জাপানৰ এগৰাকী অসাধাৰণ নেতা, শীৰ্ষ পৰ্যায়ৰ বিশ্ব ৰাষ্ট্ৰনেতা আৰু ভাৰত-জাপান বন্ধুত্বৰ এগৰাকী মহান চেম্পিয়ন, শ্বিনজো আবে এতিয়া আৰু আমাৰ মাজত নাই। জাপান আৰু বিশ্বই হেৰুৱালে এগৰাকী মহান দূৰদৰ্শী ব্যক্তিক। আৰু হেৰুৱালো মই এজন প্ৰিয় বন্ধুক৷
২০০৭ চনত মই গুজৰাটৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে জাপান ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁক প্ৰথম লগ পাইছিলো। সেই প্ৰথম সাক্ষাৎকাৰৰ পৰাই আমাৰ বন্ধুত্ব চৰকাৰী নিয়ম আৰু চৰকাৰী প্ৰট’কলৰ বান্ধোনৰ আওতাত নাছিল।
কিয়’ট’ৰ টোজি মন্দিৰলৈ আমাৰ ভ্ৰমণ, শ্বিনকানচেনত আমাৰ ৰে’ল যাত্ৰা, আহমেদাবাদৰ সবৰমতী আশ্ৰম ভ্ৰমণ, কাশীৰ গংগা আৰতী, টকিঅ’ত চাহ পৰ্ব ইত্যাদি আমাৰ স্মৰণীয় পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ তালিকাখন সঁচাকৈয়ে দীঘল।
আৰু ফুজি পৰ্বতৰ পাদদেশৰ মাজত সোমাই থকা য়ামানাছি প্ৰিফেকচাৰৰ তেওঁৰ ঘৰলৈ আমন্ত্ৰণ পোৱাৰ আছুতীয়া সন্মানক মই সদায় সজীৱ ৰাখিম।
আনকি, ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১২ চনৰ ভিতৰত আৰু শেহতীয়াকৈ ২০২০ চনৰ পিছত যেতিয়া তেওঁ জাপানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নাছিল, তেতিয়াও আমাৰ ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক আগৰ দৰেই শক্তিশালী হৈয়ে থাকিল।
আবে ছানৰ সৈতে হোৱা প্ৰতিটো সাক্ষাৎ বৌদ্ধিকভাৱে উদ্দীপক আছিল। শাসন, অৰ্থনীতি, সংস্কৃতি, বৈদেশিক নীতি আৰু বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত তেওঁ সদায় নতুন নতুন ধাৰণা আৰু অমূল্য অন্তৰ্দৃষ্টিৰে ভৰপূৰ আছিল।
তেওঁৰ পৰামৰ্শই মোক গুজৰাটৰ বাবে মোৰ অৰ্থনৈতিক পছন্দৰ ক্ষেত্ৰত অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। আৰু জাপানৰ সৈতে গুজৰাটৰ স্পন্দনশীল অংশীদাৰিত্ব গঢ়ি তোলাত তেওঁৰ সমৰ্থনে যথেষ্ট সহায় কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰত আৰু জাপানৰ মাজত কৌশলগত অংশীদাৰিত্বৰ এক অভূতপূৰ্ব পৰিৱৰ্তন আনিবলৈ তেওঁৰ সৈতে কাম কৰাটো মোৰ সৌভাগ্যৰ কথা আছিল। বহুলাংশে সংকীৰ্ণ, দ্বিপাক্ষিক অৰ্থনৈতিক সম্পৰ্কৰ পৰা আবে ছানে ইয়াক এক বহল, ব্যাপক সম্পৰ্কলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাত সহায় কৰিছিল, যিয়ে কেৱল ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰকে সামৰি লোৱাই নহয়, আমাৰ দুয়োখন দেশ আৰু অঞ্চলটোৰ সুৰক্ষাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ হিচাপে বিবেচিত হৈছিল। তেওঁৰ বাবে এইটো আছিল আমাৰ দুয়োখন দেশৰ জনসাধাৰণ আৰু বিশ্বৰ বাবে আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ সম্পৰ্ক। তেওঁ ভাৰতৰ সৈতে অসামৰিক পাৰমাণৱিক চুক্তিখন অনুসৰণ কৰাত দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ আছিল– যিটো তেওঁৰ দেশৰ বাবে এক অতি কঠিন চুক্তি আৰু ভাৰতৰ দ্ৰুততম ৰে’লৰ বাবে আটাইতকৈ উদাৰ চৰ্ত আগবঢ়োৱাত নিৰ্ণায়ক সিদ্ধান্ত আছিল। স্বাধীন ভাৰতৰ যাত্ৰাৰ অধিকাংশ গুৰুত্বপূৰ্ণ মাইলৰ খুঁটিৰ দৰেই তেওঁ নিশ্চিত কৰিছিল যে নতুন ভাৰতে নিজৰ বিকাশ ত্বৰান্বিত কৰাৰ লগে লগে জাপানো ইয়াৰ কাষে কাষে আছে।
২০২১ চনত তেওঁক সন্মানীয় পদ্ম বিভূষণ প্ৰদান কৰি ভাৰত-জাপান সম্পৰ্কলৈ তেওঁৰ অৱদানক স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
বিশ্বত সংঘটিত হৈ থকা জটিল আৰু একাধিক পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ে আবে ছানৰ গভীৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আছিল, ৰাজনীতি, সমাজ, অৰ্থনীতি আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কত ইয়াৰ প্ৰভাৱ চাবলৈ তেওঁৰ সময়ৰ আগত থকাৰ দৃষ্টিভংগী, হ’বলগীয়া পছন্দসমূহ জনাৰ বুদ্ধিমত্তা আছিল, নীতি-নিয়ম স্পষ্ট আৰু সাহসী সিদ্ধান্ত লোৱাৰ ক্ষমতা আৰু তেওঁৰ মানুহ আৰু পৃথিৱীখনক লগত লৈ যোৱাৰ বিৰল ক্ষমতাৰে সমৃদ্ধ আছিল। তেওঁৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী নীতি-এবেনমিক্সে-জাপানৰ অৰ্থনীতিক পুনৰ সজীৱ কৰি তুলিছিল আৰু তেওঁৰ জনসাধাৰণৰ উদ্ভাৱন আৰু উদ্যোগীকৰণৰ মনোভাৱক পুনৰ জ্বলাই দিছিল।
আমাৰ প্ৰতি তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উপহাৰ আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ স্থায়ী উত্তৰাধিকাৰৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু যাৰ বাবে বিশ্ব সদায় ঋণী হৈ থাকিব, সেয়া হৈছে আমাৰ সময়ৰ পৰিৱৰ্তিত জোৱাৰ আৰু গোট খোৱা ধুমুহাক চিনি পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ দূৰদৰ্শিতা আৰু ইয়াৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনোৱাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নেতৃত্ব। আনতকৈ বহু আগতেই তেওঁ ২০০৭ চনত ভাৰতীয় সংসদত দিয়া গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষণত ভাৰত প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলটোক সমসাময়িক ৰাজনৈতিক, কৌশলগত আৰু অৰ্থনৈতিক বাস্তৱতা হিচাপে উত্থানৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল - যিটো অঞ্চলে এই শতিকাত বিশ্বকো গঢ় দিব।
আৰু, তেওঁ গভীৰভাৱে লালন-পালন কৰা মূল্যবোধৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইয়াৰ সুস্থিৰ আৰু সুৰক্ষিত, শান্তিপূৰ্ণ আৰু সমৃদ্ধিশালী ভৱিষ্যতৰ বাবে এক কাঠামো আৰু স্থাপত্য গঢ়ি তোলাত সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দিছিল – সাৰ্বভৌমত্ব আৰু ভূখণ্ডৰ অখণ্ডতাৰ প্ৰতি সন্মান, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইন আৰু নিয়মৰ প্ৰতি আনুগত্য, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ৰ শান্তিপূৰ্ণ আচৰণ গভীৰ অৰ্থনৈতিক সংযোগৰ জৰিয়তে সমতা আৰু ভাগ-বতৰা কৰা সমৃদ্ধিৰ মনোভাৱেৰে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা।
কোৱাড, আছিয়ান নেতৃত্বাধীন ফ’ৰাম, ভাৰত প্ৰশান্তসাগৰীয় প্ৰচেষ্টাৱলী, আফ্ৰিকাকে ধৰি ভাৰত-জাপান ডেভেলপমেণ্ট ক’অপাৰেচন ইন দ্য ইণ্ডো-পেচিফিক আৰু কোৱালিচন ফৰ ডিজেষ্টাৰ ৰেজিলিয়েণ্ট ইনফ্ৰাষ্ট্ৰাকচাৰ সকলোৱেই তেওঁলোকৰ অৱদানৰ পৰা লাভৱান হৈছিল। নিৰৱে আৰু হুলস্থুল নকৰাকৈ আৰু দেশত দ্বিধাবোধ আৰু বিদেশত সন্দেহক অতিক্ৰম কৰি তেওঁ সমগ্ৰ ভাৰত প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলত প্ৰতিৰক্ষা, সংযোগ, আন্তঃগাঁথনি আৰু বহনক্ষমতাকে ধৰি জাপানৰ কৌশলগত সংযোগক ৰূপান্তৰিত কৰিলে। তাৰ বাবে অঞ্চলটোৱে নিজৰ ভাগ্যৰ প্ৰতি অধিক আশাবাদী আৰু বিশ্বই নিজৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি অধিক আত্মবিশ্বাসী।
চলিত বৰ্ষৰ মে’ মাহত মোৰ জাপান ভ্ৰমণৰ সময়ত জাপান-ভাৰত সন্থাৰ অধ্যক্ষ হিচাপে মাত্ৰ দায়িত্ব লোৱা আবে ছানক লগ পোৱাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ। তেওঁ আছিল দেশখনৰ সাধাৰণ আত্মা – শক্তিশালী, মনোমোহা, চমৎকাৰী আৰু অতি হাস্যৰসী। ভাৰত-জাপানৰ বন্ধুত্ব কেনেকৈ আৰু অধিক শক্তিশালী কৰিব পাৰি সেই সম্পৰ্কে তেওঁৰ ধাৰণা উদ্ভাৱনীমূলক আছিল। সেইদিনা যেতিয়া মই তেওঁৰ পৰা বিদায় লৈছিলো, তেতিয়া মই কল্পনাও কৰা নাছিলো যে ই আমাৰ অন্তিম সাক্ষাৎ হ’ব।
তেওঁৰ খ্যাতি আৰু জ্ঞান, অনুগ্ৰহ আৰু উদাৰতা, বন্ধুত্ব আৰু পথ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে মই সদায় ঋণী হৈ থাকিম আৰু মই তেওঁৰ বহুত অভাৱ অনুভৱ কৰিম।
আমি ভাৰতবাসীয়ে তেওঁক যিদৰে এগৰাকী আত্মীয় ব্যক্তি হিচাপে শোক প্ৰকাশ কৰিছো, ঠিক যেনেকৈ তেওঁ আমাক মুকলি হৃদয়েৰে আকোঁৱালি লৈছিল। তেওঁ যিটো কাম আটাইতকৈ বেছি ভাল পাইছিল, সেইটো কৰিয়েই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল, সেয়া হৈছে নিজৰ মানুহক অনুপ্ৰাণিত কৰি। তেওঁৰ অকাল বিয়োগ হৈছে যদিও তেওঁৰ খ্যাতি চিৰদিন স্থায়ী হৈ থাকিব।
ভাৰতবাসীৰ হৈ আৰু মই ব্যক্তিভাৱে জাপানবাসীলৈ, বিশেষকৈ শ্ৰীমতী আকি আবে আৰু তেওঁৰ পৰিয়াললৈ মই আন্তৰিক সমবেদনা জ্ঞাপন কৰিছো৷ ওম শান্তি।
