সন্মানীয় উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি ডাঙৰীয়া! সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়! মঞ্চত উপৱিষ্ট সকলো জ্যেষ্ঠ বিশিষ্ট ব্যক্তি আৰু ১৪০ কোটি দেশবাসীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সন্মানীয় সাংসদসকল।
গণেশ চতুৰ্থীৰ দিনা আপোনালোকৰ লগতে দেশবাসীলৈ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিলোঁ। আজি আমি সকলোৱে মিলি নতুন সংসদ ভৱনত নতুন ভৱিষ্যতৰ শুভাৰম্ভ কৰিবলৈ ওলাইছো। আজি আমি এখন উন্নত ভাৰতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক পুনৰ দোঁহাৰি তাক পূৰণৰ বাবে সম্পূৰ্ণ আন্তৰিকতাৰে কাম কৰাৰ উদ্দেশ্যে নতুন ভৱনৰ দিশে আগবাঢ়িছো। সন্মানীয় প্ৰেক্ষাগৃহটো, এই ভৱনটো আৰু সেইটোও এই কেন্দ্ৰীয় হলটো এক প্ৰকাৰে আমাৰ আৱেগেৰে ভৰি আছে। ই আমাক আৱেগিক কৰি তোলে আৰু লগতে আমাৰ কৰ্তব্যৰ বাবেও অনুপ্ৰাণিত কৰে। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে এই খণ্ডটো এক প্ৰকাৰৰ পুথিভঁৰাল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু পিছলৈ ইয়াতেই আৰম্ভ হ’ল সংবিধান সভাৰ বৈঠক আৰু সংবিধান সভাৰ সেই বৈঠকসমূহৰ জৰিয়তে গভীৰ আলোচনা আৰু বিবেচনাৰ অন্তত আমাৰ সংবিধানখন ইয়াত গঢ় লৈ উঠিছিল৷ ইয়াতেই ১৯৪৭ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ক্ষমতা হস্তান্তৰ কৰিছিল, আমাৰ চেণ্ট্ৰেল হলটোও সেই প্ৰক্ৰিয়াৰ সাক্ষী। এই চেণ্ট্ৰেল হলতে ভাৰতৰ ত্ৰিৰংগা গ্ৰহণ কৰা হ’ল, আমাৰ জাতীয় সংগীত গ্ৰহণ কৰা হ’ল। আৰু ঐতিহাসিক উপলক্ষে স্বাধীনতাৰ পাছতো সকলো চৰকাৰৰ মাজত বহু ঘটনা ঘটিছিল যেতিয়া দুয়োখন সদনে একেলগে আলোচনা কৰিছিল, একমতত উপনীত হৈছিল আৰু ভাৰতৰ ভাগ্য গঢ় দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
১৯৫২ চনৰ পিছত এই চেণ্ট্ৰেল হলত আমাৰ সকলো সন্মানীয় সাংসদসকলক বিশ্বৰ প্ৰায় ৪১ গৰাকী ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সম্বোধন কৰিছে। আমাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ইয়াত ৮৬বাৰ ভাষণ দিছে। যোৱা ৭ দশকত যিসকল বন্ধুৱে এই দায়িত্বসমূহৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে, দায়িত্ব চম্ভালিছে, বহু আইন, বহু সংশোধনী আৰু বহু সংস্কাৰৰ অংশ হৈ আহিছে। এতিয়ালৈকে লোকসভা আৰু ৰাজ্যসভাই মিলি ৪ হাজাৰৰো অধিক আইন প্ৰণয়ন কৰিছে। আৰু যদি কেতিয়াবা প্ৰয়োজন হয়, যৌথ অধিৱেশনৰ জৰিয়তে আইন প্ৰণয়ন কৰাৰ কৌশল প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু তাৰ অধীনতো যৌতুক প্ৰতিৰোধ আইনেই হওক, বেংকিং সেৱা আয়োগৰ বিলেই হওক, সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ আইন হওক, এই সকলোবোৰ যুটীয়া অধিবেশনত গৃহীত হ’ল আৰু এই ভৱনতে গৃহীত কৰা হৈছে। এইখন সংসদতে শ্বাহ বানো গোচৰৰ বাবে মুছলমান ভগ্নী-কন্যাসকলৰ ন্যায়ৰ অপেক্ষাৰ অন্ত পেলোৱা হৈছিল। এই সদনে আমাৰ ভুলবোৰ শুধৰাই দিলে আৰু আমি সকলোৱে মিলি তিনি তালাকৰ বিৰুদ্ধে আইন প্ৰণয়ন কৰিলোঁ। সংসদে বছৰ বছৰ ধৰি তৃতীয় লিংগসকলক ন্যায় প্ৰদান কৰা আইনো প্ৰণয়ন কৰি আহিছে। ইয়াৰ জৰিয়তে আমি তৃতীয় লিংগসকলে যাতে মৰ্যাদাৰে আৰু সদিচ্ছা আৰু সন্মানৰ ভাবেৰে চাকৰি, শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু অন্যান্য সা-সুবিধা লাভ কৰে তাৰ দিশত আগবাঢ়িছো। আমি সকলোৱে মিলি আমাৰ প্ৰতিবন্ধী লোকসকলৰ প্ৰয়োজন আৰু আকাংক্ষাক বিবেচনা কৰি এনে আইন প্ৰণয়ন কৰিলোঁ, যিবোৰ তেওঁলোকৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ নিশ্চয়তা হৈ পৰিল। ৩৭০নং অনুচ্ছেদ আঁতৰোৱাৰ পিছৰে পৰা বিষয়টো এনেকৈয়ে আছে, এনে এটা দশক প্ৰায়েই নহ’লহেঁতেন, য’ত কোনো আলোচনা, চিন্তা আৰু দাবী নাথাকিলহেঁতেন, আৱেগো প্ৰকাশ পালে, প্ৰেক্ষাগৃহৰ লগতে প্ৰেক্ষাগৃহৰ বাহিৰতো ঘটিল, কিন্তু আমি সকলোৱে সৌভাগ্যৱান যে এই সদনত আমি ৩৭০ অনুচ্ছেদৰ পৰা মুক্তি পোৱা আৰু বিচ্ছিন্নতাবাদী সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছো। আৰু এই গুৰুত্বপূৰ্ণ কামত সন্মানীয় সাংসদ আৰু সংসদৰ বৃহৎ ভূমিকা আছে। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষে আমাক দিয়া আটাইতকৈ মূল্যৱান নথি জম্মু-কাশ্মীৰৰ এই সদনত যি সংবিধান নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, সেইখন যদি জম্মু-কাশ্মীৰত কাৰ্যকৰী হয়, তেন্তে এই ভূমিক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনোৱাৰ মন যায়।
আজি জম্মু-কাশ্মীৰে শান্তি আৰু উন্নয়নৰ পথত খোজ দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে আৰু নতুন উদ্যম, নতুন উৎসাহেৰে আৰু নতুন দৃঢ়তাৰে জম্মু-কাশ্মীৰৰ জনসাধাৰণে আগবাঢ়ি যোৱাৰ কোনো সুযোগ হেৰুৱাব নিবিচাৰে। ইয়াৰ পৰাই বুজা যায় যে সংসদৰ সদস্যসকলে সংসদ ভৱনত একেলগে কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম কৰিছে। সন্মানীয় সাংসদসকল, মই লালকিল্লাৰ পৰা কৈছিলোঁ যে এইটোৱেই সময়, এইটোৱেই সঠিক সময়। আমি এটাৰ পিছত আনটো ঘটনা চাম, প্ৰতিটো ঘটনাই এই কথাৰ সাক্ষ্য দিছে যে আজি ভাৰতে এক নতুন চেতনাৰে পুনৰ জাগ্ৰত হৈছে। ভাৰত নতুন শক্তিৰে ভৰি পৰিছে আৰু আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে এই চেতনা আৰু এই শক্তিয়ে এই দেশৰ লাখ লাখ মানুহৰ সপোনক সংকল্পলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ জৰিয়তে সংকল্পটোক সাৰ্থক কৰি তুলিব পাৰে। আৰু মই বিশ্বাস কৰোঁ যে দেশখন যি দিশত আগবাঢ়িছে, সেই দিশে নিশ্চিতভাৱে আকাংক্ষিত ফলাফল লাভ কৰিব। আমি যিমানেই দ্ৰুতগতিত গতি কৰিম সিমানেই সোনকালে ফলাফল পাম।
আজি ভাৰতে পঞ্চম অৰ্থনীতিত উপনীত হৈছে। কিন্তু প্ৰথম তিনিটাত উপনীত হোৱাৰ সংকল্পৰে বৃদ্ধি পাইছে। আৰু মই বহা ঠাইৰ পৰা, মই পোৱা তথ্যৰ ভিত্তিত, সমগ্ৰ বিশ্বৰ বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰাৰ ভিত্তিত, মই অতি আত্মবিশ্বাসেৰে কৈছো, আমাৰ মাজৰ কিছুমান হয়তো হতাশ হ’ব পাৰে। কিন্তু ভাৰতে শীৰ্ষ ৩ স্থানত স্থান লাভ কৰিব বুলি বিশ্ববাসীয়ে আত্মবিশ্বাসী। শক্তিৰ বাবে ভাৰতৰ বেংকিং খণ্ড পুনৰবাৰ বিশ্বৰ ইতিবাচক আলোচনাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে। ভাৰতৰ শাসন ব্যৱস্থাৰ আৰ্হি, ইউপিআই, ডিজিটেল ষ্টেক। এই জি-২০খনত চাই আছিলো, বালিতো দেখিছিলো। প্ৰযুক্তিৰ জগতখনত ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলে যি ধৰণে আগবাঢ়িছে, সেইটোৱে সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাবে কৌতুহল, আকৰ্ষণ আৰু গ্ৰহণযোগ্যতা জগাই তুলিছে। আমি সকলোৱে সেই সময়ছোৱাত আছো। মই ক’ম আমি ভাগ্যৱান মানুহ। এনে এটা সৌভাগ্যৰ সময়ত আমি কিছু দায়িত্ব পালন কৰাৰ সুযোগ পাইছো আৰু আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভাগ্য যে আজি ভাৰতীয় আকাংক্ষা এনে এক উচ্চতাত উপনীত হৈছে যিটো হয়তো যোৱা হাজাৰ বছৰত নাছিল। দাসত্বৰ শিকলিবোৰে তেওঁৰ আকাংক্ষাক দমন কৰি ৰাখিছিল আৰু তেওঁৰ আৱেগক ধ্বংস কৰি পেলাইছিল। স্বাধীন ভাৰতত তেওঁ নিজৰ সপোনক লালন-পালন কৰি প্ৰত্যাহ্বানৰ সৈতে যুঁজি আছিল, কিন্তু এতিয়া তেওঁ আজি য’ত উপনীত হৈছে তাতেই থমকি ৰ’ব নিবিচাৰে। তেওঁ এখন আকাংক্ষিত সমাজৰ সৈতে নতুন লক্ষ্য সৃষ্টি কৰিব বিচাৰে। আকাংক্ষিত সমাজে যেতিয়া সপোনক লালন-পালন কৰে আৰু সংকল্প লৈ আগবাঢ়ি যায়, তেতিয়া পুৰণি আইনৰ পৰা মুক্তি পাই নতুন আইন প্ৰণয়ন কৰি উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ বাট মুকলি কৰাটো আমাৰ সকলো সাংসদৰ বিশেষ দায়িত্ব। সংসদত প্ৰণয়ন কৰা প্ৰতিটো আইন, সংসদত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰতিটো আলোচনা, সংসদৰ পৰা প্ৰেৰণ কৰা প্ৰতিটো সংকেত ভাৰতীয় আকাংক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে হ’ব লাগে, এয়া আমাৰ সকলোৰে অনুভৱ, এয়াই প্ৰতিজন দেশবাসীৰ কৰ্তব্য আৰু আশা৷ আমি যি সংস্কাৰ কৰো তাৰ মূলতে ভাৰতীয় আকাংক্ষা সৰ্বোচ্চ স্থানত থাকিব লাগে, সেয়া অগ্ৰাধিকাৰত থাকিব লাগে। কিন্তু মই এইখিনি কথা খুব ভালদৰে চিন্তা কৰি ক’ব বিচাৰিছো, কোনোবাই কেতিয়াবা সৰু কেনভাছ এখনত ডাঙৰ ছবি এখন বনাব পাৰিবনে? যেনেকৈ সৰু কেনভাছত ডাঙৰ ছবি এখন বনাব নোৱাৰি, ঠিক তেনেদৰে যদি আমি নিজৰ চিন্তাৰ কেনভাছখন ডাঙৰ কৰিব নোৱাৰো তেন্তে আমি এখন ভব্য ভাৰতৰ ছবি আঁকিব নোৱাৰো। আমাৰ ৭৫ বছৰৰ অভিজ্ঞতা আছে। আমাৰ পূৰ্বপুৰুষে যি পথৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তাৰ পৰাই আমি শিকিছো। আমাৰ এক বিশাল ঐতিহ্য আছে। যদি আমাৰ সপোন আৰু সংকল্প এই ঐতিহ্যৰ সৈতে সংযুক্ত হয়, যদি আমাৰ চিন্তাৰ পৰিসৰ সলনি হয়, যদি আমাৰ কেনভাছ ডাঙৰ হয়, তেন্তে আমিও সেই ভব্য ভাৰতৰ ছবিখন আঁকিব পাৰো, সেই ছবিখনৰ ৰূপৰেখা আঁকিব পাৰো, তাত ৰং যোগ কৰিব পাৰো। আমিও কামটো কৰিব পাৰো আৰু আমি উঠি অহা প্ৰজন্ম, বন্ধু-বান্ধৱীক দিব্য ভাৰত মাতৃৰ ভৱিষ্যৎ অৰ্পণ কৰিব পাৰো।
অমৃতকালৰ ২৫ বছৰত ভাৰতে এতিয়া আৰু ডাঙৰ কেনভাছৰ কাম কৰিব লাগিব। এতিয়া আমি সৰু সৰু কথাত আবদ্ধ হৈ পৰাৰ সময় পাৰ হৈ গ’ল৷ আমি প্ৰথমে আত্মনিৰ্ভৰ ভাৰত গঢ়ি তোলাৰ লক্ষ্য পূৰণ কৰা উচিত। আৰু আমাৰ পৰাই আৰম্ভ হয়, প্ৰতিজন নাগৰিকৰ পৰা আৰম্ভ হয় আৰু আজি পৃথিৱীতো এটা সময় আছিল যেতিয়া মানুহে মোক ফোন কৰিছিল। আমাৰ মহান বুদ্ধিজীৱী আৰু অৰ্থনীতিবিদসকলে লিখিছিল যে যদি মোদীয়ে আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ কথা কয়, তেন্তে ই বহুপক্ষীয়তাৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি নকৰে। বিশ্ব অৰ্থনীতিৰ যুগত ভাল নহ’বও পাৰে, কিন্তু পাঁচ বছৰৰ ভিতৰতে বিশ্বই ভাৰতৰ স্বাৱলম্বী আৰ্হিৰ কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আৰু কোন ভাৰতীয়ই প্ৰতিৰক্ষা খণ্ডত স্বাৱলম্বী, শক্তি খণ্ডত স্বাৱলম্বী, খাদ্যত স্বাৱলম্বী হ’ব নিবিচাৰিব? এই দেশখন স্বাৱলম্বী হোৱা উচিত নহয়নে? আমি ইয়াক কৃষিভিত্তিক দেশ বুলি কওঁ। দেশে এতিয়া বাহিৰৰ পৰা ভোজ্য তেল আনিবনে? সময়ৰ আহ্বান এই যে আমি এখন স্বাৱলম্বী ভাৰতৰ সংকল্প পূৰণ কৰিব লাগে, সেয়া আমাৰ সকলোৰে দায়িত্ব, ইয়াত দলৰ কথা নাহে, কেৱল হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন, দেশৰ বাবে প্ৰয়োজন৷
এতিয়া আমি উৎপাদন খণ্ডত বিশ্বৰ ভিতৰতে শ্ৰেষ্ঠ হোৱাৰ দিশত পদক্ষেপ ল’ব লাগিব। আৰু মই এবাৰ লালকিল্লাৰ পৰা কৈছিলোঁ যে ত্ৰুটিহীন হ’ব লাগে, পাৰ্শ্বক্ৰিয়াহীন হ’ব লাগে, আমাৰ সামগ্ৰীৰ কোনো ত্ৰুটি থাকিব নালাগে, আমাৰ প্ৰক্ৰিয়াত পৰিৱেশৰ কোনো প্ৰভাৱ হ’ব নালাগে, আমি উৎপাদন খণ্ডত ত্ৰুটিহীন, পাৰ্শ্বক্ৰিয়াহীন সামগ্ৰী পৃথিৱীৰ সন্মুখত প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। আমাৰ ডিজাইনাৰ, ইয়াত নিৰ্মাণ কৰা ডিজাইন, আমাৰ ছফটৱেৰ, আমাৰ কৃষি সামগ্ৰী, আমাৰ হস্তশিল্প, প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে আমি এতিয়া বিশ্ব মানদণ্ড অতিক্ৰম কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে আগবাঢ়িব লাগে, তেতিয়াহে আমি বিশ্বত আমাৰ ধ্বজা উৰুৱাব পাৰিম। মোৰ গাঁৱত মোৰ শ্ৰেষ্ঠ সুনাম আছে, মোৰ শ্ৰেষ্ঠ সামগ্ৰী মোৰ ৰাজ্যত গ্ৰহণ কৰা নহ’ব, মোৰ সামগ্ৰী পৃথিৱীৰ ভিতৰতে শ্ৰেষ্ঠ হ’ব, এনে মনোভাৱ আমি সৃষ্টি কৰিব লাগিব। আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ বিশ্বৰ শীৰ্ষ ৰেংকিঙত আহিছে, এতিয়া আমি এই ক্ষেত্ৰত পিছ পৰি থাকিব নালাগে। আমাৰ শিক্ষা জগতখনে এক নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি পাইছে, ই মুকলি, ই সকলোৰে গ্ৰহণযোগ্য হৈ পৰিছে। এতিয়া আমি ইয়াৰ সহায়ত আগবাঢ়িব লাগিব আৰু বিশ্বৰ এই শীৰ্ষ বিশ্ববিদ্যালয়বোৰত শেহতীয়াকৈ যেতিয়া বিশ্বৰ পৰা অহা অতিথিসকল জি-২০লৈ আহিছিল, তেতিয়া মই তাত নালন্দাৰ এখন ছবি ৰাখিছিলোঁ আৰু যেতিয়া মই বিশ্বক কৈছিলোঁ যে ১,৫০০ বছৰ আগতে মোৰ দেশত পৃথিৱীৰ আগতে শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয় আছিল, গতিকে তেওঁ শুনি আছিল। কিন্তু আমি ইয়াৰ পৰা প্ৰেৰণা ল’ব লাগিব, এতিয়াৰ বাবে আমি ইয়াক গ্ৰহণ কৰিব লাগিব, এয়াই আমাৰ সংকল্প।
আজি আমাৰ দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলে ক্ৰীড়া জগতৰ ভিতৰতে বিশ্বত আমাৰ নাম উজলাই তুলিছে। টায়াৰ-২ৰ পৰা, টায়াৰ-৩ চহৰৰ পৰা, গাঁৱৰ পৰা অহা দুখীয়া পৰিয়াল, দেশৰ যুৱক-যুৱতী, দেশৰ পুত্ৰ-কন্যাই আজি ক্ৰীড়া জগতত আমাৰ নাম গৌৰৱান্বিত কৰি তুলিছে। কিন্তু দেশে বিচাৰে আৰু দেশৰ এটা সংকল্প থাকিব লাগে যে এতিয়া আমাৰ ত্ৰিৰংগাও প্ৰতিখন ক্ৰীড়া মঞ্চত উত্তোলন কৰিব। এতিয়া আমি আমাৰ সমগ্ৰ মনটো গুণগত মানৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত কৰিব লাগিব, যাতে আমি বিশ্বৰ আশা পূৰণ কৰিব পাৰো আৰু ভাৰতৰ সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনত বৃদ্ধি পোৱা জীৱনৰ মানদণ্ডৰ প্ৰতি থকা আকাংক্ষাক সম্বোধন কৰিব পাৰো। আৰু মই কোৱাৰ দৰে আমি সৌভাগ্যৱান যে আমি এনে এটা সময়ত কাম কৰি আছো যেতিয়া সমাজখনেই এখন আকাংক্ষিত সমাজ। আমাৰ আন এটা সৌভাগ্য হ’ল আমি এনে এটা সময়ত আছো যেতিয়া ভাৰত এখন যুৱ দেশ৷ আমি বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক জনসংখ্যা থকা দেশ হৈ পৰিছো, কিন্তু যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত এইবাৰ আমি সৰ্বাধিক জনসংখ্যা লাভ কৰিছো। যদি এখন দেশৰ এই যুৱ শক্তি, যুৱ সম্ভাৱনা আছে, তেন্তে ইয়াৰ প্ৰতিভাৰ ওপৰত আমাৰ বিশ্বাস আছে, ইয়াৰ দৃঢ়তাৰ ওপৰত আমাৰ বিশ্বাস আছে, ইয়াৰ সাহসত আমাৰ বিশ্বাস আছে আৰু সেইবাবেই আমি বিচাৰো যে ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলক আগশাৰীত দেখা হওক, সেই পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হোৱা উচিত। আজি সমগ্ৰ বিশ্বকে দক্ষ জনশক্তিৰ অতি প্ৰয়োজন আৰু ভাৰতে বিশ্বৰ এই প্ৰয়োজন পূৰণৰ বাবে নিজকে সজ্জিত কৰিব পাৰে আৰু সেই প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰি বিশ্বত নিজৰ স্থানো গঢ়ি তুলিব পাৰে। আৰু সেয়েহে পৃথিৱীত তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে কেনেধৰণৰ জনশক্তিৰ প্ৰয়োজন, কেনেধৰণৰ মানৱ সম্পদৰ প্ৰয়োজন। দক্ষতা মেপিঙৰ কামো চলি আছে আৰু সেই দক্ষতা মেপিং অনুসৰি আমি ভাৰতৰ ভিতৰত দক্ষতা বিকাশৰ দিশত গুৰুত্ব দিছো আৰু দক্ষতা বিকাশৰ ওপৰত যিমানেই গুৰুত্ব দিম সিমানেই ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলে বিশ্বত নিজৰ স্থান দখল কৰাৰ ক্ষমতাৰ কোনো অভাৱ নহ’ব৷ আৰু এজন ভাৰতীয় য’তেই গৈছে তাতেই কিবা এটা ভাল কৰাৰ আভাস এৰি থৈ গৈছে। এই সামৰ্থ্য আমাৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে আছে আৰু আমাৰ আগত যোৱাসকলেও ইয়াৰ সৈতে এই প্ৰতিচ্ছবিখন সৃষ্টি কৰিছে। আপোনালোকে নিশ্চয় দেখিছে যে শেহতীয়াকৈ প্ৰায় ১৫০খন নাৰ্ছিং কলেজ একেলগে খোলাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে। সমগ্ৰ বিশ্বতে নাৰ্ছিঙৰ বিৰাট প্ৰয়োজন। আমাৰ ভগ্নী, আমাৰ কন্যা, আমাৰ পুত্ৰই সেই অঞ্চলত বিশ্বৰ কাষ চাপিব পাৰে, সহজে যাব পাৰে, সমগ্ৰ বিশ্বকে ইয়াৰ প্ৰয়োজন আৰু এয়া মানৱতাৰ কাম য'ত আমি পিছ পৰি নাযাওঁ। আজি ইমান বৃহৎ পৰিসৰত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় নির্মাণ কেৱল দেশৰ প্রয়োজনীয়তা পূৰণৰ বাবেই নহয়, বিশ্বৰ প্রয়োজনত অৰিহণা যোগাব পাৰে৷ মই ক’ব বিচৰা কথাটো হ’ল, প্ৰতিটো সৰু সৰু কথাত গুৰুত্ব দি আৰু তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি আমি আগবাঢ়িব লাগিব। আমিও ভৱিষ্যতৰ বাবে সঠিক সময়ত সঠিক সিদ্ধান্ত ল’ব লাগিব। আমি সিদ্ধান্ত স্থগিত ৰাখিব নোৱাৰো। আমি ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ ভাগ-বতৰা কৰি নিজকে পণবন্দী কৰি ৰাখিব নোৱাৰো। দেশৰ আকাংক্ষাৰ বাবে আমি সাহসেৰে নতুন সিদ্ধান্ত ল’ব লাগিব৷
আজি সৌৰশক্তিৰ সফল আন্দোলনে আমাৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে শক্তি সংকটৰ পৰা মুক্তিৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিছে। আজি মিছন হাইড্ৰজেন অনাগত দিনত পৰিৱেশৰ চিন্তা আৰু প্ৰযুক্তিৰ পৰিৱৰ্তনৰ সমাধানৰ সম্ভাৱনা আছে। আজি আমাৰ অৰ্ধপৰিবাহী আমাৰ হৃদয়ৰ বাবে আমাৰ জীৱন চলাবলৈ অপৰিহাৰ্য, একেদৰে আজি আমাৰ প্ৰযুক্তি চিপ অবিহনে চলিব নোৱাৰে আৰু অৰ্ধপৰিবাহী ইয়াৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়, আমি সেই দিশত আগবাঢ়িব লাগে যাতে ইলেক্ট্ৰনিক নিৰ্মাণত কোনো বাধা নাথাকে। জীৱনটো যাতে ক’তো আবদ্ধ হৈ নাথাকে তাৰ বাবে আমি বহুত কাম কৰি আছো। জল জীৱন মিছন, প্ৰতিখন জিলাতে ৭৫ অমৃত সৰোৱৰ, আজি আমি আমাৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম, আমাৰ সন্তান, তেওঁলোকৰ সন্তানে যাতে কেতিয়াও পানী নোহোৱাকৈ কষ্ট ভোগ কৰিব নালাগে, তাক লৈ চিন্তিত। আমাৰ প্ৰতিটো ব্যৱসায়েই বিশ্ব বজাৰত উপনীত হ’ব লাগে আৰু প্ৰতিযোগিতামূলক শক্তিৰে থিয় দিব লাগে। লজিষ্টিক ব্যৱস্থাটোক অধিক খৰচী আৰু কাৰ্যক্ষম কৰি তুলিবলৈ আমি সেই দিশত বহু নীতি গ্ৰহণ কৰিছো। আজি সময়ৰ আহ্বান এই যে আমি এনে এখন ভাৰত গঢ়ি তোলোঁ য’ত জ্ঞানৰ উদ্ভাৱন আছে। আৰু এইটোৱেই আমাৰ বাবেও পৃথিৱীৰ সন্মুখৰ লাইনত উপনীত হোৱাৰ পথ। আৰু সেইবাবেই শেহতীয়াকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতিৰ সমান্তৰালকৈ আমি প্ৰযুক্তিৰ প্ৰসাৰৰ বাবে গৱেষণা আৰু উদ্ভাৱন সম্পৰ্কীয় আইন এখনো গৃহীত কৰিছো। যাতে এই উদ্ভাৱন আৰু চন্দ্ৰযান-৩ৰ সফলতাৰ পিছত আমাৰ দেশৰ যুৱক-যুৱতীসকলৰ মনত বিজ্ঞানৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ বাঢ়িছে, আমি সুযোগ নষ্ট নকৰোঁ। আমি আমাৰ যুৱ প্ৰজন্মক গৱেষণা আৰু উদ্ভাৱনৰ বাবে সম্পূৰ্ণ সুযোগ দিব লাগিব। আৰু এই পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ সৃষ্টি কৰি আমি এক উজ্জ্বল ভৱিষ্যত গঢ়ি তোলাৰ ভেটি স্থাপন কৰিছো।
সন্মানীয় বন্ধুসকল,
সামাজিক ন্যায়, এয়া আমাৰ প্ৰথম চৰ্ত। সামাজিক ন্যায় অবিহনে, ভাৰসাম্য অবিহনে, সমতা অবিহনে, আমি ঘৰৰ ভিতৰতে আকাংক্ষিত ফলাফল লাভ কৰিব নোৱাৰো। কিন্তু সামাজিক ন্যায়ৰ আলোচনা অতি সীমিত হৈয়েই আছে, আমি ইয়াক ব্যাপকভাৱে চাব লাগিব। আমি যদি কোনো দুখীয়া মানুহক কোনো সুবিধা প্ৰদান কৰোঁ, সমাজৰ কোনো নিপীড়িত ব্যক্তিক যিকোনো সুবিধা প্ৰদান কৰোঁ, সেয়া সামাজিক ন্যায়ৰ এক প্ৰক্ৰিয়া, কিন্তু তেওঁৰ ঘৰলৈ যদি পকী পথ নিৰ্মাণ কৰা হয়, তেন্তে সেইটোৱেও তেওঁক সামাজিক ন্যায়ৰ বাবে শক্তিশালী কৰে। যদি তেওঁৰ ঘৰৰ ওচৰতে ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে বিদ্যালয় মুকলি কৰা হয়, তেন্তে ই তেওঁক সামাজিক ন্যায়ৰ বাবেও শক্তিশালী কৰে। যদি আমি কোনো খৰচ নোহোৱাকৈ, প্ৰয়োজনৰ সময়ত স্বাস্থ্যসেৱাত পাম, তেতিয়াহে সামাজিক ন্যায় শক্তিশালী হ’ব। আৰু সেইবাবেই সামাজিক ব্যৱস্থাত সামাজিক ন্যায়ৰ যিদৰে প্রয়োজন আছে, ঠিক তেনেদৰে জাতীয় ব্যৱস্থাতো সামাজিক ন্যায়ৰ প্রয়োজন আছে৷ এতিয়া যদি দেশৰ কোনো অংশ পিছ পৰি ৰৈ যায়, অনুন্নত হৈ থাকে, তেন্তে এইটোও সামাজিক ন্যায়ৰ বিৰোধী। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে দেশৰ পূব অংশ, ভাৰতৰ পূব অংশ, যিটো সমৃদ্ধিৰে ভৰি আছে, কিন্তু তাত থকা যুৱক-যুৱতীসকলে কৰ্মসংস্থাপনৰ বাবে আন অঞ্চললৈ যাব লগা হৈছে, আমি এই পৰিস্থিতি সলনি কৰিব লাগিব। আমাৰ দেশৰ পূব প্ৰান্তৰ অঞ্চলটোক সমৃদ্ধিশালী কৰি সামাজিক ন্যায়ো সুদৃঢ় কৰিব লাগিব। ভাৰসাম্যহীন বিকাশ, শৰীৰ যিমানেই সুস্থ নহওক কিয়, যদি এটা আঙুলিও পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হয় তেন্তে শৰীৰক সুস্থ বুলি গণ্য কৰা নহয়। ভাৰত যিমানেই সমৃদ্ধিশালী নহওক কিয়, ইয়াৰ কোনো অংশ যদি দুৰ্বল হৈ থাকে, তেন্তে আমি মানি ল’ব লাগিব যে ভাৰত সমৃদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰত পিছ পৰি আছে৷ পূব ভাৰতেই হওক বা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলেই হওক, আমি সেইবোৰ সাধন কৰিব লাগিব আৰু তাৰ বাবে কৌশল ইমান সফল হৈছে, ১০০ খন আকাংক্ষিত জিলাৰ ওপৰত বিশেষ কাম কৰা হ’ল, যুৱ বিষয়া নিযুক্তি দিয়া হ’ল, কৌশল তৈয়াৰ কৰা হ’ল, আজি বিশ্বই সেই আৰ্হি অনুসৰণ কৰি আছে, আলোচনা কৰি আছে। আৰু দেশৰ চুকে-কোণে পিছ পৰি থকা বুলি গণ্য কৰা ১০০খন জিলাক বোজা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, আজি পৰিস্থিতি এনেকুৱা হৈ পৰিছে যে সেই ১০০ খন জিলাই নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যত আগবাঢ়ি আছে, ৰাষ্ট্ৰৰ বিকাশৰ হাৰতকৈ অধিক ক্ষিপ্ৰতাৰে আগুৱাই গৈছে৷ আৰু এই সফলতা দেখি আকাংক্ষিত জিলা হিচাপে চিনাক্ত কৰি আকাংক্ষিত জিলা হিচাপে চিনাক্ত কৰি আৰু ১০০ খন জিলাৰ পৰা তৃণমূল পৰ্যায়লৈ লৈ গৈ এই সামাজিক ন্যায়ৰ মনোভাৱক শক্তিশালী কৰাৰ কাম চলি আছে। আৰু মোৰ বিশ্বাস যে এই আকাংক্ষিত ব্লকবোৰ উন্নয়নৰ এক নতুন আৰ্হিত পৰিণত হ’বলৈ গৈ আছে। এক প্ৰকাৰে তেওঁলোকৰ দেশৰ উন্নয়নৰ বাবে নতুন শক্তি কেন্দ্ৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু আমি সেই দিশতো আগবাঢ়িছো।
সন্মানীয় সাংসদসকল,
আজি বিশ্বৰ চকু ভাৰতৰ ওপৰত৷ শীতল যুদ্ধৰ সময়ত আমাক অসংলগ্ন দেশ হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছিল। সেই সময়ত যিখিনি প্ৰয়োজন আছিল আৰু তাৰ পৰা কি লাভ হ’ব লাগিছিল, সেইখিনিৰ মাজেৰে আমি পাৰ হৈ আহিছো। কিন্তু এতিয়া ভাৰতৰ স্থান পৃথক হৈ পৰিছে। আৰু সেয়েহে সেই সময়ত নিশ্চয় অসংলগ্নতাৰ প্ৰয়োজন আছিল, আজি আমি সেই নীতি অনুসৰণ কৰিছো, যদি আমি নীতিক স্বীকৃতি দিব লাগে তেন্তে আমি বিশ্ব বন্ধু হিচাপে আগবাঢ়িছো, আমি বিশ্বৰ সৈতে বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিছো। পৃথিৱীয়ে আমাৰ মাজত বন্ধু বিচাৰিছে। হয়তো, সেই পথত খোজ দি ভাৰতে আৰু অধিক দূৰত্বৰ যোগেদি নহয়, বিশ্বৰ যিমান পাৰি সান্নিধ্যৰ মাজেৰে বিশ্বৰ বন্ধু হোৱাৰ অনুভৱক সফলতাৰে আগুৱাই লৈ গৈছে আৰু মই ভাবো ভাৰত আজি ইয়াৰ পৰা লাভৱান হৈছে। ভাৰত আজি বিশ্বৰ বাবে এক সুস্থিৰ যোগান শৃংখল হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে আৰু এয়াই হৈছে বিশ্বৰ প্ৰয়োজন। আৰু সেই প্ৰয়োজন পূৰণৰ বাবে ভাৰতে জি-২০ত গ্ল’বেল ছাউথৰ কণ্ঠস্বৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে। জি-২০ শীৰ্ষ সন্মিলনত সিঁচা এই বীজটো আগন্তুক সময়ত মোৰ দেশবাসীয়ে প্ৰত্যক্ষ কৰিব৷ ই এনে এক বটবৃক্ষত পৰিণত হ’ব, যাৰ ছাঁত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই যুগ যুগ ধৰি গৌৰৱ কৰিব। তেওঁলোকে বুকু ডাঠ কৰি থিয় দি থাকিব বুলি মই নিশ্চিত।
আমি এই জি-২০ত জৈৱ ইন্ধন মৈত্ৰীত বহুত ডাঙৰ কাম কৰিছো। আমি বিশ্বক নেতৃত্ব দিছো, পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছো। আৰু অতি সোনকালেই বিশ্বৰ সকলো বন্ধুত্বপূৰ্ণ দেশেই জৈৱ ইন্ধন মৈত্ৰীৰ সদস্যপদ গ্ৰহণ কৰিছে আৰু এটা অতি ডাঙৰ আন্দোলনৰ সৃষ্টি হ’বলৈ গৈ আছে আৰু যিটো আমাৰ ভাৰতৰ নেতৃত্বত চলি আছে। আমি সৰু মহাদেশসমূহৰ সৈতেও অৰ্থনৈতিক কৰিড’ৰ নিৰ্মাণৰ দিশত শক্তিশালী পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছো।
সন্মানীয় বন্ধুসকল, সন্মানীয় উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি, সন্মানীয় অধ্যক্ষ মহোদয়,,
আজি আমি ইয়াৰ পৰা বিদায় দি নতুন ভৱনলৈ যাম। সংসদৰ নতুন ভৱনত বহিম। আৰু এইটো শুভ দিন, আমি গণেশ চতুৰ্থীৰ দিনা তাত প্ৰৱেশ কৰিম৷ কিন্তু আপোনালোক সকলোকে অনুৰোধ জনাইছো, আপোনালোকৰ সন্মুখত এটা ধাৰণা ৰাখিছো। আশাকৰোঁ আপোনালোক উভয় সদনে সেই ধাৰণাটোৰ ওপৰত য’তেই প্ৰয়োজন হয় তাতেই মগজুৰ কচৰত কৰি কিছু সিদ্ধান্ত ল’ব। আৰু মই প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, মই পৰামৰ্শ দিওঁ যে এতিয়া আমি নতুন সদনলৈ আগবাঢ়িছো, ইয়াৰ মৰ্যাদা কেতিয়াও হ্ৰাস হোৱা উচিত নহয়। পুৰণি সংসদ ভৱন বুলি আমি পাহৰি যাম, এনে হোৱা অনুচিত৷ আৰু সেইবাবেই মই অনুৰোধ কৰিছো যে ভৱিষ্যতে যদি যৌথ অধিৱেশন হয়, তেন্তে ইয়াক সংবিধান সভা বুলি নামকৰণ কৰিব লাগে। যাতে এইটোৱেই চিৰদিন আমাৰ জীৱনৰ প্ৰেৰণা হৈ থাকে আৰু যেতিয়াই আমি ইয়াক সংবিধান সভা বুলি কম, তেতিয়া সেই মহান ব্যক্তিসকলৰ স্মৃতি মনলৈ আহিব যিসকলে এসময়ত ইয়াত সংবিধান সভাত বহিছিল, গণ্যমান্য আৰু মহান ব্যক্তিসকল ইয়াত বহিছিল৷ সেয়েহে এই উপহাৰ ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ প্ৰতিও ইয়াৰ লগত সংলগ্ন হৈ থাকিব। আমি ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মক উপহাৰ দিয়াৰ সুযোগ অথলৈ যাব দিয়া উচিত নহয়।
আকৌ এবাৰ এই পবিত্ৰ ভূমিক প্ৰণাম জনাইছো। ইয়াত যি তপস্যা কৰা হৈছে, ৰাইজৰ কল্যাণৰ বাবে যি সংকল্প লোৱা হৈছে আৰু ইয়াক পূৰণৰ বাবে সাত দশকৰো অধিক সময় ধৰি কৰা প্ৰচেষ্টাক প্ৰণাম জনাই মোৰ ভাষণ সামৰিছো আৰু এই নতুন ভৱনৰ বাবে আপোনালোক সকলোকে শুভেচ্ছা জনাইছো।
বহুত বহুত ধন্যবাদ৷
