ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ!
ଏହି ସମସ୍ତ ତ୍ରିରଙ୍ଗା କାହିଁକି ତଳକୁ ଖସିଯାଇଛି ?
ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କୀ ଜୟ!
ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଉପସ୍ଥିତ ଗୁଜରାଟର ରାଜ୍ୟପାଳ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଦେବବ୍ରତ ଜୀ, ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକପ୍ରିୟ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଭୂପେନ୍ଦ୍ର ଭାଇ ପଟେଲ ଜୀ, କେନ୍ଦ୍ରରେ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ସହଯୋଗୀ ମନୋହର ଲାଲ ଜୀ, ସି. ଆର. ପାଟିଲ ଜୀ, ଗୁଜରାଟ ସରକାରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀଗଣ, ସାଂସଦଗଣ, ବିଧାୟକଗଣ ଏବଂ ଗୁଜରାଟର କୋଣ-ଅନୁକୋଣରୁ ଏଠାକୁ ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ।
ମୁଁ ଦୁଇ ଦିନ ଧରି ଗୁଜରାଟରେ ଅଛି। ଗତକାଲି, ମୁଁ ଭଦୋଦରା, ଦାହୋଦ, ଭୁଜ, ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଏବଂ ଆଜି ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଗାନ୍ଧୀନଗର, ମୁଁ ଯେଉଁଠିକି ବି ଗଲି, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଦେଶଭକ୍ତିର ଉତ୍ତର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ସିନ୍ଦୁରିଆ ସାଗର, ସିନ୍ଦୁରିଆ ସାଗରର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ଉଡୁଥିବା ତ୍ରିରଙ୍ଗା, ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମାତୃଭୂମି ପ୍ରତି ଅପାର ପ୍ରେମ, ଏମିତି ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ଏପରି ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ଏହା କେବଳ ଗୁଜରାଟରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାରତର ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣ-ଅଣୁକୋଣରେ ଅଛି। ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରହିଛି। ଶରୀର ଯେତେ ସୁସ୍ଥ ହେଉନା କାହିଁକି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ କଣ୍ଟା ଫୋଡି ହୋଇଯାଇଥାଏ, ତେବେ ସମଗ୍ର ଶରୀର କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଥାଯାଏ। ଏବେ ଆମେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛୁ, ଆମେ ସେହି କଣ୍ଟାଟିକୁ ବାହାର କରିଦେବୁ।
ସାଥିମାନେ
୧୯୪୭ ମସିହାରେ, ଯେତେବେଳେ ମା 'ଭାରତୀଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯଦି ଏହାକୁ କାଟିବାକୁ ପଡ଼େ, ତେବେ ଏଗୁଡ଼ିକ ଜଞ୍ଜିର କିନ୍ତୁ ବହୁଗୁଡିକୁ କାଟି ଦିଆଗଲା। ଦେଶକୁ ତିନୋଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ରାତିରେ କାଶ୍ମୀର ମାଟିରେ ପ୍ରଥମ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥିଲା। ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ପାକିସ୍ତାନ ମୁଜାହିଦମାନଙ୍କ ନାମରେ ଭାରତ ମାତାର ଏକ ଅଂଶକୁ ଅକ୍ତିଆର କରିଥିଲା। ଯଦି ସେହି ଦିନ ଏହି ମୁଜାହିହୋନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସର୍ଦ୍ଦାର ପଟେଲ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ପିଓକେ ଫେରିବ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେନା ଅଟକିବା ଉଚିତ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସର୍ଦ୍ଦାର ସାହେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଗଲା ନାହିଁ ଏବଂ ଏହି ମୁଜାହିଦ୍ଦିନମାନେ ଯେଉଁ ରକ୍ତର ସ୍ୱାଦ ଚାଖିଲେ, ତାହା ୭୫ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲି ଆସୁଛି। ପହଲଗାମରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଏକ ବିକୃତ ରୂପ ଥିଲା। ୭୫ ବର୍ଷ ଧରି ଆମେ କଷ୍ଟ ସହିଛୁ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ପାକିସ୍ତାନ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ସମୟ ଆସିଲା, ଭାରତର ସାମରିକ ଶକ୍ତି ତିନି ଥର ପାକିସ୍ତାନକୁ ଧୂଳିସାତ୍ କରିଦେଇଥିଲା। ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ବୁଝିଗଲା ଯେ ସେମାନେ ଭାରତ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ ଏବଂ ତେଣୁ ସେମାନେ ଏକ ଛଦ୍ମନାମରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ ସାମରିକ ତାଲିମ ଅଛି, ସାମରିକ ତାଲିମପ୍ରାପ୍ତ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଭାରତକୁ ପଠାଯାଏ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ନିରସ୍ତ୍ର ଲୋକମାନେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାଇଛନ୍ତି, କେହି ଜଣେ ବସ୍ ରେ ଯାଉଛନ୍ତି, କେହି ଜଣେ ହୋଟେଲରେ ବସିଛନ୍ତି, କେହି ଜଣେ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ଭାବରେ ଯାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା, ସେମାନେ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମାରିବା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସହି ଚାଲିଥିଲୁ । ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଥିଲୁ। ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ଏହାକୁ ଏବେ ସହ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ କି? ଗୋଟିଏ ଗୁଳିର ଉତ୍ତର ଗୋଟିଏ ଖୋଳ ଦେଇ ଦେବା ଉଚିତ କି? ଇଟାର ଉତ୍ତର ପଥରରେ ଦେବା ଉଚିତ୍ କି? ଏହି କଣ୍ଟାକୁ ଜଡରୁ ମୂଳପୋଛ କରିଦେବ ଉଚିତ ।
ସାଥିମାନେ
ଏହି ଦେଶ ସେହି ମହାନ ସଂସ୍କୃତି-ପରମ୍ପରାକୁ ବହନ କରିଚାଲିଛି, ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍, ଏହା ହେଉଛି ଆମର ସଂସ୍କାର, ଏହା ହେଉଛି ଆମର ଚରିତ୍ର, ଆମେ ଏହାକୁ ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ବଞ୍ଚିଛୁ। ଆମେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଗୋଟିଏ ପରିବାର ବୋଲି ବିବେଚନା କରୁ। ଆମେ ଆମ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ, ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିବା। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏହା ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା ହୋଇ ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ବାରମ୍ବାର ଆମ ଶକ୍ତିକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରାଯାଇଥାଏ, ଏହି ଦେଶ ମଧ୍ୟ ବୀରମାନଙ୍କ ଭୂମି ଅଟେ। ଯାହାକୁ ଆମେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକ୍ସି ଯୁଦ୍ଧ କହୁଥିଲୁ, ମେ '୬ ତାରିଖ ପରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା, ତା' ପରେ ଆମେ ଏହାକୁ ପ୍ରକ୍ସି ଯୁଦ୍ଧ କହି ଭୁଲ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ। ଏବଂ ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ୯ଟି ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କର ୯ଟି ଠିକଣା ସ୍ଥିର ଆସ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ୨୨ ମିନିଟରେ ସାଥୀମାନେ ୨୨ ମିନିଟରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲେ। ଆଉ ଏଥର ସବୁକିଛି କ୍ୟାମେରା ସାମ୍ନାରେ କରାଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମ ଘରେ କେହି ପ୍ରମାଣ ମାଗିବେ ନାହିଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମକୁ ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ, ସେ ସେହି ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରମାଣ ଦେଉଛନ୍ତି। ଏବଂ ମୁଁ ଏହା କହୁଛି କାରଣ, ଏବେ ଆପଣ ଏହାକୁ ଛଦ୍ମ ଯୁଦ୍ଧ କହିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ମେ 6 ତାରିଖ ପରେ ନିହତ ହୋଇଥିବା ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରକୁ ପାକିସ୍ତାନରେ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ କଫିନରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ପତାକା ଲଗାଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସେମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ ଜଣାଇଥିଲା, ଏହା ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ଆତଙ୍କବାଦୀ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ, ଏହା ପ୍ରକ୍ସି ଯୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ଏହା ଆପଣଙ୍କର ସୁଚିନ୍ତିତ ଯୁଦ୍ଧ ରଣନୀତି। ଯଦି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ତାହାର ଉତ୍ତର ମଧ୍ୟ ସମାନ ହେବ। ଆମେ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲୁ, ଆମେ ପ୍ରଗତିର ପଥରେ ଥିଲୁ। ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରୁ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିବଦଳରେ ରକ୍ତର ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଥାଏ। ମୁଁ ନୂଆ ପିଢ଼ିକୁ କହିବାକୁ ଚାହିଁବି, ଦେଶ କିପରି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଉଛି? ୧୯୬୦ ମସିହାରେ ସିନ୍ଧୁ ଜଳ ଚୁକ୍ତି ସ୍ୱାକ୍ଷରିତ ହୋଇଥିଲା। ଯଦି ଆପଣ ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଭିତରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯିବେ। ଏପରିକି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇଛି ଯେ ଜାମ୍ମୁ-କାଶ୍ମୀରର ଅନ୍ୟ ନଦୀ ଉପରେ ଯେଉଁ ଡ୍ୟାମ୍ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି, ତାହାକୁ ସଫା କରିବାର କାମ କରାଯିବ ନାହିଁ। ବିଶୋଧନ କରାଯିବ ନାହିଁ। ସଫେଇ ପାଇଁ ତଳେ ଥିବା ଫାଟକଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲାଯିବ ନାହିଁ। 60 ବର୍ଷ ଧରି, ଏହି ଫାଟକ ଖୋଲାଯାଇ ନଥିଲା ଏବଂ ଯାହାକୁ ଶତ ପ୍ରତିଶତ ପାଣିରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ଥିଲା, ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହାର କ୍ଷମତା 2% 3% କୁ ହ୍ରାସ କରାଯାଇଥିଲା। ମୋ ଦେଶବାସୀଙ୍କର ପାଣିର ଅଧିକାର ନାହିଁ କି? ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଯଥାର୍ଥ ଭାଗର ପାଣି ପାଇବେ କି ନାହିଁ? ଏବଂ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଁ ଅଧିକ କିଛି କରି ନାହିଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ କହିଛୁ ଯେ ଆମେ ଏହାକୁ ସ୍ଥଗିତ ରଖିଛୁ। ସେଠାରେ ଆମେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଆମେ ଡ୍ୟାମ୍ ଟିକେ ଖୋଲି, ଅଳ୍ପ ଆବର୍ଜନା ବାହାର କରି ସଫା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲୁ। ସେଠାରୁ ଯେଉଁ ଅଳିଆ ଆବର୍ଜନା ଥିଲା, ତାହାକୁ ବାହାର କରୁଛୁ । ଏତିକିରେ ସେଠାରେ ବନ୍ୟା ଆସିଥିଲା।
ସାଥିମାନେ
ଆମେ କାହା ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଚାହୁଁନାହୁଁ। ଆମେ ଏକ ସୁଖୀ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଗତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବିଶ୍ୱର କଲ୍ୟାଣରେ ଯୋଗଦାନ କରିପାରିବୁ। ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆମେ କୋଟି କୋଟି ଭାରତୀୟଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ। ଗତକାଲି ଥିଲା ମେ ମାସ ୨୬ ତାରିଖ, ୨୦୧୪ ମସିହା ମେ ମାସ ୨୬ ତାରିଖ, ମୋତେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଶପଥ ନେବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା। ଏବଂ ସେତେବେଳେ ଭାରତର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଶ୍ୱରେ ୧୧ ନମ୍ବରରେ ଥିଲା। ଆମେ କୋରୋନା ସହ ଲଢ଼ିଲୁ, ଆମେ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କ ର ସମସ୍ୟାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲୁ, ଆମେ ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟର ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲୁ। ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏତେ କମ୍ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ୧୧ ନମ୍ବର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ୪ ନମ୍ବର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ, କାରଣ ଆମର ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ରହିଛି, ଆମେ ବିକାଶ ଚାହୁଁଛୁ, ଆମେ ପ୍ରଗତି ଚାହୁଁଛୁ।
ଏବଂ ସାଥିମାନେ
ମୁଁ ଗୁଜରାଟର ଋଣୀ। ଏହି ମାଟି ମୋତେ ବଡ଼ କରିଛି। ଏଠାରୁ ମୋତେ ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଛି, ଏଠାରୁ ଯେଉଁ ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଛି, ଆପଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ମୁଁ ଯାହା ଶିଖିଛି, ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି, ଆପଣମାନେ ମୋ ଭିତରେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ମୁଁ ଖୁସି ଯେ ଆଜି ଗୁଜରାଟ ସରକାର ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ, ୨୦୦୫ ରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ୨୦ ବର୍ଷ ପାଳନ କରୁଛି ଏବଂ ମୁଁ ଖୁସି ଯେ ଏହା ୨୦ ବର୍ଷର ସହରୀ ବିକାଶର ଯାତ୍ରାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରି ନାହିଁ। ସେହି ୨୦ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଯାହା ପାଇଛୁ, ଯାହା ଶିଖିଛୁ, ତାହାକୁ ଆଧାର କରି ଗୁଜରାଟ ସରକାର ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିର ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ପାଇଁ ଏକ ରୋଡମ୍ୟାପ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଆଜି ସେହି ରୋଡମ୍ୟାପ୍ ଗୁଜରାଟର ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖାଯାଇଛି। ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ଗୁଜରାଟ ସରକାର, ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଟିମକୁ ହୃଦୟରୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି।
ସାଥିମାନେ
ଆଜି ଆମେ ବିଶ୍ୱର ଚତୁର୍ଥ ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇପାରିଛୁ। ଯେକେହି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ ଯେ ଏବେ ଆମେ ଜାପାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ଆମେ 6 ରୁ 5 ରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ସେତେବେଳେ ଦେଶରେ ଆଉ ଏକ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ବିଶେଷ କରି ଯୁବକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର କାରଣ ଥିଲା ଯେ ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଦୁଇ ଶହ ପଚାଶ ବର୍ଷ ଧରି ଶାସନ କରିଥିଲେ, ଆମେ ସେହି ୟୁକେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ୫ ହୋଇଯାଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସମଗ୍ର ଚାରି ହେବାର ଆନନ୍ଦ ଅପେକ୍ଷା ତିନି ହେବାର ଚାପ ଅଧିକ ବଢ଼ୁଛି। ଏବେ ଦେଶ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ ଏବଂ ଯଦି କେହି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କୁହନ୍ତି, ତେବେ ପଛରୁ ସ୍ଲୋଗାନ ଆସେ, 'ମୋଦି ହୈ ତୋ ମୁସ୍ କିନ ହୈ "।
ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ସାଥିମାନେ
ଆମର ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ୨୦୪୭, ଭାରତର ବିକାଶ ହେଉ, କୌଣସି ଆପୋଷ ବୁଝାମଣା ନ ହେଉ। ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ୧୦୦ ବର୍ଷ ଏହିପରି ବିତାଇବୁ ନାହିଁ, ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ୧୦୦ ବର୍ଷ ଏହିପରି ପାଳନ କରିବୁ, ଯେପରି ବିକଶିତ ଭାରତର ପତାକା ବିଶ୍ୱରେ ଉଡ଼ିବ। କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ, ଭଗତ୍ ସିଂହ ହୁଅନ୍ତୁ, ସୁଖଦେବ ହୁଅନ୍ତୁ, ରାଜଗୁରୁ ହୁଅନ୍ତୁ, ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ବାବୁ ହୁଅନ୍ତୁ, ବୀର ସାବରକର ହୁଅନ୍ତୁ, ଶ୍ୟାମଜୀ କୃଷ୍ଣ ବର୍ମା ହୁଅନ୍ତୁ, ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ହୁଅନ୍ତୁ, ସର୍ଦ୍ଦାର ପଟେଲ ହୁଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତେ ସେହି ସମୟରେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ତାହା ୧୯୨୦ ହେଉ, ୧୯୨୫ ହେଉ, ୧୯୩୦ହେଉ, ୧୯୪୦ହେଉ, ୧୯୪୨ ହେଉ, ଏବଂ ଯଦି ଦେଶର ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ନ ଥାନ୍ତା, ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାର ଏବଂ ମରିବାର ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ନ ଥାନ୍ତା, ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ସହିବାର ଇଚ୍ଛା ନ ଥାନ୍ତା, ତେବେ ବୋଧହୁଏ ୧୯୪୭ରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ନ ଥାନ୍ତା। ଏହାର କାରଣ ଥିଲା ଯେ ସେହି ସମୟର ଜନସଂଖ୍ୟା, ଯାହା ୨୫-୩୦କୋଟି ଥିଲା, ବଳିଦାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା। ସାଥିମାନେ ଯଦି ୧୦କୋଟି ଲୋକ ୨୦-୨୫ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଇଂରେଜମାନଙ୍କୁ ବିତାଡ଼ିତ କରିବାର ସଂକଳ୍ପ ନେଇପାରନ୍ତି, ତେବେ ଆଗାମୀ ୨୫ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ୧୪ କୋଟି ଲୋକ ଏକ ବିକଶିତ ଭାରତ ଗଠନ କରିପାରିବେ। ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ, ୨୦୩୦ ମସିହାରେ, ଯେତେବେଳେ ଗୁଜରାଟ ୭୫ବର୍ଷର ହେବ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆଗାମୀ ୧୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଯେତେବେଳେ ଗୁଜରାଟ ୭୫ ବର୍ଷର ହେବ, ସେତେବେଳେ ଗୁଜରାଟ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିବ। ଶିଳ୍ପ ଏଠାରେ ରହିବ, କୃଷି ଏଠାରେ ରହିବ, ଶିକ୍ଷା ଏଠାରେ ରହିବ, କ୍ରୀଡ଼ା ଏଠାରେ ରହିବ, ଆମେ ଶପଥ ନେବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଗୁଜରାଟକୁ ୭୫ ବର୍ଷ ହେବ, ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ହେବାକୁ ଥିବା ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ, ଦେଶ ଚାହୁଁଛି ଯେ ସେହି ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ ଭାରତରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉ।
ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ, ସାଥିମାନେ
ଆମର ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରହିଛି ଯେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଗୁଜରାଟର ୭୫ ବର୍ଷ ପୂରଣ କରିବା। ଏବଂ ଆପଣମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଗୁଜରାଟ ଗଠନ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ସମୟର ଖବରକାଗଜଗୁଡ଼ିକୁ ବାହାର କରନ୍ତୁ, ସେହି ସମୟର ଆଲୋଚନାଗୁଡ଼ିକୁ ବାହାର କରନ୍ତୁ। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଗୁଜରାଟ କ’ଣ କରିବ ସେ ନେଇ ଆଲୋଚନା ହୋଇଥିଲା। ଗୁଜରାଟରେ କ’ଣ ଅଛି? ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ଅଛି, ସେଠାରେ ଲବଣାକ୍ତ ଲେଖା ଅଛି, ସେଠାରେ ମରୁଭୂମି ଅଛି, ସେଠାରେ ପାକିସ୍ତାନ ଅଛି, କ'ଣ କରିବ? ଗୁଜରାଟରେ କୌଣସି ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥ ନାହିଁ, ଗୁଜରାଟ କିପରି ପ୍ରଗତି କରିବ? ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟବସାୟୀ। ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏଠାରୁ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିକ୍ରି କରିଥାନ୍ତି। ଏହା ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଡିଲ୍ ବ୍ରୋକର୍ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି | କ’ଣ କରାଯିବ ସେ ନେଇ ଆଲୋଚନା ହୋଇଥିଲା। ଯେଉଁ ଗୁଜରାଟରେ ପୂର୍ବରୁ ଲୁଣଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ନଥିଲା, ଆଜି ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଏହା ହୀରା ପାଇଁ ଗୁଜରାଟ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଲୁଣ କେଉଁଠି, ହୀରା କେଉଁଠି! ଆମେ ଏହି ଯାତ୍ରା କରିଛୁ। ଏବଂ ଏହା ପଛରେ ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ପ୍ରୟାସ ରହିଛି। ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ସାଧାରଣତଃ ସରକାରୀ ମଡେଲ ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁ ଯେ ସରକାରରେ ସାଇଲୋସ୍, ଏହା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ ସଙ୍କଟ | ଗୋଟିଏ ବିଭାଗ ଅନ୍ୟ ବିଭାଗ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରେ ନାହିଁ। ଜଣେ ଟେବୁଲ-ଧାରକ ଅନ୍ୟ ଟେବୁଲ-ଧାରକଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହିପରି ଆଲୋଚନା ହୁଏ | କିଛି କଥା ସତ, କିନ୍ତୁ କିଛି ସମାଧାନ ଅଛି କି? ଆଜି ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଜଣାଇଦେବି, ଏହା କେବଳ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶର ବର୍ଷ ନୁହେଁ, ଆମେ ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିଲୁ, ଯେପରି ୨୦୦୫କୁ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା। ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଏମିତି ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆମେ ବାଳିକା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲୁ, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲୁ। ଏହାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ କାମ ବନ୍ଦ କରି ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେହି ବର୍ଷ ସରକାରଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିଭାଗର ଜଙ୍ଗଲ ବିଭାଗ ଅଛି, ତେବେ ଏହା ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶରେ କିପରି ଯୋଗଦାନ କରିପାରିବ? ଏକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିଭାଗ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହା ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷରେ କ’ଣ ଅବଦାନ ଦେଇପାରିବ? ଏକ ଜଳ ସଂରକ୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହା ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶରେ କ’ଣ ଅବଦାନ ଦେଇପାରିବ? ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବିଭାଗ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହା ସହରାଞ୍ଚଳର ବିକାଶରେ କ’ଣ ଅବଦାନ ଦେଇପାରିବ? ତାହା ହେଉଛି, ଏକ ପ୍ରକାରରେ, ସମଗ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଆଭିମୁଖ୍ୟ, ଏହି ଭୂମିକାକୁ ଚଳିତ ବର୍ଷ ପାଳନ କରାଯାଉଛି ଏବଂ ଆପଣମାନେ ମନେ ରଖିବେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବର୍ଷ ପାଳନ କରିଥିଲୁ, ତା 'ପୂର୍ବରୁ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଗୁଜରାଟରେ ପର୍ଯ୍ୟଟନର କଳ୍ପନା କେହି କରିନଥାନ୍ତେ। ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରୟାସ କରାଯାଇଥିଲା, ଏକା ସମୟରେ ବିଜ୍ଞାପନ ଅଭିଯାନ ଚାଲିଥିଲା, ଗୁଜରାଟରେ କିଛି ଦିନ ବିତିଲା, ସେଥିରୁ ସବୁକିଛି ବାହାରିଥିଲା। ସେଥିରୁ ବାହାରିଥିଲା ରଣ ଉତ୍ସବ, ସେଥିରୁ ବାହାରିଥିଲା 'ଷ୍ଟାଚ୍ୟୁ ଅଫ୍ ୟୁନିଟି’ । ସେଥିରୁ ଆଜି ସୋମନାଥର ବିକାଶ ହେଉଛି, ଗିରି ର ବିକାଶ ହେଉଛି, ଅମ୍ବାଜୀଙ୍କର ବିକାଶ ହେଉଛି। ଦୁଃସାହସିକ କ୍ରୀଡ଼ା ଆସୁଛି। ଅର୍ଥାତ୍ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ବିକଶିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଛି। ସେହିଭଳି, ଯେତେବେଳେ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି, ମୁଁ ରାଜନୀତିରେ ନୂଆ-ନୂଆ ଆସିଥିଲି। ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପରେ ଆମେ ପ୍ରଥମେ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ମ୍ୟୁନିସିପାଲିଟି କର୍ପୋରେସନ୍ ଜିତିଥିଲୁ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ପାଖରେ ରାଜକୋଟ ମ୍ୟୁନିସିପାଲିଟି ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଏହା କର୍ପୋରେସନ୍ ନ ଥିଲା। ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଜଣେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଭାଇ ପଟେଲ ଥିଲେ, ଯିଏକି ଦଳର ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ନେତା ଥିଲେ। ସେ ବହୁତ ଅଭିନବ ଥିଲେ, ନୂଆ ଜିନିଷ ଚିନ୍ତା କରିବା ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଥିଲା। ମୁଁ ରାଜନୀତିରେ ନୂଆ ଥିଲି, ତେଣୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭାଇ ଦିନେ ମୋତେ ଭେଟିବାକୁ ଆସିଲେ, ସେ କହିଲେ ଏ ମୋତେ ଟିକେ, ସେତେବେଳେ ଚିମନଭାଇ ପଟେଲଙ୍କ ସରକାର ଥିଲା, ତେଣୁ ଆମେ ଚିମନଭାଇ ଏବଂ ବିଜେପିର ଲୋକମାନେ ଛୋଟ ଅଂଶୀଦାର ଥିଲୁ। ତେଣୁ ଆମେ ଚିମନଭାଇଙ୍କୁ ଭେଟି ବୁଝିବା ଉଚିତ ଯେ ଅହମ୍ମଦାବାଦର ଏହି ଲାଲ ରଙ୍ଗର ବସ୍ କୁ ଅହମ୍ମଦାବାଦର, ତାକୁ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ ସେ ମୋତେ ବୁଝାଇଲେ ଯେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭାଇ ଏବଂ ମୁଁ ଚିମନଭାଇଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଯାଇଥିଲୁ। ଆମେ ବହୁତ ବିଚାର-ବିମର୍ଶ କଲୁ, ଆମେ କହିଲୁ ଯେ ଏହା ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ଯେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ବସ୍ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ବାହାରେ ଗୋରା, ଗୁମ୍ମା, ଲାମ୍ବା, ଅନ୍ୟ ପଟରେ ନାରୋରା ଆଡ଼କୁ, ଆହୁରି ଆଗକୁ ଦହେଜାମ୍ ଆଡ଼କୁ, ଆହୁରି ଆଗକୁ କଲୋଲ୍ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ଉଚିତ। ପରିବହନର ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ହେବା ଉଚିତ, ତେଣୁ ଏହା ସରକାରଙ୍କ ପରି ସଚିବମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଅବସର ନେଇଥିଲେ। ଥରେ ଜଣେ କଂଗ୍ରେସ ନେତାଙ୍କୁ ଦେଶର ସମସ୍ୟାକୁ ଦୁଇଟି ବାକ୍ୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ଜଣେ କଂଗ୍ରେସ ନେତା ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, "ମୁଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ।" ଏହା ପାଖାପାଖି ୪୦ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। ଦେଶରେ ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଜଣେ ରାଜନେତା ନା କହିବା ଶିଖିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଜଣେ ଅମଲାତନ୍ତ୍ରୀ ହଁ କହିବା ଶିଖିବା ଉଚିତ! ଏହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ। ରାଜନେତାମାନେ କାହାକୁ ନା କହନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଅମଲାତନ୍ତ୍ରୀମାନେ କାହାକୁ ହଁ କହନ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେହି ସମୟରେ ଚିମନଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲୁ, ତେଣୁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଆମେ ପୁଣି ଗଲୁ, ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ଗଲୁ, ନା-କୌଣସି ଏସ୍. ଟି. କ୍ଷତି ସହିବ ନାହିଁ, ଏସ୍. ଟି. ରୋଜଗାର କରିବା ବନ୍ଦ କରିଦେବ, ଏସ୍. ଟି. ବନ୍ଦ କରିଦେବ, ଏସ୍. ଟି. କ୍ଷତିରେ ଚାଲିଛି। ଲାଲ୍ ବସ ସେଠାକୁ ପଠାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ତିନି-ଚାରି ମାସ ଧରି ଆମର ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା ଲାଗି ରହିଥିଲା। ହଁ, ଆମର ଚାପ ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲା ଯେ ଶେଷରେ ଲାଲ ବସ୍ କୁ ଏତେ ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ମିଳିଲା, ଯାହାର ପରିଣାମ ହେଲା ଯେ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଉତଥାନ ଆଡ଼କୁ, ଏଠାରେ ଦହେଜାମ୍ ଆଡ଼କୁ, ସେଠାରେ କଲୋଲ ଭଳି, ସେଠାରେ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ତେଣୁ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଆଡ଼କୁ ଚାପ ବଢ଼ିଲା, ଯାହା ଖୁବ୍ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଏହା ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଲା, ଏହା ଏକ ଛୋଟ କଥା ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ରାଜନୀତିରେ ନୂଆ ଥିଲି। ମୁଁ ଏସବୁ ବିଷୟରେ କିଛି ବି ଜାଣି ନଥିଲି। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ଏହା ବୁଝାଗଲା ଯେ ଯଦି ଆମେ ସମୟର ଲାଭରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବକୁ ଉଠି ପ୍ରକୃତରେ ରାଜ୍ୟ ତଥା ରାଜ୍ୟର ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ କଠିନ ଚିନ୍ତା କରି ଚାଲିବା, ତେବେ ବହୁତ ଲାଭ ହେବ। ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ପାଳନ କରାଯାଉଥିଲା, ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଥିଲା, ତାହା ହେଉଛି ଜବରଦଖଲ ହଟାଇବା, ଏବେ ଯେତେବେଳେ ଜବରଦଖଲ ହଟାଇବା କଥା ଆସେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହେଉଛି କୌଣସି ଦଳର ରାଜନୈତିକ ବ୍ୟକ୍ତି, ସେ ଆସି ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ମୋର ଭୋଟର ଅଛନ୍ତି, ଆପଣମାନେ ଭାଙ୍ଗୁଛନ୍ତି। ଏବଂ ଅଧିକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଚତୁର ଅଟନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥାଏ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏସବୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ହନୁମାନ ଜୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଏପରି ଏକ ଝଡ଼ ଉଠିଥାଏ ଯେ କୌଣସି ରାଜନେତା ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ ଯେ ହନୁମାନ ଜୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି। ଆମେ ବହୁତ ସାହସ ଦେଖାଇଲୁ। ସେତେବେଳେ ଆମ ପାଖରେ ସହରାଞ୍ଚଳ ମନ୍ତ୍ରୀ (ନାମ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ) ଥିଲେ। ଏବଂ ଏହାର ପରିଣାମ ହେଲା ଯେ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଶସ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ତେଣୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ୨-ଫୁଟ-୪ କଟ ଥିବ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିବେ, କିନ୍ତୁ ସମଗ୍ର ସହର ଖୁସି ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଏଥିରେ ଉପୁଜିଲା, ଏହା ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କୌତୁହଳପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏବେ ମୁଁ ୨୦୦୫ ବର୍ଷକୁ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରିଛି। ଏଥିପାଇଁ କୌଣସି ୮୦-୯୦ପଏଣ୍ଟ ନଥିଲା, ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପଏଣ୍ଟ ଥିଲା। ତେଣୁ ମୁଁ ଦଳ ସହିତ ଏପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲି ଯେ ଭାଇ, ଏପରି ଏକ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ଆସିବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଫେଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ହେବାକୁ ପଡିବ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହା ଭାଙ୍ଗିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ମୋ ଦଳର ଲୋକମାନେ ଆସିଲେ, ମୁଁ ଏହାର ବଡ଼ ରହସ୍ୟ କଥା କହୁଛି, ସେମାନେ କହିଲେ ସାର୍, ଏହା ୨୦୦୫ ମସିହାର ସହରାଞ୍ଚଳ ନିର୍ବାଚନ, ଆମର ଅବସ୍ଥା ଖରାପ ହୋଇଯିବ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଚାରିଆଡେ ଘଟୁଛି। ମୁଁ କହିଲି, 'ସାଥି, ଏହା ମୋ ମନରେ ନଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ମୋ ମନରେ ନଥିଲା। ଏବେ ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ତିଆରି କଲି, ଏବେ ସାର୍, ମୋର ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକୃତି ଅଛି। ଆମେ ପିଲାଦିନରୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଆସୁଛୁ-ଯଦି ଆମେ ଗୋଟିଏ ପାଦ ପକାଇବୁ, ତେବେ ପଛକୁ ଫେରିବାର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ତେଣୁ ମୁଁ କହିଲି, ଦେଖନ୍ତୁ, ଭାଇ, ଆପଣଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଏବେ ପଛକୁ ହଟି ପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ଏହା ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷ ହେବ। ଆପଣ ହାରିବେ, ନିର୍ବାଚନ କ’ଣ? ଯାହା ବି ହେଉ, ଆମେ କାହାକୁ ଆଘାତ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ, କିନ୍ତୁ ଗୁଜରାଟର ସହରଗୁଡ଼ିକର ରୁପ ରଙ୍ଗ ବଦଳାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସାଥିମାନେ
ଆମେମାନେ ଅନବରତ ନିଯୋଜିତ ରହିଲୁ, ବହୁତ ପ୍ରତିବାଦ ହେଲା, ବହୁତ ଆନ୍ଦୋଳନ ହେଲା, ବହୁତ ଅସୁବିଧା ହେଲା। ଏଠାରେ ଗଣମାଧ୍ୟମ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲା ଯେ ମୋଦି ଏବେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ଲାଗି ଯାଇଥିଲେ। ଏବଂ ତା 'ପରେ ଯେତେବେଳେ ନିର୍ବାଚନ ହେଲା, ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ରାଜନେତାମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ମୁଁ ସାରା ଦେଶର ରାଜନେତାମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ଦେଖନ୍ତୁ, ଯଦି ଆପଣ ସତରେ, ସଚ୍ଚୋଟତାର ସହ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତି, ତେବେ ଖରାପ ଲାଗୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ସାଙ୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି। ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଯେଉଁ ନିର୍ବାଚନ ହୋଇଥିଲା, ୯୦ ପ୍ରତିଶତ ବିଜୟ ବିଜେପିର ଥିଲା, 90 ପ୍ରତିଶତ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଜନସାଧାରଣ ଏହା ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି। ଏବେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଅଟଳ ସେତୁ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଛି, ମୁଁ ନୁହେଁ, ଏହା ସାବରମତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ରହିଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ ମୋତେ କାହିଁକି ଉଦଘାଟନ ପାଇଁ ଡକାଗଲା। ସେଠାରେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଥିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ କହିଲି ଭାଇ ଚାଲନ୍ତୁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯାଉଛୁ, ତେଣୁ ମୁଁ କେବଳ ଅଟଲ୍ ବ୍ରିଜରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲି, ତେଣୁ ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି କିଛି ଲୋକ ପାନ କି ପିଚକାରୀ ମାରୁଛନ୍ତି। ଉଦଘାଟନ ହେବା ବାକି ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ତେଣୁ ମୋର ମସ୍ତିଷ୍କ, ମୁଁ କହିଲି ଏହା ଉପରେ ଏକ ଟିକେଟ୍ ରଖନ୍ତୁ | ତେଣୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆସିଲେ, ମହାଶୟ, ଏକ ନିର୍ବାଚନ ଅଛି, ତା 'ପରେ ଏକ ନିର୍ବାଚନ ହେଲା, ସେମାନେ କହିଲେ ଆପଣ ଟିକେଟ୍ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ କହିଲି ଟିକେଟ୍ ରଖନ୍ତୁ ନଚେତ୍ ଆପଣଙ୍କ ଅଟଳ ସେତୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯିବ। ତା’ ପରେ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀ ଗଲି, ତା’ ପରଦିନ ଫୋନ କରି ପଚାରିଲି, କ’ଣ ହେଲା? ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ଟିକେଟ ଲାଗିବାର ପରେ ଗୋଟିଏ ମଧ୍ୟ ଦିନ ବିନା ଟିକେଟରେ ଯେପରି ନ ଚାଲେ।
ସାଥିମାନେ
ଦେଖନ୍ତୁ, ମୋର ମାନ-ସମ୍ମାନ ସବୁ ଲୋକମାନେ ରଖନ୍ତି, ପରିଶେଷରେ, ଆମ ଲୋକମାନେ ସେତୁ ଉପରେ ଟିକେଟ୍ କରିଦେଲେ। ଆଜି ଟିକେଟ୍ ମଧ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ନିର୍ବାଚନ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ, ସାଥିମାନେ ଏବଂ ଅଟଳ ସେତୁ ଚାଲୁଛି। ମୁଁ କାଙ୍କରିୟାର ପୁନଃନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ନେଇଥିଲି, ସେଥିରେ ଏକ ଟିକେଟ୍ ରଖିଥିଲି, ଏବଂ ସେତେବେଳେ କଂଗ୍ରେସ ଏକ ବଡ଼ ଆନ୍ଦୋଳନ କରିଥିଲା। ସେମାନେ ଅଦାଲତକୁ ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସ ସମଗ୍ର କାଙ୍କରିୟାକୁ ବଞ୍ଚାଇଛି ଏବଂ ଆଜି ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଗ ବହୁତ ଆରାମରେ ସେଠାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ବେଳେବେଳେ ରାଜନେତାମାନେ ବହୁତ ଛୋଟ ଛୋଟ ଜିନିଷକୁ ଭୟ କରନ୍ତି | ସମାଜ ବିରୋଧୀ ହେବେ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ପଡିବ | ସେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ଭଲ ଫଳାଫଳ ମଧ୍ୟ ପାଆନ୍ତି | ଦେଖନ୍ତୁ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏହାର ପରିଣାମ ଥିଲା ଏବଂ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହୁଛି। ଯେଉଁ ଚାପ ଯାହା ଏବେ ମୋ ଉପରେ ବଢ଼ିବାକୁ ଯାଉଛି, ଏହା ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଛି ଯେ ମୋଦି ଠିକ୍ ଅଛନ୍ତି, ୪ ନମ୍ବରରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ମୋତେ କୁହ ମୁଁ କେବେ ୩ ରେ ପହଞ୍ଚିବି? ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏହାର ଏକ ଔଷଧୀୟ ବୃକ୍ଷ ଅଛି। ଏବେ ଆମର ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ସହରାଞ୍ଚଳ। ସହରାଞ୍ଚଳ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଭିବୃଦ୍ଧି କେନ୍ଦ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଯୋଜନା କରିବାକୁ ହେବ। ନିଜସ୍ୱ ଜନସଂଖ୍ୟା କାରଣରୁ ସହରଗୁଡ଼ିକର ଅଭିବୃଦ୍ଧି ଜାରି ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ସହରଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ଥିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ଦ୍ରୁତ କେନ୍ଦ୍ର ହେବା ଉଚିତ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଟାୟାର ୨, ଟାୟାର ୩ ସହର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ । ସେଗୁଡ଼ିକର ଆର୍ଥିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର କେନ୍ଦ୍ର ହେବା ଉଚିତ ଏବଂ ମୁଁ ସାରା ଦେଶର ପୌରପାଳିକା ଏବଂ ପୌର ନିଗମର ଲୋକଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ସହରାଞ୍ଚଳ ସଂସ୍ଥା ସହିତ ଜଡିତ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ ସେମାନେ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ସହରର ଅର୍ଥନୀତିକୁ କେଉଁଠାକୁ ନେଇଯିବେ ତାହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ସେଠାକାର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଆପଣ କିପରି ବୃଦ୍ଧି କରିବେ? ସେଠାରେ ଉତ୍ପାଦିତ ହେଉଥିବା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକର ଗୁଣବତ୍ତାରେ ଆପଣ କିପରି ଉନ୍ନତି ଆଣିବେ? ସେଠାରେ ଆର୍ଥିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର କେଉଁ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେବ? ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ମୁଁ ନୂତନ ଭାବେ ଗଠିତ ପୌରପାଳିକା ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଥିଲି, ତେଣୁ ସେମାନେ କ’ଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ବଡ଼ ସପିଂ ସେଣ୍ଟର ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏହା ରାଜନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ 30-40 ଦୋକାନ ତିଆରି କରିବେ ଏବଂ ୧୦ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି କିଣିବେ ନାହିଁ। ସେପରି କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ଅଧ୍ୟୟନ କରି ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଯେଉଁମାନେ କୃଷି ଉତ୍ପାଦ ଅଟନ୍ତି। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବି, ଟାୟାର-୧, ଟାୟାର-୩ ସହର ପାଇଁ ଯେଉଁ କୃଷକ ଉତ୍ପାଦନ କରିବ, ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପୌରସଂସ୍ଥାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଉଚିତ, ଆଖପାଖର କୃଷି ସାମଗ୍ରୀରୁ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହେବା ଉଚିତ, ଗାଁ ମଧ୍ୟ ଲାଭବାନ ହେବ, ସହର ମଧ୍ୟ ଲାଭବାନ ହେବ
ସେହିଭଳି, ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିବେ ଯେ ଆଜିକାଲି ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିବେ ଯେ, ପୂର୍ବରୁ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ଗୁଡ଼ିକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସହରରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶିଳ୍ପ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲୁଥିଲା, ଆଜି ଦେଶରେ ପାଖାପାଖି ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ରହିଛି। ଏବଂ ମୁଖ୍ୟତଃ ଟିୟର-୧, ଟିୟର -୩ ସହରରେ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ଗର୍ବର ବିଷୟ ଯେ ଏଥିରେ ଅନେକ ନେତୃତ୍ୱ ଆମ ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଛି। ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ର ନେତୃତ୍ୱ ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବିରାଟ ବିପ୍ଳବର ସମ୍ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ବର୍ଷର ୨୦ ବର୍ଷ ପାଳନ କରୁଛୁ ଏବଂ ଆମେ ଏକ ସଫଳ ପରୀକ୍ଷଣକୁ ମନେ ରଖିଛୁ ଏବଂ ଆଗକୁ ରାସ୍ତା ସ୍ଥିର କରୁଛୁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଟିୟର-୧, ଟିୟର-୩ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଟିୟର-୧, ଟିୟର -୩ ସହର ବହୁତ ଆଗରେ ଥିଲା, ଚଳିତ ବର୍ଷ ଦେଖନ୍ତୁ। ପୂର୍ବରୁ ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ୧୦ ଏବଂ ୧୨ ର ଫଳାଫଳ ଆସୁଥିଲା, ତେଣୁ ଏକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ରହୁଥିବା ବୟସ୍କମାନଙ୍କ ପିଲାମାନେ ପ୍ରଥମ ୧୦ ରେ ରହୁଥିଲେ। ଆଜିକାଲି, ସହରରେ ବଡ଼ ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି; ଟିୟର ୨, ଟିୟର ୩ ସହରର ସ୍କୁଲ ପିଲାମାନେ ପ୍ରଥମ ୧୦ରେ ଆସନ୍ତି | ଆପଣମାନେ ଗୁଜରାଟରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଘଟୁଥିବା ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଆମର ଛୋଟ ସହରଗୁଡ଼ିକର ସାମର୍ଥ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ଖେଳକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ପ୍ରଥମେ କ୍ରିକେଟକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଭାରତରେ ଆମ ରାସ୍ତାରେ ଏବଂ ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଯାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ କ୍ରିକେଟ୍, ଖେଳ, ବଡ଼ ସହରର ବଡ଼ ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ଥିଲା | ଆଜି, ସମସ୍ତ ଖେଳାଳିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧାରୁ ଅଧିକ ହେଉଛନ୍ତି ଟିୟର-୧, ଟିୟର -୩ ସହରର ପିଲା ଯେଉଁମାନେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଖେଳ ଖେଳି କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଉତ୍କର୍ଷ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି। ଅର୍ଥାତ୍, ଆମେ ବୁଝୁଛୁ ଯେ ଆମ ସହରଗୁଡ଼ିକରେ ଅନେକ ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି। ଏବଂ ଯେପରି ମନୋହର ଜୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏବଂ ଭିଡିଓରେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ସୁଯୋଗ, ଯଦି ଆମେ ଭାରତର ସହରଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବୁ, ୪ଟି ମଧ୍ୟରୁ ୩ ନମ୍ବର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ତେବେ ଆମେ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବୁ।
ସାଥିମାନେ
ଏହା ହେଉଛି ଶାସନର ଏକ ମଡେଲ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଆମ ଦେଶରେ, ଏପରି ଏକ ଏକୋସିଷ୍ଟମ ଭୂମିରେ ନିଜସ୍ଵ ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଛି ଯାହା ସର୍ବଦା ଭାରତର ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ସବୁବେଳେ ତଳକୁ ଦେଖାଇବାରେ ଲାଗିଛି । ଆଦର୍ଶଗତ ବିରୋଧ କାରଣରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିକାଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ହୋଇଗଲାଣି। ବ୍ୟକ୍ତିର ପସନ୍ଦ ଏବଂ ନାପସନ୍ଦ କାରଣରୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବମାନନା କରିବା ଏକ ଫ୍ୟାଶନରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଏହାନ ଦ୍ଵାରା ଦେଶର ଭଲ ଜିନିଷର କ୍ଷତି ହେଉଛି। ଏହା ଶାସନର ଏକ ମଡେଲ। ଏବେ ଆପଣ ଦେଖନ୍ତୁ, ଆମେ ସହରାଞ୍ଚଳ ବିକାଶ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛୁ, କିନ୍ତୁ ସେହିଭଳି ଭାବେ ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଦିଲ୍ଲୀ ପଠାଇଲେ, ଆମେ ଆକାଂକ୍ଷୀ ଜିଲ୍ଲା, ଆକାଂକ୍ଷୀ ବ୍ଲକ ଉପରେ ବିଚାର କଲୁ, ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ଜିଲ୍ଲା, ଗୋଟିଏ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ତହସିଲ ଅଛି, ଯାହା ଏତେ ପଛୁଆ ଯେ ଏହା ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ହାରାହାରି ସ୍ତରକୁ ପଛକୁ ଟାଣି ନେଇଥାଏ। ଆପଣ ଡେଇଁ ପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ବନ୍ଧନୀ ଭଳି। ମୁଁ କହିଲି, ପ୍ରଥମେ ଏହି ବନ୍ଧନୀଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଦେଶରେ ପାଖାପାଖି ୧୦୦ଟି ଆକାଂକ୍ଷୀ ଜିଲ୍ଲା ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ତାହା 40ଟି ପରିମାପକରୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ଏବେ ୫୦୦ଟି ବ୍ଲକ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସରକାରୀ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯାଇଛି। ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଯୁବ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଜି ଏହା ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ଏକ ଆଦର୍ଶ ପାଲଟିଛି ଏବଂ ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ଏଠାରେ ବିକାଶର ଏହି ଆଦର୍ଶ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେବା ଉଚିତ। ଆମର ଏକାଡେମିକ୍ ଜଗତ ଭାରତର ଏହି ପ୍ରୟାସ ଏବଂ ସଫଳ ପ୍ରୟାସ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଏକାଡେମିକ୍ ଜଗତ ଏହା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ଏହା ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ଏକ ଆଦର୍ଶ ଉଦାହରଣ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ |
ସାଥିମାନେ
ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆମେ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ। କେହି ଭାବୁଥିବେ, ଗୁଜରାଟ ଚମତ୍କାର କରିଛି। କଚ୍ଛ ମରୁଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଯିବାର ନାମ ନେଉ ନଥିଲେ, ଆଜି ସେଠାକୁ ଯିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବୁକିଂ ନାହିଁ। ଜିନିଷଗୁଡିକ ବଦଳାଯାଇପାରେ, ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ଏହା ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ | ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ବଡ଼ନଗରରେ ଯେଉଁ ସଂଗ୍ରହାଳୟ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଛି। ଗତକାଲି ମୋତେ ବ୍ରିଟେନର ଜଣେ ଭଦ୍ରଲୋକ ଭେଟିଥିଲେ। "ମୁଁ ବଡ଼ନଗରର ସଂଗ୍ରହାଳୟ ପରିଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏପରି ବୈଶ୍ୱିକ ମାନର ଏକ ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଭାରତରେ କାଶୀ ପରି ବହୁତ କମ୍ ସ୍ଥାନ ଅଛି ଯାହା ଅବିନାଶୀ | ଯାହା କେବେ ମୃତ ପ୍ରାୟ ନୁହେ, ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚିଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ୨୮୦୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରମାଣ ମିଳିଛି | ବର୍ତ୍ତମାନ, ଏହା ଜାଣିବା ଆମର କାମ ଯେ ସେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ମାନଚିତ୍ରରେ କିପରି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଆମର ଲୋଥାଲ୍ ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଏକ ସଂଗ୍ରହାଳୟ ନିର୍ମାଣ କରୁଛୁ, ସାମୁଦ୍ରିକ ସଂଗ୍ରହାଳୟ, ୫ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ସାମୁଦ୍ରିକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଆମର ସ୍ୱର ବିଶ୍ୱରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ଆମେ ଭୁଲିଗଲୁ, ଲୋଥାଲ ଏହାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ଲୋଥାଲରେ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବବୃହତ ସାମୁଦ୍ରିକ ସଂଗ୍ରହାଳୟ ନିର୍ମାଣ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଆପଣ କଳ୍ପନା କରିପାରିବେ ଯେ ଏହି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ କେତେ ଲାଭଦାୟକ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି ସାଥିମାନେ ଏହା ୨୦୦୫ ରେ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଗିଫ୍ଟ ସିଟିର ଧାରଣା ପ୍ରଥମେ ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ମୋର ମନେ ଅଛି, ବୋଧହୁଏ ଆମେ ଏହାକୁ ଟାଗୋର ହଲରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲୁ। ତେଣୁ ତାକୁ ନେଇ ବଡ-ବଡ ଡିଜାଇନ ଯାହା ଆମର ମନରେ ଥିଲା, ତାହାର ତାଙ୍କ ଫଟୋ ଲଗାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ମୋ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପଚାରୁଥିଲେ। ଏହା ହେବ, ଏତେ ବଡ଼ ଭବନ ଟାୱାର ନିର୍ମାଣ କରାଯିବ? ମୋର ସମ୍ପୃର୍ଣ୍ଣ ମନେ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହାର ମ୍ୟାପ ଇତ୍ୟାଦି ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରରେ କିଛି ନେତାମାନଙ୍କୁ ଏହାର ଉପସ୍ଥାପନା ଦେଖାଉଥିଲି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ କହୁଥିଲେ, ଆରେ, ଆପଣ ଭାରତ ଭଳି ଦେଶରେ କ'ଣ କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ ଶୁଣୁଥିଲି ଯେ ଆଜି ଭାରତର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜ୍ୟ କହୁଛି ଯେ ଆମ ପାଖରେ ଏକ ଉପହାର ସହର ମଧ୍ୟ ରହିବା ଉଚିତ।
ସାଥିମାନେ
ଆମେ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣୁ ଯେ ଯଦି ଆମେ ଥରେ କଳ୍ପନା କରିବା ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ତେବେ କେତେ ବଡ଼ ପରିଣାମ ମିଳିପାରିବ। ସେହି ସମୟ ଥିଲା, ରିଭରଫ୍ରଣ୍ଟର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବବୃହତ ଷ୍ଟାଡିୟମ ନିର୍ମାଣ କରିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ସମୟ ଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ନିର୍ମାଣ କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ,
ଥରେ ଆମେ ତାକୁ ମାନି ଚାଲିବ, ଆମ ଦେଶରେ ଅନେକ ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି, ଅନେକ ସାମର୍ଥ୍ୟ ରହିଛି।
ସାଥିମାନେ
ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ କାହିଁକି, ନିରାଶା ଭଳି କଥା ମୋ ମନରେ ଆସେ ନାହିଁ। ମୁଁ ବହୁତ ଆଶାବାଦୀ ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ସମ୍ଭାବନାକୁ ଦେଖିପାରୁଛି, ମୁଁ କାନ୍ଥର ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଦେଖିପାରୁଛି। ମୁଁ ମୋ ଦେଶର ଦକ୍ଷତାକୁ ଦେଖିପାରୁଛି। ମୁଁ ମୋ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରୁଛି ଏବଂ ଏହି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ସହିତ ଆମେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରିବା ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଆଜି ମୁଁ ଗୁଜରାଟ ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରତି ବହୁତ କୃତଜ୍ଞ ଯେ ଆପଣ ମୋତେ ଏଠାକୁ ଆସିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। କିଛି ପୁରୁଣା ଜିନିଷକୁ ସତେଜ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ ସାଥିମାନେ ଗୁଜରାଟର ଏକ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି। ଆମେ ଦାତା, ଆମେ ସବୁବେଳେ ଦେଶକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏବଂ ଆମେ ଗୁଜରାଟକୁ ଏତେ ଶିଖରକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ, ଏତେ ଶୀର୍ଷକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ ଯେ ଗୁଜରାଟ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ହେବ, ସାଥିମାନେ ଏହି ମହାନ ପରମ୍ପରାକୁ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ ଗୁଜରାଟ ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅନେକ ନୂତନ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ, ଅନେକ ନୂତନ ପଦକ୍ଷେପ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ। ମୋ ଭାଷଣ କେତେ ଦିନ ହୋଇଥିବ, କ’ଣ ହେଲା ଜାଣିନାହିଁ? କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଇ-ତିନୋଟି କଥା ଆସିବ। ତାହା ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହୁଛି, ମୋଦି ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଗାଳି ଦେଲେ, ମୋଦି ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଧୋଇଦେଲେ, ଇତ୍ୟାଦି, ଇତ୍ୟାଦି,-ଇତ୍ୟାଦି । ସାଥିମାନେ ଏହି ସିନ୍ଦୁରୀୟ ସ୍ପିରିଟ, ମେ ୬ ତାରିଖ ରାତିରେ। ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ସାମରିକ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ମାନବ-ବଳ ଠାରୁ ଆଗକୁ ବଢିବ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସାମରିକ ବଳ ଏବଂ ମାନବ-ବଳ ବିଷୟରେ କହିବି, ସେତେବେଳେ ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ମାନବ-ବଳର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ବିକାଶ ପାଇଁ ଅଂଶୀଦାର ହୁଅନ୍ତୁ, ଦାୟିତ୍ଵ ନିଅନ୍ତୁ ।
ଆସନ୍ତୁ ସ୍ଥିର କରିବା ଯେ ୨୦୪୭ ମସିହା ସୁଦ୍ଧା, ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନତାର ୧୦୦ ବର୍ଷ ପୂରଣ କରିବ। ଏକ ବିକଶିତ ଭାରତ ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ଭାରତର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ତୁରନ୍ତ ୪ ନମ୍ବରରୁ ୩ ନମ୍ବରକୁ ନେବା ପାଇଁ ଆମେ ଆଉ କୌଣସି ବିଦେଶୀ ଜିନିଷ ବ୍ୟବହାର କରିବୁ ନାହିଁ। ଚାଲ ଆମେ ଗାଁ-ଗାଁରେ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କୁ ଶପଥ ଦେବା, ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଯେତେ ଲାଭ ଉଠାନ୍ତୁ ନା କାହିଁକି, ଆପଣ ବିଦେଶୀ ଜିନିଷଙ୍କୁ ବିକ୍ରି କରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଗଣେଶଜୀ ମଧ୍ୟ ବିଦେଶକୁ ଆସନ୍ତି। ଛୋଟ ଆଖି ଥିବା ଗଣେଶ ଆସିବେ। ଏପରିକି ଗଣେଶ ଜୀଙ୍କ ଆଖି ମଧ୍ୟ ଖୋଲୁନାହିଁ। ହୋଲି, ହୋଲି ହେଉଛି ରଙ୍ଗ ଛିଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ବିଦେଶୀ କହିଲା, ଆମେ ଜାଣିଥିଲୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଘରକୁ ଯାଇ ଏକ ତାଲିକା ତିଆରି କରିବ। ଅପରେସନ୍ ସିନ୍ଦୁର ପାଇଁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ଭାବେ ମୋର ପ୍ରକୃତରେ ଏକ କାମ ଅଛି। ଆପଣ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ, ସକାଳଠାରୁ ପରଦିନ ସକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଆପଣଙ୍କ ଘରେ କେତେ ବିଦେଶୀ ଜିନିଷ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଛି ତାହାର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଆପଣ ମୁଣ୍ଡ କଣ୍ଟା ମଧ୍ୟ ବିଦେଶୀ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ପାନିଆ ମଧ୍ୟ ବିଦେଶୀ, ଦାନ୍ତରେ ରଖାଯାଇଥିବା ପିନ୍ ମଧ୍ୟ ବିଦେଶୀ, ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ। ମୁଁ ଜାଣିନି, ସାଥିମାନେ, ଯଦି ଦେଶକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେବ, ଦେଶକୁ ଗଢ଼ିବାକୁ ହେବ, ଦେଶକୁ ଆଗକୁ ବଢାଇବାକୁ ହେବ, ତେବେ ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର କେବଳ ସୈନିକମାନଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ। ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ହେଉଛି ୧୪୦ କୋଟି ନାଗରିକଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ। ଦେଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ଉଚିତ, ଦେଶ ସଶକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ, ଦେଶର ନାଗରିକ ସଶକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଆମେ 'ଭୋକାଲ୍ ଫର୍ ଲୋକାଲ୍,' ୱାନ୍ ଡିସ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ୍ ୱାନ୍ ପ୍ରଡକ୍ଟ୍’ ତିଆରି କରିଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯାହା ଅଛି ତାହା ଏଠାରେ ଫିଙ୍ଗିବାକୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ ନୂଆ ଜିନିଷ ନେବେ ନାହିଁ ଏବଂ ହୁଏତ ଏକ କିମ୍ବା ଦୁଇ ପ୍ରତିଶତ ଜିନିଷ ଅଛି ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ବାହାର କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯାହା ଆମ ଦେଶରେ ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ, ବାକି ଆଜି ଭାରତରେ ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ। ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ, ଆଜିଠାରୁ, ୨୫ ବର୍ଷ ଏବଂ ୩୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, କେହି ଜଣେ ବିଦେଶରୁ ଆସୁଥିଲେ, ତେଣୁ ଲୋକମାନେ ଏକ ତାଲିକା ପଠାଉଥିଲେ ଯେ 'ତାହାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ତାହାକୁ ଆଣନ୍ତୁ'। ଆଜି ସେମାନେ ବିଦେଶରୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପଚାରୁଛନ୍ତି, କିଛି ଆଣିବି, ତେଣୁ ଏଠାକାର ଲୋକମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ନା-ନା, ଏଇଠି ସବୁ ଅଛି, ଆଣନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସବୁକିଛି ହେଉଛି, ଆମେ ଆମର ବ୍ରାଣ୍ଡ ପାଇଁ ଗର୍ବିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଜଣେ 'ମେଡ୍ ଇନ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’କୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରିବା ଉଚିତ। ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ସାମରିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ଲୋକଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିତିବା ଉଚିତ। ସାଥିମାନେ ଏବଂ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ମାତୃଭୂମିର ମାଟିରେ ଉତ୍ପାଦିତ ହେଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫସଲରୁ ଆସିଥାଏ। ମୁଁ ଏହି ମାଟିର ସୁଗନ୍ଧ ଯେଉଁଥିରେ ଥିବ, ଏହି ଦେଶର ନାଗରିକଙ୍କ ଝାଳର ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା, ସେହି ଜିନିଷଗୁଡିକ ମୁଁ ବ୍ୟବହାର କରିବି, ଯଦି ମୁଁ ଅପରେସନ୍ ସିନ୍ଦୁରକୁ ଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ,ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରକୁ ନେଇଯିବି। ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଭାରତକୁ ୨୦୪୭ର ପ୍ରଥମ ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପରିଣତ କରିବେ ଏବଂ ଆପଣମାନେ ନିଜ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବେ, ସାଥିମାନେ, ଏହି ଆଶା ଏବଂ ସମ୍ଭାବନା ସହିତ ମୋ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିର ସହିତ କୁହନ୍ତୁ ।
ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ
ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ! ତ୍ରିରଙ୍ଗା ଟିକେ ଉପରକୁ କରି ଉଡାଇବା ଉଚିତ।
ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ! ଭାରତ ମାତା କି ଜୟ!
ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍!
ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍!
ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍!
ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍! ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍!
ଧନ୍ୟବାଦ!
