প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে আজি পৰীক্ষা পে চৰ্চা (পি পি চি) ২০২৬ৰ নৱম সংস্কৰণৰ অংশ হিচাপে শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সৈতে মত বিনিময় কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে পি পি চি ২০২৬ৰ দ্বিতীয় খণ্ডত কোইম্বাট’ৰ, ৰায়পুৰ, দেৱমোগ্ৰা আৰু গুৱাহাটীৰ পৰীক্ষা যোদ্ধাসকলৰ সৈতে এক অনানুষ্ঠানিক মত বিনিময় কৰিছিল। ‘পৰীক্ষা পে চৰ্চা’ৰ বিশেষ সংস্কৰণলৈ শিক্ষাৰ্থীসকলক আদৰণি জনাই শ্ৰী মোদীয়ে উল্লেখ কৰে যে এইবাৰ কাৰ্যসূচীটো দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত অনুষ্ঠিত হৈছিল। কোইম্বাট’ৰৰ সংস্কৰণ আৰম্ভ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে তামিলনাডুৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ শক্তি আৰু কৌতূহলে তেওঁক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছে। তেওঁলোকক ‘ৱনক্কম’ বুলি অভিবাদন জনাই তেওঁ সাধাৰণ বাৰ্তালাপত মিলিত হৈছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে তেওঁলোকৰ উত্তেজনা প্ৰকাশ কৰি কয় যে তেওঁক দেখা পোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে নিজৰ চকুকেই বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল। এক নাটকীয় প্ৰৱেশৰ আশা কৰিছিল কিন্তু তেওঁক সৰল, নম্র আৰু মাটিৰ ওপৰত থকা যেন অনুভৱ কৰিছিল। এজন শিক্ষাৰ্থীয়ে মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰি কয় যে তেওঁৰ আগমনত গাৰ নোম শিয়ৰি উঠিছিল।
ষ্টাৰ্টআপ আৰু অধ্যয়নৰ বাবে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ মন্ত্ৰ
প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে উল্লেখ কৰে যে বহু বছৰ ধৰি তেওঁ ‘পৰীক্ষা পে চৰ্চা’ৰ জৰিয়তে দশম আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে মত বিনিময় কৰি আহিছে আৰু এই কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে এয়া তেওঁৰ বাবে এক শিক্ষণ কাৰ্যসূচী, শিকোৱা নহয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক তেওঁলোকৰ চিন্তাধাৰা ভাগ-বাটোৱাৰা কৰিবলৈ তেওঁ আমন্ত্ৰণ জনায়। ষ্টাৰ্টআপৰ ওপৰত এজন শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেওঁ মন্তব্য কৰে যে প্ৰথমে কি কৰিব বিচাৰে তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া উচিত, সেয়া প্ৰযুক্তিৰ উদ্ভাৱনেই হওক বা ড্ৰোন বা বিদ্যুৎ ব্যৱস্থাৰ দৰে ব্যৱহাৰিক সমাধানেই হওক। তেওঁ প্ৰযুক্তি বা বিত্তত দক্ষ বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে সৰু সৰু দল গঠন কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে উদ্যোগ এটা আৰম্ভ কৰিবলৈ কোনো বয়সৰ বাধ্যবাধকতা নাই আৰু আনকি সৰু সৰু ষ্টাৰ্টআপবোৰো প্ৰভাৱশালী হ’ব পাৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে যদি প্ৰকৃত আগ্ৰহ থাকে, ই অতি ভাল কথা। তেওঁ বৰ্তমানৰ ষ্টাৰ্টআপসমূহ পৰিদৰ্শন কৰা, এটা প্ৰকল্প প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা আৰু ইয়াক বিদ্যালয় প্ৰকল্প হিচাপে সততাৰে উপস্থাপন কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে, যিয়ে নিৰ্দেশনা আৰু সমৰ্থনক উৎসাহিত কৰিব। তেওঁ এইবুলি মোখনি মাৰে যে ক্ৰমান্বয়ে, কেনেকৈ আগবাঢ়িব লাগে তাৰ ওপৰত মূল্যৱান জ্ঞান লাভ হ’ব।
অধ্যয়ন আৰু আগ্ৰহৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ বিষয়ে আন এজন শিক্ষাৰ্থীৰ চিন্তাৰ প্ৰত্যুত্তৰত শ্ৰী মোদীয়ে উল্লেখ কৰে যে দুয়োটাই উপযোগী আৰু ইটোৱে সিটোৰ পৰিপূৰক হ’ব পাৰে। তেওঁ বিজ্ঞানৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ সৈতে কলাক একত্ৰিত কৰাটো এক উদাহৰণৰ জৰিয়তে ব্যাখ্যা কৰি কয় যে সৃষ্টিশীলতাই শিকাৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব পাৰে আৰু ভাগৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰে, শিক্ষাক এক অগ্ৰাধিকাৰ হিচাপে থকাটো নিশ্চিত কৰি দৈনিক বা সাপ্তাহিক সময় ব্যক্তিগত স্বাৰ্থৰ বাবে উৎসৰ্গিত কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
বিকশিত ভাৰত আৰু ভোকেল ফৰ লোকেললৈ যুৱক-যুৱতীৰ অৱদান
২০৪৭ চনৰ ভিতৰত ভাৰত এখন উন্নত ৰাষ্ট্ৰত পৰিণত হোৱাৰ সন্দৰ্ভত সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে যুৱ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলেও তেওঁলোকৰ স্বপ্ন ভাগ-বাটোৱাৰা কৰাত সন্তোষ প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ মাছমৰীয়া গাঁৱৰ পৰা ছিংগাপুৰৰ পৰিবৰ্তনৰ উদ্ধৃতি দি উন্নত ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ শৃংখলাবদ্ধ অভ্যাস গ্ৰহণৰ ওপৰত লী কুৱান ইউৰ উদ্ধৃতি দিয়ে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে আবৰ্জনা নোহোৱা কৰা, যান-বাহনৰ নিয়ম মানি চলা, খাদ্যৰ অপচয় পৰিহাৰ কৰা আৰু স্থানীয় সামগ্ৰীসমূহক সমৰ্থন কৰাৰ দৰে সৰু সৰু পদক্ষেপে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰগতিৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহণা যোগায়। তেওঁ ‘ভোকেল ফৰ লোকেল’ হোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু বিদেশতকৈ ভাৰতত বিবাহৰ দৰে অনুষ্ঠান উদযাপন কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ সৰু সৰু কাৰ্য্যই সামূহিকভাৱে এখন উন্নত ভাৰত গঢ়ি তোলাত সহায় কৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে আশ্চৰ্য হৈ উল্লেখ কৰে যে তেওঁ ডাঙৰ পদক্ষেপৰ তুলনাত সৰু পদক্ষেপৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল আৰু এইবোৰেই আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি প্ৰতীয়মান হৈছিল।
প্ৰেৰণা নে অনুশাসন?
সফলতাৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণা বা অনুশাসন অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ, সেই সম্পৰ্কত এগৰাকী শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে কয় যে জীৱনত দুয়োটাই অত্যাৱশ্যকীয়। তেওঁ ব্যাখ্যা কৰে যে অনুশাসন অবিহনে কেৱল অনুপ্ৰেৰণাৰ কোনো লাভ নাই। এজন কৃষকৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰি তেওঁ কয় যে কৃষকজনে তেওঁৰ চুবুৰীয়াৰ সফলতাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল, কিন্তু বৰষুণৰ আগতে নিজৰ পথাৰখন প্ৰস্তুত কৰাত ব্যৰ্থ হোৱাত বেয়া ফলাফল হয়। তেওঁ আলোকপাত কৰে যে অনুশাসন অপৰিহাৰ্য, আনহাতে অনুপ্ৰেৰণাই ‘অলংকৰণৰ সৈতে সোণ’ৰ দৰে মূল্য সংযোজন কৰে, অনুশাসন অবিহনে অনুপ্ৰেৰণা এক বোজা হৈ পৰে আৰু হতাশাৰ সৃষ্টি কৰে। এগৰাকী শিক্ষাৰ্থীয়ে বহু বছৰ ধৰি উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰা অহা এটা প্ৰশ্নৰ ক্ষেত্ৰত স্পষ্টতা লাভ কৰি গৌৰৱ অনুভৱ কৰে।
কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ উত্থান আৰু ইয়াৰ সঠিক ব্যৱহাৰ
কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ ওপৰত আন এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে প্ৰতিটো যুগেই নতুন প্ৰযুক্তিৰ সৈতে উদ্বেগৰ সন্মুখীন হৈছে, সেয়া কম্পিউটাৰেই হওক বা ম’বাইল ফোন, কিন্তু ভয় অপ্ৰয়োজনীয়। তেওঁ এই কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে প্ৰযুক্তিয়ে মানৱ জীৱনৰ গৰাকী হ’ব নালাগে আৰু যন্ত্ৰৰ দাস হোৱাৰ সম্পৰ্কত সতৰ্ক কৰি দিয়ে। তেওঁ দৃঢ়ভাৱে কয়, ‘মই দাস হ’ব নোৱাৰিম’ আৰু পৰামৰ্শ দিয়ে যে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাক নিৰ্দেশনা আৰু মূল্য সংযোজনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত, শিক্ষাৰ বিকল্প হিচাপে নহয়। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে চাকৰিৰ প্ৰকৃতি সদায় বিকশিত হ’ব, ঠিক যেনেকৈ পৰিবহণ গৰুগাড়ীৰ পৰা বিমানলৈ সলনি হৈছিল, কিন্তু জীৱন অব্যাহত আছে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে প্ৰযুক্তি বুজি পোৱা, নিজৰ সামৰ্থ্য সম্প্ৰসাৰণ কৰা আৰু ইয়াৰ শক্তিক কামত একত্ৰিত কৰাটোৱে ভয় নোহোৱাকৈ প্ৰগতি নিশ্চিত কৰে।
বিকশিত ভাৰতৰ দিশত সংকল্প
শিক্ষাৰ্থীসকলে তেওঁলোকৰ আবেগ ভাগ-বাটোৱাৰা বতৰা কৰি কয় যে তেওঁলোকে অভিভূত, সন্মানিত অনুভৱ কৰিছে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীক এগৰাকী নেতাতকৈ পৰিয়ালৰ দৰে দেখা গৈছে। কোইম্বাট’ৰত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সৈতে হোৱা বাৰ্তালাপ সমাপ্ত কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে কোইম্বাট’ৰৰ যুৱক-যুৱতীসকল কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, ষ্টাৰ্টআপ আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰযুক্তিৰ বিষয়ে অতিশয় সচেতন, আৰু দৃঢ়তাৰে কয় যে ই ভাৰতৰ যুৱ চিন্তাধাৰাক প্ৰতিফলিত কৰে, যি ২০৪৭ চনৰ ভিতৰত উন্নত ভাৰতৰ সংকল্পক নতুন শক্তি প্ৰদান কৰিছে।
সংলাপ আৰু পাৰস্পৰিক শিক্ষা হিচাপে ‘পৰীক্ষা পে চৰ্চা’ৰ উদ্দীপনা অব্যাহত ৰাখি তেওঁ আলোকপাত কৰে যে আলোচনা পিছত কোইম্বাট’ৰৰ পৰা ছত্তীশগড়ৰ ৰায়পুৰত অনুষ্ঠিত হয়, য’ত তেওঁ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰে আৰু লগতে স্থানীয় সুস্বাদু খাদ্যৰ সোৱাদ লয়।
ভ্ৰমণ আৰু লক্ষ্যকেন্দ্ৰিক হৈ থকাত প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পথ প্ৰদৰ্শন
তেওঁলোকক ‘জয় জোহাৰ’ বুলি অভিবাদন জনাই তেওঁ খাদ্য পৰম্পৰা আৰু স্থানীয় সুস্বাদু খাদ্যৰ বিষয়ে সোধে। তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰশ্ন আহ্বান কৰিছিল। বন্ধৰ সময়ত ভ্ৰমণ সম্পৰ্কীয় এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰথমতে নিজৰ তহচিল, জিলা আৰু ৰাজ্য অন্বেষণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দি গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে শিক্ষাৰ্থী হিচাপে অভিজ্ঞতা লাভ কৰিলে, ৰে’লত ভ্ৰমণ কৰিলে, খাদ্য লগত লৈ গ’লে আৰু ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ পৰা শিকি থাকিলে পৰ্যটন আটাইতকৈ উপভোগ্য হয়।
পৰীক্ষাৰ চাপ আৰু পৰ্যালোচনা সম্পৰ্কীয় এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত শ্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে শিক্ষাৰ্থীসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰস্তুতিৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিব লাগে, শান্ত হৈ থাকিব লাগে আৰু বিষয়ৰ ওপৰত দক্ষতা অৰ্জনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে। তেওঁ খেল-ধেমালি শিকাৰ সৈতে তুলনা কৰি উল্লেখ কৰে যে ধাৰাবাহিক অনুশীলন, অনুশাসন আৰু প্ৰতিযোগিতাই শক্তি বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ অধ্যয়নত সংগ্ৰাম কৰা আৰু শিকাত সহায় কৰা লোকসকলৰ সৈতে বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলাৰ এক ব্যৱহাৰিক কৌশলৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
অধ্যয়ন আৰু ক্ৰীড়াৰ ভাৰসাম্য
ক্ৰীড়া আৰু অধ্যয়নৰ মাজত ভাৰসাম্য বৰ্তাই ৰাখিবলৈ আগ্ৰহী শিক্ষাৰ্থীসকলক সম্বোধন কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে শিক্ষা কেৱল ব্যক্তিগত জীৱনৰ বাবেই নহয়, সামাজিক জীৱনৰ বাবেও অত্যাৱশ্যকীয় আৰু ইয়াক কেতিয়াও অৱমূল্যায়ন কৰিব নালাগে। তেওঁ কেৱল ক্ৰীড়াত উৎকৃষ্টতাই অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজনীয়তা আঁতৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা ভুলৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰি দিয়ে, লগতে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে কেৱল শিক্ষাই সকলো নহয়। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে প্ৰতিভাৰ বিকাশ হ’ব লাগিব আৰু খেলুৱৈ হ’বলৈ খেলাটো প্ৰয়োজনীয় হোৱাৰ বিপৰীতে জীৱনৰ বাবে খেলাটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। তেওঁ কয় যে জীৱনত ভাৰসাম্য বৰ্তাই ৰাখিবলৈ খেল অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব লাগিব। তেওঁ কয়, ‘যদি মই খেলো, মই উন্নতি কৰিম।’ তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে অধ্যয়ন এইকাৰণেই কৰিব লাগিব, যাতে আনসকলে তেওঁক একো জ্ঞান নোহোৱাকৈ খেলপথাৰত থকা ব্যক্তি বুলি অগ্ৰাহ্য নকৰে। তেওঁ শিক্ষা আৰু ক্ৰীড়া দুয়োটাতে শক্তিশালী হোৱাটোৱেই প্ৰকৃত শক্তি বুলি নিশ্চিত কৰি সামৰণি মাৰে। শিক্ষাৰ্থীসকলে তেওঁৰ পৰামৰ্শ তেওঁলোকৰ জীৱনত ৰূপায়ণ কৰিব বুলি ব্যক্ত কৰে আৰু অভিজ্ঞতাটোৰ বাবে তেওঁলোকৰ অপৰিসীম কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰে।
পৰিবেশক সুৰক্ষা প্ৰদান
প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে পৰিবেশ সুৰক্ষাত অৰিহণা যোগোৱাৰ সন্দৰ্ভত এজন শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি মন্তব্য কৰে যে প্ৰাকৃতিক সম্পদ সংৰক্ষণ কৰাটো আমাৰ প্ৰকৃতিৰ অংশ হ’ব লাগিব। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে দৈনন্দিন জীৱনত সৰু সৰু নিয়মে ডাঙৰ পৰিবৰ্তন আনে, ব্ৰাছ কৰাৰ সময়ত পানী বন্ধ কৰা আৰু কেৱল প্ৰয়োজন সাপেক্ষেহে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদাহৰণ তেওঁ উল্লেখ কৰে। তেওঁ এগৰাকী শিক্ষকৰ এক অনুপ্ৰেৰণামূলক কাহিনী ভাগ-বাটোৱাৰা কৰে, যিয়ে পেট্ৰ’ল পাম্পৰ পৰা তেলৰ খালী বটল সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু শিশুসকলক তেওঁলোকৰ ঘৰৰ পৰা বটলত অৱশিষ্ট পানী আনিবলৈ কৈছিল, পিছত সেই পানী গছত দিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পাচলিৰ অৱশিষ্টবোৰে সাৰ হিচাপে কাম কৰাৰ লগে লগে সমগ্ৰ বিদ্যালয় চৌহদ সেউজীয়া হৈ পৰিছিল, যিয়ে দেখুৱাইছিল কেনেদৰে এগৰাকী শিক্ষকৰ উদ্যোগে পৰিবেশ সলনি কৰিলে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে মানুহৰ আচৰণে এনে পৰিবৰ্তনৰ সূচনা কৰিব পাৰে আৰু পৰিবেশ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ সৰু সৰু কাৰ্য্যই যথেষ্ট।
নেতৃত্বৰ অন্তৰ্দৃষ্টি
নেতা হিচাপে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ পৰা তেওঁ কি গুণ আশা কৰে বুলি সোধাত প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে মন্তব্য কৰে যে প্ৰথম গুণটো হ’ল নিৰ্ভীক হোৱা। তেওঁ পৰামৰ্শ দিয়ে যে নেতৃত্ব তেতিয়া আৰম্ভ হয়, যেতিয়া এজনে আনৰ বাবে অপেক্ষা নকৰাকৈ কাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, আবৰ্জনা পেলোৱাৰ উদাহৰণ দিয়ে, যিয়ে আনক অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। তেওঁ স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে নেতৃত্ব নিৰ্বাচন বা ভাষণৰ বিষয়ে নহয় বৰঞ্চ আনক বুজাই আৰু সন্তুষ্ট কৰাৰ ক্ষমতাৰ বিষয়ে, প্ৰকৃত নেতাসকলে পথ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ আগতে প্ৰথমে মানুহক বুজি পোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। শিক্ষাৰ্থীসকলে এই অভিজ্ঞতাক এক সপোন বুলি বৰ্ণনা কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীক সাক্ষাৎ কৰি নিজকে ভাগ্যৱান আৰু গৌৰৱান্বিত বুলি অনুভৱ ব্যক্ত কৰে।
ৰায়পুৰৰ মত বিনিময়ৰ সামৰণি মাৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি, চাপ আৰু প্ৰত্যাশা হৈছে ‘পৰীক্ষা পে চৰ্চা’ৰ পুনৰাবৃত্তিৰ বিষয় আৰু এই কাৰ্যসূচীৰ উদ্দেশ্য হৈছে যুৱপ্ৰজন্মক এই বিষয়বোৰ মুকলিভাৱে আলোচনা কৰিবলৈ সুযোগ দিয়া। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে আলোচনাবোৰ কেৱল ব’ৰ্ড পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়, কিন্তু জীৱনৰ বহুতো দিশৰ ওপৰত স্পৰ্শ কৰে, যি যুৱ মনৰ চিন্তাধাৰাক প্ৰতিফলিত কৰে। তেওঁ লগতে কয় যে মত বিনিময়ৰ পৰৱৰ্তী অংশটো গুজৰাটত অনুষ্ঠিত হ’ব, য’ত জনজাতীয় ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি তেওঁক সঁচাকৈয়ে আচৰিত কৰিছিল।
গুজৰাটৰ দেৱমোগ্ৰাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁলোকৰ পটভূমিৰ বিষয়ে সোধে, তেওঁলোকৰ শিল্পকৰ্মৰ প্ৰশংসা কৰে আৰু পূৰ্বৰ বৈঠকৰ পৰা কেইজনমান পৰিচিতকো চিনাক্ত কৰি তেওঁলোকৰ সাহসৰ প্ৰশংসা কৰে।
গুজৰাটৰ জনজাতীয় অঞ্চলসমূহৰ উন্নয়ন
জনজাতীয় অঞ্চলত কাম কৰাৰ বাবে তেওঁৰ অনুপ্ৰেৰণা সম্পৰ্কে এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত শ্ৰী মোদীয়ে ঐতিহাসিক পালচেটাৰিয়া ঘটনাৰ কথা স্মৰণ কৰে য’ত জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত ভাগ লৈছিল আৰু লগতে তেওঁ অঞ্চলটোৰ তীব্ৰ দুৰ্ভিক্ষৰ কথাও স্মৰণ কৰে আৰু শিক্ষাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে তেওঁ মুখ্যমন্ত্ৰী হওঁতে শিক্ষাক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে এসময়ত উমৰগামৰ পৰা অম্বাজীলৈ এখনো বিজ্ঞানৰ বিদ্যালয় নাছিল, কিন্তু এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, বিজ্ঞান বিদ্যালয়, অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু আইটিআই আছে, যিয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিবৰ্তন আৰু ই লাভালাভ কঢ়িয়াই আনিছে। তেওঁ অধিক পিছ পৰি থকা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়সমূহক সহায় কৰিবলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী জনমন যোজনাৰ সৃষ্টিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি ব্যাখ্যা কৰে যে ইয়াৰ বাবে পৃথক আঁচনি আৰু বাজেটৰ প্ৰয়োজন আছিল। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে শিক্ষাই উন্নয়ন ত্বৰান্বিত কৰে আৰু লগতে উমৰগাম-অম্বাজী ঘাইপথৰ দৰে আন্তঃগাঁথনিমূলক প্ৰকল্পসমূহৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে প্ৰগতিৰ বাবে সংযোগ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হৈ আহিছে।
প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে পেহেলগাম আক্ৰমণ আৰু অপাৰেচন সিন্দূৰৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাষ্ট্ৰীয় মুহূৰ্তত মানসিক চাপ কেনেদৰে মোকাবিলা কৰিছিল সেই সম্পৰ্কে এগৰাকী শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি মন্তব্য কৰে যে শিক্ষাৰ্থীসকলে প্ৰায়ে পৰীক্ষাৰ চাপ অনুভৱ কৰে কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত অনুভৱ কৰে যে পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পিছত ই অস্থায়ী আছিল। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে পৰীক্ষাৰ চাপ দূৰ কৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপায় হ’ল কেৱল পঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে নিয়মিতভাৱে প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰা আৰু লিখাৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলা। তেওঁ লগতে কয় যে ধাৰাবাহিক অনুশীলনে মানসিক চাপ প্ৰতিৰোধ কৰে। তেওঁ হাঁহিৰ গুৰুত্ব আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে সঠিক টোপনিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি উল্লেখ কৰে যে সুস্থ বিশ্ৰামে মনক সতেজ কৰি ৰাখে, ধাৰণাবোৰ প্রবাহিত কৰে আৰু উৎসাহক উন্নত কৰে।
কেৰিয়াৰৰ সঠিক পথ
কেৰিয়াৰ বাছনিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে পৰামৰ্শ দিয়ে যে নিৰন্তৰ পৰিবৰ্তনশীল আকাংক্ষাই পৰিয়ালক বিভ্ৰান্ত কৰে, কিন্তু সফল লোকসকলৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হোৱাটো স্বাভাৱিক। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে কেৱল তেওঁলোকৰ কৃতিত্বৰ ওপৰতে নহয়, তেওঁলোকৰ আঁৰৰ প্ৰচেষ্টা আৰু অনুশাসনৰ ওপৰতো চকু দিব লাগে। তেওঁ এজন ক্ৰিকেটাৰে চাইকেল চলাই অনুশীলন কৰিবলৈ যোৱাৰ বাবে পুৱা ৪ বজাত উঠাৰ উদাহৰণ দিয়ে আৰু মন্তব্য কৰে যে সপোনবোৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু ৰুটিনৰ সৈতে মিলাব লাগিব। তেওঁ কয় যে প্ৰকৃত সফলতাই ইয়াৰ নিজৰ কোলাহল সৃষ্টি কৰে আৰু যেতিয়া এজন এক নম্বৰ হয়, তেতিয়া সমগ্ৰ বিদ্যালয়, গাওঁ আৰু সম্প্ৰদায়ে ইয়াক স্বীকৃতি দিব।
তাৰ পিছত শিক্ষাৰ্থীসকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা ব্যাখ্যা কৰি ৱাৰ্লি, লিপান আৰু পিথোৰা শিল্পকৰ্মকে ধৰি সাংস্কৃতিক শিল্পকলা প্ৰদৰ্শন কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰ প্ৰশংসা কৰি তেওঁলোকে সেইবোৰ হাতেৰে তৈয়াৰ কৰিছিল নেকি বুলি সোধে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতিভাৰ প্ৰশংসা কৰি কয়, ‘তুমি এজন মহান শিল্পী হৈ পৰিছা।’ তেওঁ চিত্ৰসমূহ গ্ৰহণ কৰি আনন্দ প্ৰকাশ কৰে, সেইবোৰৰ সাংস্কৃতিক গভীৰতা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ কথা উল্লেখ কৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে তেওঁলোকৰ আনন্দ ভাগ-বাটোৱাৰা কৰি কয় যে তেওঁলোকে যেন এজন বন্ধুৰ সৈতে কথা পাতি আছে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ব্যক্তিগতভাৱে তেওঁলোকৰ কামক প্ৰশংসা কৰাৰ বাবে গৌৰৱ প্ৰকাশ কৰে।
শিক্ষক তথা জনজাতীয় যুৱক-যুৱতীসকলৰ ভূমিকা
প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে তেওঁৰ জীৱনত শিক্ষকসকলৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে এজন শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত মন্তব্য কৰে যে তেওঁলোকে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ স্মৰণ কৰে যে কেনেকৈ তেওঁৰ শিক্ষকে তেওঁক দৈনিক পুথিভঁৰাললৈ যাবলৈ, দা টাইমছ অব ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদকীয়টো পঢ়িবলৈ, লিখিবলৈ আৰু পিছদিনা ইয়াক আলোচনা কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিয়ে অনুশাসন আৰু কৌতূহলৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ দিনৰ পৰা পাৰমাৰ ছাৰৰ স্মৃতি ভাগ-বাটোৱাৰা কৰে, যিগৰাকীয়ে শাৰীৰিক সুস্থতাৰ ওপৰত জোৰ দিছিল, তেওঁক যোগ আৰু মাল্লখাম্ব শিকাইছিল, যিয়ে তেওঁক পেছাদাৰী খেলুৱৈ নহ’লেও স্বাস্থ্যৰ গুৰুত্ব বুজি পোৱাত সহায় কৰিছিল। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে প্ৰতিজন মহান ব্যক্তিৰ জীৱনত দুটা প্ৰভাৱ সদায় স্বীকাৰ কৰা হয়-তেওঁলোকৰ মাতৃ আৰু তেওঁলোকৰ শিক্ষক।
ভাৰতৰ প্ৰগতিৰ ক্ষেত্ৰত জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ অৱদান সম্পৰ্কে সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে কয় যে তেওঁলোকৰ বাবেই দেশখনে যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে জনজাতীয় সমাজৰ প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি নিষ্ঠাৰ বাবেই ভাৰতৰ পৰিবেশ সংৰক্ষিত হৈ আছে, কিয়নো তেওঁলোকে ইয়াক পূজা আৰু সুৰক্ষিত কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ বৃহৎসংখ্যক পুত্ৰ আৰু কন্যাই সশস্ত্ৰ বাহিনীত সেৱা আগবঢ়ায় আৰু বিভিন্ন খণ্ডত সুযোগৰ ক্ষেত্ৰত কোনো পাৰ্থক্য থাকিব নালাগে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে জনজাতীয় যুৱক-যুৱতীসকলে ক্ৰীড়াত উৎকৃষ্টতা অৰ্জন কৰে, ক্ৰিকেটত স্বীকৃতি লাভ কৰা জনজাতীয় কন্যা মধ্যপ্ৰদেশৰ ক্ৰান্তি গৌড়ৰ উদাহৰণ উল্লেখ কৰাৰ লগতে তেওঁ কয় যে আন বহুতো জনজাতীয় খেলুৱৈয়ে দেশক গৌৰৱান্বিত কৰিছে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে জনজাতীয় সম্প্ৰদায়সমূহৰ অপৰিসীম প্ৰতিভা আছে আৰু যদি প্ৰযুক্তিৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হয়, তেন্তে তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্য আৰু অধিক বৃদ্ধি পাব। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে জীৱনটো কেৱল চাকৰিৰ বাবে জীয়াই থাকিব নালাগে, বৰঞ্চ এক অৰ্থপূৰ্ণ জীৱন গঢ়ি তোলাৰ সপোনৰে জীয়াই থাকিব লাগে, যিয়ে প্ৰকৃত লাভ কঢ়িয়াই আনে।
তাৰ পিছত শ্ৰী মোদীয়ে মোগী মাতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সামূহিক গীত শুনে, য’ত তেওঁ ক’ত বাস কৰে আৰু তেওঁ কেনেদৰে বাস কৰে সেই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ভাগ-বাটোৱাৰা কৰে যে তেওঁৰ সৈতে হোৱা কথোপকথনে জীৱনত কেনেকৈ সুখী হৈ থাকিব পাৰি, কেনেদৰে মানসিক চাপ দূৰ কৰিব পাৰি, সময় কাৰ্যকৰীভাৱে পৰিচালনা কৰিব পাৰি আৰু ভয় নোহোৱাকৈ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাব পাৰি তাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছে। তেওঁলোকে প্ৰধানমন্ত্ৰীক ব্যক্তিগতভাৱে সাক্ষাৎ পোৱাত বিস্ময় প্ৰকাশ কৰি কয় যে তেওঁলোকে নিজৰ চকুৰে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল আৰু মত বিনিময়ৰ সময়ত সেই সময়বোৰ অলক্ষিতভাৱে পাৰ হৈ গৈছিল।
প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে পৰীক্ষা পে চৰ্চাৰ যাত্ৰা গুৱাহাটীৰ মাজেৰে প্ৰবাহিত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত অনুষ্ঠিত আলোচনাৰ সৈতে উত্তৰ-পূবৰ অষ্টলক্ষ্মী অঞ্চলত উপনীত হৈছিল। তেওঁক পৰম্পৰাগত গামোচাৰে আদৰণি জনোৱা হৈছিল, য’ত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে অসমত এনেধৰণৰ আচৰণ অত্যাৱশ্যকীয়। শিক্ষাৰ্থীসকলে ব্যক্ত কৰিছিল যে তেওঁৰ উপস্থিতি শান্ত আছিল আৰু তেওঁলোকৰ উদ্বেগ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে প্ৰশ্ন কৰিছিল যে তেওঁলোকে এই কাৰ্যসূচী আগতে টেলিভিছনত দেখিছিল নে তেওঁৰ কিতাপ এক্সাম ৱাৰিয়ৰ পঢ়িছিল। শিক্ষাৰ্থীসকলে ভাগ-বাটোৱাৰা কৰে যে ই তেওঁলোকৰ পৰীক্ষা ভীতি হ্ৰাস কৰিছিল, তেওঁলোকক পৰীক্ষা উৎসৱৰ দৰে উদযাপন কৰিবলৈ শিকাইছিল। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে প্ৰায়ে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে হেৰুওৱা নম্বৰবোৰক লৈ ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সন্তুষ্টিয়ে কেতিয়াও প্ৰগতি বন্ধ কৰিব নোৱাৰে বুলি গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁ তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ পুনৰাবৃত্তি কৰে যে প্ৰতিযোগিতা নিজৰ সৈতে হ’ব লাগে, আনৰ সৈতে নহয় আৰু আত্ম-উন্নতি অবিৰত হ’ব লাগিব।
স্বাস্থ্যকৰ আহাৰ আৰু জীৱনশৈলী
আহাৰ আৰু জীৱনশৈলী সম্পৰ্কীয় এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে তেওঁ কোনো নিৰ্দিষ্ট ব্যৱস্থা অনুসৰণ নকৰে, বিভিন্ন ঘৰত নিৰামিষ আহাৰ খোৱা আৰু নিজে খিচিৰিৰ দৰে সৰল ব্যঞ্জন ৰন্ধাৰ দিনবোৰ স্মৰণ কৰে। তেওঁ পৰামৰ্শ দিয়ে যে আহাৰ ব্যক্তিগত পছন্দৰ ওপৰত আধাৰিত হ’ব লাগে, ঔষধৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে আৰু পেট ভৰাবলৈ খাব নে মন সন্তুষ্ট কৰিবলৈ খাব সেইটো সিদ্ধান্ত ল' ব লাগে। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে যেতিয়া মানুহে পেট ভৰাবলৈ খাদ্য খায়, তেওঁলোকে প্ৰায়ে বুকু ভৰাবলৈ গভীৰভাৱে উশাহ ল’বলৈ অৱহেলা কৰে আৰু ইয়াৰ বিপৰীত অনুশীলন কৰা উচিত বুলি জোৰ দিয়ে। তেওঁ শিক্ষাৰ্থীসকলক নিজৰ শৰীৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিবলৈ, সূৰ্যোদয় চোৱাৰ দৰে অভ্যাস গঢ়ি তুলিবলৈ আৰু স্বাস্থ্যক সৰ্বোচ্চ অগ্ৰাধিকাৰ দিবলৈ উৎসাহিত কৰে, কিয়নো এই অভ্যাসসমূহে সতেজতা আৰু শক্তি কঢ়িয়াই আনে।
তুলনাৰ চাপৰ সৈতে মোকাবিলা
ভাতৃ-ভগ্নী আৰু বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে পিতৃ-মাতৃয়ে কৰা তুলনাৰ বিষয়ে এজন শিক্ষাৰ্থীৰ উদ্বেগৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে এনে পৰিস্থিতিক ইতিবাচকভাৱে বিবেচনা কৰা উচিত। তেওঁ ব্যাখ্যা কৰে যে যদি পিতৃ-মাতৃয়ে ভাতৃ-ভগ্নীৰ লিখনিৰ প্ৰশংসা কৰে, তেন্তে সঠিক প্ৰতিক্ৰিয়া হ’ল সেই ভাতৃ-ভগ্নীক অৱহেলিত অনুভৱ কৰাৰ পৰিবৰ্তে শিকাবলৈ কোৱা। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে শিশুসকলে তেওঁলোকৰ ভাতৃ বা ভগ্নীৰ শক্তিৰ পৰা শিকিব লাগে আৰু পিতৃ-মাতৃক ক’ব লাগে, ‘আপুনি এটা ভাল গুণ দেখুৱাইছে, এতিয়া ইয়াক কেনেদৰে বিকশিত কৰিব লাগে তাৰ বাবে মোক পথ দেখুৱাওক।’ তেওঁ পৰামৰ্শ দিয়ে যে পিতৃ-মাতৃয়ে আনৰ সন্মুখত এটা শিশুক অত্যাধিক প্ৰশংসা কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে, কিয়নো ই ভাৰসাম্যহীনতাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। তেওঁ এই কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে যদি কোনো ঘনিষ্ঠ ব্যক্তিয়ে কোনো বিষয়ত উৎকৃষ্টতা অৰ্জন কৰে, তেন্তে তেওঁলোকক নোকোৱাকৈ নীৰৱে এগৰাকী গুৰু বুলি বিবেচনা কৰা উচিত আৰু নিৰ্দেশনা বিচৰা উচিত, যিয়ে সমতা আৰু সন্মান বৃদ্ধি কৰে।
নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস
মঞ্চৰ ভয় আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বিষয়ত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ব্যাখ্যা কৰে যে আত্মবিশ্বাস দুটা শব্দ ‘আত্মা’ আৰু ‘বিশ্বাস’ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে যিসকলে নিজকে বিশ্বাস কৰে তেওঁলোকে কেতিয়াও ভয় নকৰে আৰু তেওঁলোকে অভিনয় কৰাৰ আগতে পৰিস্থিতিবোৰ সাৱধানে অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ স্বামী বিবেকানন্দৰ চিকাগোৰ বিখ্যাত ভাষণৰ কথা স্মৰণ কৰি উল্লেখ কৰে যে বিবেকানন্দই প্ৰথমতে উদ্বিগ্ন অনুভৱ কৰিছিল, কিন্তু শক্তিৰ বাবে মা সৰস্বতীৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল আৰু যেতিয়া তেওঁ ‘আমেৰিকাৰ ভগ্নী আৰু ভাতৃসকল’ৰে আৰম্ভ কৰিছিল, দৰ্শকসকলে কেইমিনিটমানৰ বাবে হাততালি দিছিল, যি এক পৰিবৰ্তন বিন্দু হৈ পৰিছিল। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে আনকি মহান বক্তা আৰু খেলুৱৈসকলেও বিপৰ্যয়ৰ সন্মুখীন হয়, শচীন তেণ্ডুলকাৰৰ শূন্যত আউট হোৱাৰ উদ্ধৃতি দি তেওঁ কয় যে তেওঁলোকে কেতিয়াও আত্মবিশ্বাস নেহেৰুৱায়। তেওঁ শিক্ষাৰ্থীসকলক পৰিস্থিতি পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ, প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু নিজৰ আভ্যন্তৰীণ শক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।
তাৰ পিছত শিক্ষাৰ্থীসকলে ভাৰত ৰত্ন ড০ ভূপেন হাজৰিকাৰ এটা গীত পৰিবেশন কৰে, যাক প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে প্ৰশংসা কৰে। এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে চাহ বাগিচাৰ সৈতে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সম্পৰ্ক ভাগ-বাটোৱাৰা কৰিছিল আৰু তেওঁক চাহ পাত আগবঢ়ায়, প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ইয়াৰ প্ৰতি উষ্ম সঁহাৰি জনাই মাতৃলৈ শ্ৰদ্ধা জনায়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে তেওঁক সাক্ষাৎ কৰি অবিশ্বাস আৰু আনন্দ প্ৰকাশ কৰি কয় যে প্ৰজন্মৰ ব্যৱধান থকা সত্ত্বেও তেওঁলোকে বুজি পোৱা অনুভৱ কৰিছিল।
সামৰণিত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে পৰীক্ষা পে চৰ্চাত কেৱল পৰীক্ষাৰ আলোচনাই নহয়, স্থানীয় সংগীত আৰু অসমৰ চাহো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল, যিয়ে ইয়াক এক স্মৰণীয় অভিজ্ঞতা কৰি তোলে। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে পৰীক্ষা হৈছে এক সুযোগ, আৰু সুস্থ প্ৰতিযোগিতাই প্ৰস্তুতি বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে স্থান, শিক্ষাৰ্থী আৰু অভিজ্ঞতা ভিন্ন যদিও প্ৰতিটো আলোচনাৰ উদ্দেশ্য একেই আছিল-শুনা, বুজি পোৱা আৰু একেলগে শিকা। সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক তেওঁ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰে।
