৰ্চ ৰোডৰ নাম সলনি কৰা হয় লোক কল্যাণ মাৰ্গলৈ। আৰু এইটো কেৱল নাম সলনি কৰাৰ সিদ্ধান্ত নাছিল; ক্ষমতাৰ মনোভাৱক সেৱাৰ মনোভাৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ এক পৱিত্ৰ প্ৰচেষ্টা আছিল।
বন্ধুসকল,
আমাৰ এই সিদ্ধান্তবোৰৰ আঁৰত এটা গভীৰ অনুভৱ, এক দৃষ্টিভংগী আছে, যি আমাৰ বৰ্তমান, আমাৰ অতীত আৰু আমাৰ ভৱিষ্যতক ভাৰতৰ গৌৰৱৰ সৈতে সংযোগ কৰে। পূৰ্বতে ৰাজপথ নামেৰে জনাজাত ঠাইখনত সাধাৰণ নাগৰিকৰ বাবে পৰ্যাপ্ত সা-সুবিধা বা উপযুক্ত ব্যৱস্থাৰ অভাৱ আছিল। আমি ইয়াক কৰ্তব্য পথ হিচাপে বিকশিত কৰিলোঁ; আজি সেই একেটা স্থানেই দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তীয় পৰিয়াল, শিশু আৰু নাগৰিকৰ বাবে এক সজীৱ ৰাজহুৱা স্থানত পৰিণত হৈছে। এই চৌহদত নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ এক সুউচ্চ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে। দীৰ্ঘদিন ধৰি আমাৰ ৰাজধানীত আমাৰ মহান বীৰসকলক স্মৰণ কৰিবলৈ ঠাইৰ অভাৱ আছিল। আমি সিদ্ধান্ত লৈছিলো যে দেশৰ নতুন প্ৰজন্মই ৰাজধানীৰ বুকুত থকা নিজৰ বীৰসকলৰ পৰা প্ৰেৰণা ল’ব লাগে। ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱন চৌহদতো পৰিৱৰ্তন কৰা হ’ল। মোগল উদ্যানৰ নাম অমৃত উদ্যান ৰখা হয়। পুৰণি সংসদ ভৱনৰ ওচৰত যেতিয়া নতুন সংসদ ভৱন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, তেতিয়া আমি পুৰণি ভৱনটো পাহৰা নাছিলো; আমি ইয়াক ‘সমবিধান সদন’ হিচাপে নতুন পৰিচয় দিলোঁ৷ যেতিয়া বিভিন্ন মন্ত্ৰালয়ক এটা চৌহদত একত্ৰিত কৰা হৈছিল, তেতিয়া সেই অট্টালিকাবোৰৰ নাম ৰখা হৈছিল ‘কৰ্তব্য ভৱন’। নাম সলনিৰ এই পদক্ষেপ কেৱল শব্দ সলনি নহয়; এই সকলোবোৰ প্ৰচেষ্টাৰ আঁৰৰ মতাদৰ্শগত সূতা একেই: মুক্ত ভাৰতৰ স্বাধীন পৰিচয়, দাসত্বৰ পৰা মুক্ত প্ৰতীক।
বন্ধুসকল,
নতুন প্ৰধানমন্ত্ৰী কাৰ্যালয়ৰ নাম হৈছে সেৱা তীৰ্থ। সেৱাৰ মনোভাব ভাৰতৰ আত্মা, সেৱাৰ মনোভাব ভাৰতৰ পৰিচয়। শ্ৰীৰামকৃষ্ণ পৰমহসই কৈছিল, "শিৱৰ জ্ঞানৰ পৰা জীৱিতৰ জ্ঞানলৈকে সেৱা হৈছে সেৱা।" এই ধাৰণাটো কেৱল আধ্যাত্মিক নহয়; ই ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণৰ এক দৰ্শন। এই ভৱনে আমাক প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে সোঁৱৰাই দিব যে শাসন মানে সেৱা আৰু দায়িত্ব মানে সমৰ্পণ। আমাৰ শাস্ত্ৰত "সেৱ পৰমো ধৰ্ম" অৰ্থাৎ "সেৱাই হৈছে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম" বুলিও কোৱা হৈছে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ এই ধাৰণাটোৱেই হৈছে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয় আৰু চৰকাৰৰ দৃষ্টিভংগী। গতিকে সেৱা তীৰ্থ কেৱল নাম নহয়, ই এক সংকল্প। সেৱা তীৰ্থ মানে নাগৰিক সেৱাৰ দ্বাৰা পৱিত্ৰ স্থান! সেৱাৰ সংকল্প সাকাৰ ৰূপ দিবলৈ এখন ঠাই! তীৰ্থৰ অৰ্থও "তৰাতি আনেন ইতি তীৰ্থ" অৰ্থাৎ, যিটোৰ ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষমতা আছে, পাৰ হোৱাৰ ক্ষমতা আছে, যিটোৱে লক্ষ্যত উপনীত হোৱাত সহায় কৰে, সেয়াই তীৰ্থ। আজি ভাৰতেও এখন বিকশিত ভাৰত, আত্মনিৰ্ভৰশীল ভাৰতৰ লক্ষ্যৰ সন্মুখত আছে। আমি আমাৰ লাখ লাখ নাগৰিকক দৰিদ্ৰতাৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰাষ্ট্ৰখনক দাসত্বৰ মানসিকতাৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগিব আৰু এই কাম কেৱল সেৱাৰ শক্তিৰ জৰিয়তেহে সম্পন্ন হ’ব।
বন্ধুসকল,
আজি যেতিয়া ভাৰতে ৰিফৰ্ম এক্সপ্ৰেছত উঠিছে, ভাৰতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কৰ এক নতুন কাহিনী লিখিছে, নতুন বাণিজ্য চুক্তিয়ে সম্ভাৱনাৰ নতুন দুৱাৰ মুকলি কৰাৰ লগে লগে, দেশখনে দ্ৰুতগতিত চেচুৰেচনৰ লক্ষ্যৰ দিশে আগবাঢ়িছে, আপোনাৰ কামৰ নৱীকৃত গতি আৰু সেৱা তীৰ্থ আৰু কৰ্তব্য ভৱনত আপোনাৰ নৱীকৃত আস্থাই ৰাষ্ট্ৰৰ লক্ষ্যত উপনীত হোৱাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিব।
বন্ধুসকল,
আমাৰ সংস্কৃতিয়ে নিৰ্দেশ দিয়ে যে প্ৰতিটো শুভ কাম, স্বস্তিৰ আবৃত্তি, মংগলৰ কামনা আৰু কল্যাণৰ সংকল্পৰ আগতে বেদৰ মন্ত্ৰই আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰে : "আ নো ভদ্ৰাঃ ক্ৰতভো যন্তু বিশ্বঃ।" অৰ্থাৎ প্ৰতিটো দিশৰ পৰা আমাৰ ওচৰলৈ কল্যাণমূলক চিন্তা প্ৰবাহিত হওক। এই অট্টালিকাটোৰ আত্মা এইটোৱেই হ’ব লাগে। ভাৰতৰ মহান গণতন্ত্ৰত জনসাধাৰণৰ চিন্তা আমাৰ শক্তি, জনতাৰ সপোন আমাৰ ৰাজধানী, ৰাইজৰ আশা আমাৰ প্ৰাধান্য, জনতাৰ আকাংক্ষা আমাৰ পথ প্ৰদৰ্শক। এই আৱেগ আৰু এই অট্টালিকাৰ মাজত কোনো দেৱাল, দূৰত্ব থাকিব নালাগে। ৰাইজৰ সপোন বুজি পালেহে নীতি সজীৱ হৈ উঠিব; যেতিয়া আপুনি তেওঁলোকৰ আকাংক্ষা উপলব্ধি কৰিব তেতিয়াহে তেনে সিদ্ধান্ত ফলপ্ৰসূ হ’ব। যোৱা ১১ বছৰত আমি শাসন ব্যৱস্থাৰ এক নতুন আৰ্হি দেখিবলৈ পাইছো, য’ত ভাৰতৰ নাগৰিকসকল সিদ্ধান্তৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত থাকে। "নাগৰিকদেৱো ভৱ" কেৱল এটা বাক্যাংশ নহয়; ই আমাৰ কৰ্ম সংস্কৃতি। এই কথা মনত ৰাখি এই নতুন অট্টালিকাবোৰত প্ৰৱেশ কৰিব লাগিব। সেৱা তীৰ্থত লোৱা প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত, ইয়াত প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰা প্ৰতিটো ফাইল, ইয়াত কটোৱা প্ৰতিটো মুহূৰ্ত ১৪০ কোটি দেশবাসীৰ জীৱনৰ উন্নতিৰ বাবে হ’ব লাগে। মই প্ৰতিজন বিষয়াক, প্ৰতিজন কৰ্মচাৰীক, প্ৰতিজন কৰ্মযোগীক ক’ব বিচাৰো : যেতিয়াই আপুনি এই অট্টালিকাটোত ভৰি দিয়ে, ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে ৰৈ, কেইমুহূৰ্তমান থমকি ৰ’ব আৰু নিজকে প্ৰশ্ন কৰক, আজি মোৰ কামে লাখ লাখ দেশবাসীৰ জীৱন সহজ কৰি তুলিবনে? এই আত্ম নিৰীক্ষণ এই ঠাইখনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি হৈ পৰিব।
বন্ধুসকল,
আমি ইয়ালৈ আমাৰ কৰ্তৃত্ব দৃঢ় কৰিবলৈ অহা নাই; আমি ইয়ালৈ আহিছো আমাৰ দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ। আমি দেখিছো যে যেতিয়া শাসন ব্যৱস্থা সেৱাৰ মনোভাবেৰে পৰিচালিত হয়, তেতিয়া ইয়াৰ ফলাফল অসাধাৰণ হয়। সেইবাবেই ২৫ কোটি মানুহক দৰিদ্ৰতাৰ পৰা উলিয়াই অনা হয়, আৰু সেইবাবেই অৰ্থনীতিয়ে নতুন গতি লাভ কৰে।
বন্ধুসকল,
আজি এখন বিকশিত ভাৰত ২০৪৭ কেৱল আমাৰ লক্ষ্য নহয়; ই বিশ্বৰ প্ৰতি ভাৰতৰ প্ৰতিশ্ৰুতি। আৰু সেয়েহে ইয়াত প্ৰণয়ন কৰা প্ৰতিটো নীতি, ইয়াত লোৱা প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত সেৱাৰ অদম্য মনোভাবেৰে পৰিচালিত হ’ব লাগিব। আৰু এদিন অৱসৰ বা বদলিৰ পিছত এই অট্টালিকাটো এৰিলে পিছলৈ ঘূৰি চাব আৰু গৌৰৱেৰে নিজৰ দিনবোৰ মনত পেলাব। তেতিয়া আপুনি নিজকে ক'ব পাৰিব, "হয়, কাৰণ মই প্ৰতিদিনে সেৱা তীৰ্থ, কৰ্তব্য ভৱনত বাস কৰিছিলো, মই দেশৰ নাগৰিকৰ সেৱা কৰিছিলো আৰু মই লোৱা প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত জাতীয় স্বাৰ্থত আছিল।" সেই মুহূৰ্তটোৱে আপোনাক শান্তি কঢ়িয়াই আনিব সেই মুহূৰ্তটোৱেই হ’ব আপোনাৰ সৰ্ববৃহৎ কৃতিত্ব, সেই মুহূৰ্তটোৱেই হ’ব আপোনাৰ ব্যক্তিগত মূলধন আৰু সেই মূলধনেই আপোনাৰ জীৱনটোক গৌৰৱেৰে ভৰাই তুলিব।
বন্ধুসকল,
মহাত্মা গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে অধিকাৰৰ ভৱিষ্যৎ কৰ্তব্যৰ ভেটিত নিৰ্মিত। যেতিয়া আমি নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰো তেতিয়া আমি ডাঙৰ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’ব পাৰো আৰু সমাধান কৰিব পাৰো। এই কাৰণেই আমাৰ সংবিধানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক পিতৃসকলে কৰ্তব্যৰ ওপৰত ইমান গুৰুত্ব দিছিল। আৰু সেয়ে আমি মনত ৰাখিব লাগিব যে কৰ্তব্যই আমাৰ লাখ লাখ দেশবাসীৰ সপোন বাস্তৱায়িত কৰাৰ ভেটি। কৰ্তব্যই আৰম্ভণি, কৰ্তব্যই এখন সক্ৰিয় ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাণ। কৰ্তব্য হৈছে সহমৰ্মিতা আৰু অধ্যৱসায়ৰ প্ৰেমময় সূতাত বান্ধ খাই থকা কাম। কৰ্তব্য হৈছে সংকল্পৰ আশা। কৰ্তব্য হৈছে কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ শিখৰ। প্ৰতিটো সমস্যাৰ সমাধান হ’ল কৰ্তব্য। কৰ্তব্য হৈছে এখন বিকশিত ভাৰতৰ বিশ্বাস। কৰ্তব্য সমতা, কৰ্তব্য স্নেহ, কৰ্তব্য সাৰ্বজনীন, কৰ্তব্য সৰ্বাংগীন। "সবকা সাথ, সবকা বিকাশ"ৰ মনোভাবৰ ভিতৰত বোৱা মন্ত্ৰ কৰ্তব্য। কৰ্তব্য হৈছে ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি সমৰ্পণৰ মনোভাব। কৰ্তব্য হৈছে সেই ইচ্ছাশক্তি, যিয়ে প্ৰতিটো জীৱনত পোহৰ জ্বলাই দিয়ে। কৰ্তব্য হৈছে আত্মনিৰ্ভৰশীল ভাৰতৰ আনন্দ। কৰ্তব্য হৈছে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ নিশ্চয়তা! কৰ্তব্য ভাৰত মাতৃৰ জীৱন শক্তিৰ পতাকাবাহক! ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি ভক্তিৰে কৰা প্ৰতিটো কৰ্ম কৰ্তব্য! কৰ্তব্য হ'ল "নাগৰিকদেৱো ভৱ" (নাগৰিক ঈশ্বৰ) অনুশীলনৰ জাগ্ৰত পথ।
বন্ধুসকল,
এই কৰ্তব্যবোধৰ অনুভৱক সৰ্বোচ্চত ৰাখি আমি কৰ্তব্যবোধেৰে সেৱা তীৰ্থ আৰু নতুনকৈ নিৰ্মিত অট্টালিকাবোৰত প্ৰৱেশ কৰিব লাগিব।
বন্ধুসকল,
আজি ভাৰত নতুন উচ্চতাৰ দিশে, নতুন যুগৰ দিশে দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়িছে। অনাগত বছৰবোৰত আমি কেৱল আমাৰ অৰ্থনীতিৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত নহ’ম; আমি শাসনৰ মানদণ্ড, নীতিৰ স্পষ্টতা আৰু আমাৰ কৰ্মযোগীসকলৰ নিষ্ঠাৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত হ’ম। কেৱল এটা ফাইলৰ সিদ্ধান্তই নহয়, সেৱা তীৰ্থ আৰু কৰ্মযোগীসকলৰ প্ৰতিটো সিদ্ধান্তই ২০৪৭ চনত এখন বিকশিত ভাৰতৰ দিশ নিৰ্ধাৰণ কৰিব মনত ৰাখিব যে ২০৪৭ চনৰ লক্ষ্য কেৱল তাৰিখ নহয়; ১৪০ কোটি জনসাধাৰণৰ সপোনৰ পৰিসীমা। এই যাত্ৰাত প্ৰতিটো প্ৰতিষ্ঠান গুৰুত্বপূৰ্ণ, প্ৰতিজন বিষয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ, প্ৰতিজন কৰ্মচাৰী, প্ৰতিজন কৰ্মযোগী গুৰুত্বপূৰ্ণ। মই বিচাৰো সেৱা তীৰ্থ সংবেদনশীল শাসনৰ প্ৰতীক, নাগৰিককেন্দ্ৰিক ব্যৱস্থাৰ আদৰ্শ, ক্ষমতা নহয়, সেৱা প্ৰতিফলিত হোৱা ঠাই; য’ত প্ৰতিশ্ৰুতি প্ৰতিফলিত হয়, অৱস্থান নহয়; য’ত দায়িত্ব প্ৰতিফলিত হয়, কৰ্তৃত্ব নহয়। মোৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস যে আমাৰ সংকল্পই ইতিহাস লিখিব, আৰু আমাৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমে প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব। মই লালকিল্লাৰ পৰা ক'লোঁ, "এইটোৱেই সময়, সঠিক সময়।" আহক আমি প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ সৰ্বোত্তম ব্যৱহাৰ কৰো। প্ৰথমে ৰাষ্ট্ৰৰ মনোভাবেৰে এনে গুণগত কৰ্ম সম্পাদন কৰোঁ যে ভৱিষ্যত শতিকাবোৰে ক'ব, "এই সময় আছিল যেতিয়া ভাৰতে নিজৰ ভাগ্যক পুনৰ সংজ্ঞায়িত কৰিছিল। এই সময় আছিল যেতিয়া ভাৰতে নতুন শক্তি আৰু নতুন গতিৰে পৰৱৰ্তী হাজাৰ বছৰৰ বাবে উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ দিশত শক্তিশালী পদক্ষেপ লৈছিল।" এই বিশ্বাসেৰে আপোনালোক সকলোলৈ মোৰ শুভেচ্ছা। আপোনালোকক অশেষ ধন্যবাদ।
বন্দে মাতৰম!
