ऊं नम:, ऊं नम:, ऊं नम:!
শ্ৰৱণ বেলাগোলা স্বামী চাৰুকীৰ্তি জীৰ মুৰব্বী পুৰোহিত আচাৰ্য প্ৰজ্ঞা সাগৰ মহাৰাজ জী, মোৰ সহকৰ্মী গজেন্দ্ৰ সিং শ্বেখাৱত জী, মোৰ সতীৰ্থ সাংসদ ভাই নবীন জৈন জী, ভগৱান মহাবীৰ অহিংসা ভাৰতী ট্ৰাষ্টৰ সভাপতি প্ৰিয়ংক জৈন জী, সচিব মমতা জৈনজী, ট্ৰাষ্টী পীয়ুষ জৈন জী, অন্যান্য বিশিষ্ট বিশিষ্ট ব্যক্তি, সন্ত, ভদ্ৰ পৰুষ-মহিলাসকল, জয় জিনেন্দ্ৰ!
আজি আমি সকলোৱে ভাৰতৰ আধ্যাত্মিক পৰম্পৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠানৰ সাক্ষী হৈ আছো। শ্ৰদ্ধাৰ আচাৰ্য শ্ৰীযুত বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীৰ এই শুভ উৎসৱ, তেওঁৰ অমৰ প্ৰেৰণাৰে ভৰা এই অনুষ্ঠান, এক অভূতপূৰ্ব প্ৰেৰণাদায়ক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি আমাৰ সকলোকে অনুপ্ৰাণিত কৰিছে। এই অনুষ্ঠানত ইয়াত উপস্থিত থকা লোকসকলৰ উপৰিও লাখ লাখ লোকেও অনলাইন ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে আমাৰ লগত সংযোগ হৈছে। আপোনালোক সকলোকে শুভেচ্ছা জনাইছো, মোক ইয়ালৈ অহাৰ সুযোগ দিয়াৰ বাবে আপোনালোক সকলোকে কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছো।
বন্ধুসকল,
আন এটা কাৰণত এই দিনটো অতি বিশেষ। ২৮ জুন অৰ্থাৎ ১৯৮৭ চনৰ ঠিক এই তাৰিখে আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজে আচাৰ্য উপাধি লাভ কৰে। আৰু সেয়া কেৱল সন্মান নহয়, জৈন পৰম্পৰাক চিন্তা, সংযম আৰু মমতাৰ সৈতে সংযোগ কৰা এক পবিত্ৰ ধাৰা বৈ আহিছিল। আজি যেতিয়া আমি তেওঁৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰি আছো, এই তাৰিখে আমাক সেই ঐতিহাসিক মুহূৰ্তৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে। এই উপলক্ষে আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজৰ চৰণত প্ৰণাম জনাইছো। তেওঁৰ আশীৰ্বাদ আমাৰ সকলোৰে ওপৰত চিৰদিনৰ বাবে থাকিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছো।
বন্ধুসকল,
শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীৰ এই উদযাপন কোনো সাধাৰণ অনুষ্ঠান নহয়। ইয়াত এটা যুগৰ স্মৃতি, তপস্বী জীৱনৰ প্ৰতিধ্বনি আছে। আজি এই ঐতিহাসিক অনুষ্ঠানটোক অমৰ কৰি তোলাৰ বাবে বিশেষ স্মাৰক মুদ্ৰা আৰু ডাক টিকট মুকলি কৰা হৈছে। ইয়াৰ বাবেও সকলো দেশবাসীক অভিনন্দন জনাইছো। বিশেষকৈ আচাৰ্য শ্ৰী প্ৰজ্ঞাসাগৰ জীক অভিনন্দন জনাইছো, প্ৰণাম জনাইছো। আপোনালোকৰ নিৰ্দেশনাত আজি কোটি কোটি অনুগামী পূজ্য গুৰুদেৱে দেখুওৱা পথত আগবাঢ়িছে। আজি এই উপলক্ষে আপোনালোকে মোক 'ধৰ্ম চক্ৰৱৰ্তী' উপাধি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছে। মই নিজকে তাৰ যোগ্য বুলি নাভাবো, কিন্তু আমাৰ সংস্কাৰ যে আমি সাধুৰ পৰা যি পাওঁ, আমি তাক প্ৰসাদ বুলি মানি লওঁ। আৰু সেইবাবেই, মই বিনম্ৰতাৰে আপোনাৰ এই প্ৰসাদটো গ্ৰহণ কৰিছো আৰু ভাৰত মাতৃৰ চৰণত উৎসৰ্গা কৰিছো।
বন্ধুসকল,
যাৰ বাক্য, আমি গোটেই জীৱন গুৰু বাক্য বুলি গণ্য কৰোঁ আৰু যাৰ পৰা আমাৰ হৃদয় আৱেগিকভাৱে সংযুক্ত হৈ আছে, সেই ঐশ্বৰিক আত্মাৰ বিষয়ে যিকোনো কথা ক’লে আমাক আৱেগিক কৰি তোলে। মই এতিয়াও ভাবি আছোঁ যে শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজৰ কথা কোৱাৰ পৰিৱৰ্তে আজিও তেওঁৰ কথা শুনাৰ সৌভাগ্য হ'লে ভাল আছিল। ইমান মহান ব্যক্তিত্বৰ জীৱন যাত্ৰাক শব্দৰে প্ৰকাশ কৰাটো সহজ নহয়। ১৯২৫ চনৰ ২২ এপ্ৰিলত কৰ্ণাটকৰ পবিত্ৰ ভূমিত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেওঁৰ আধ্যাত্মিক নাম বিদ্যানন্দ আৰু তেওঁৰ জীৱন আছিল জ্ঞান আৰু আনন্দৰ এক অনন্য সংমিশ্ৰণ। তেওঁৰ ভাষণত গভীৰ জ্ঞান আছিল যদিও শব্দবোৰ ইমান সহজ আছিল যে সকলোৱে বুজিব পাৰিছিল। ১৫০তকৈও অধিক গ্ৰন্থৰ ৰচনা কৰা, হাজাৰ হাজাৰ কিলোমিটাৰ খোজকাঢ়ি যাত্ৰা কৰা, লাখ লাখ যুৱক-যুৱতীক সংযম আৰু সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযোগ কৰা আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজ আছিল এজন যুগপুৰুষ, এজন দূৰদৰ্শী। তেওঁৰ আধ্যাত্মিক আভাস প্ৰত্যক্ষভাৱে অনুভৱ কৰাৰ সুযোগ পোৱাটো মোৰ সৌভাগ্য। মাজে মাজে তেওঁ মোকো পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আশীৰ্বাদ সদায় মোৰ লগত আছিল। আজি তেওঁৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীৰ এই মঞ্চত তেওঁৰ একে মৰম আৰু স্নেহ ইয়াতো অনুভৱ কৰিছো।
বন্ধুসকল, আমাৰ ভাৰতবৰ্ষ বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি জীৱন্ত সভ্যতা। আমি হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি অমৰ হৈ আছো কাৰণ আমাৰ চিন্তা অমৰ, আমাৰ চেতনা অমৰ, আমাৰ দৰ্শন অমৰ। আৰু, এই দৰ্শনৰ উৎস হৈছে আমাৰ ঋষি, মুনি, মহৰ্ষী, সন্ত আৰু আচাৰ্য! আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জি মুনিৰাজ ভাৰতৰ এই প্ৰাচীন পৰম্পৰাৰ আধুনিক লাইটহাউচ হৈ আহিছে। ইমানবোৰ বিষয়ত তেওঁৰ বিশেষজ্ঞতা আছিল। ইমানবোৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ বিশেষজ্ঞতা আছিল। তেওঁৰ আধ্যাত্মিক শক্তি, তেওঁৰ জ্ঞান, কানাড়া, মাৰাঠী, সংস্কৃত আৰু প্ৰাকৃতৰ দৰে ভাষাৰ ওপৰত তেওঁৰ দখল আৰু পূজ্য মহাৰাজ জীয়ে কোৱাৰ দৰে ১৮টা ভাষাৰ জ্ঞান, সাহিত্য আৰু ধৰ্মৰ প্ৰতি তেওঁৰ সেৱা, সংগীত চৰ্চা, জাতীয় সেৱাৰ প্ৰতি তেওঁৰ সমৰ্পণ, জীৱনৰ এনে কোনো দিশ আছেনে য’ত তেওঁ আদৰ্শৰ শিখৰ চুব পৰা নাই! তেওঁ আছিল এজন মহান সংগীতজ্ঞ, তেওঁ আছিল এজন উগ্ৰ দেশপ্ৰেমিক আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু তেওঁ আছিল এজন উগ্ৰ বিচ্ছিন্ন দিগম্বৰ মুনিও। তেওঁ জ্ঞান আৰু প্ৰজ্ঞাৰ ভঁৰাল আছিল আৰু আধ্যাত্মিক আনন্দৰ উৎসও আছিল। মই বিশ্বাস কৰোঁ যে সন্মানীয় সুৰেন্দ্ৰ উপাধ্যায়ৰ পৰা আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজ হোৱাৰ যাত্ৰা সাধাৰণ মানুহ হোৱাৰ পৰা মহান ব্যক্তি হোৱাৰ যাত্ৰাৰ দৰে। এয়া এক প্ৰেৰণা যে আমাৰ ভৱিষ্যত আমাৰ বৰ্তমান জীৱনৰ সীমাৰেখাত বান্ধ খাই থকা নাই। আমাৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ হয় আমাৰ দিশ কি, আমাৰ লক্ষ্য কি আৰু আমাৰ সংকল্প কি।
বন্ধুসকল,
আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজে নিজৰ জীৱন কেৱল সাধনাতে সীমাবদ্ধ নাৰাখিলে। তেওঁ জীৱনক সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ পুনৰ গঠনৰ মাধ্যম হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল। প্ৰাকৃত ভৱন আৰু বহু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁ জ্ঞানৰ শিখাক নতুন প্ৰজন্মৰ মাজলৈ লৈ গ’ল। তেওঁ জৈন ইতিহাসকো উচিত স্বীকৃতি দিছিল। ‘জৈন দৰ্শন’ আৰু ‘অনেকান্তবাদ’ৰ দৰে মৌলিক গ্ৰন্থ লিখি তেওঁ চিন্তাক গভীৰতা, বিস্তৃতি আৰু সমন্বয় প্ৰদান কৰিছিল। মন্দিৰৰ সংস্কাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দৰিদ্ৰ শিশুৰ শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণলৈকে তেওঁৰ সকলো প্ৰচেষ্টা আত্মকল্যাণৰ লগতে জনকল্যাণৰ সৈতেও জড়িত আছিল।
বন্ধুসকল,
আচাৰ্য বিদ্যানন্দ জী মহাৰাজে কৈছিল-জীৱনটো তেতিয়াহে ধৰ্মীয় হ’ব পাৰে যেতিয়া জীৱনটো আত্মসেৱাত পৰিণত হয়। তেওঁৰ এই চিন্তা জৈন দৰ্শনৰ মৌলিক মনোভাৱৰ সৈতে জড়িত। এই চিন্তা ভাৰতৰ চেতনাৰ লগত জড়িত। ভাৰত এখন সেৱামুখী দেশ। ভাৰত এখন মানৱতামুখী দেশ। যেতিয়া হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি হিংসাক হিংসাক শান্ত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলি আছিল, তেতিয়া ভাৰতে অহিংসাৰ শক্তিৰ বিষয়ে বিশ্ববাসীক সচেতন কৰি তুলিছিল। আমি মানৱতাৰ সেৱাৰ মনোভাৱক সৰ্বোচ্চ কৰি ৰাখিলোঁ।
বন্ধুসকল,
আমাৰ সেৱাৰ মনোভাৱ নিঃচৰ্ত, স্বাৰ্থপৰতাৰ বাহিৰত আৰু দানশীলতাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। এই নীতিৰে আজি আমি দেশতো কাম কৰি আছো, একে আদৰ্শৰ পৰা প্ৰেৰণা লৈ, একে জীৱনৰ পৰা প্ৰেৰণা লৈ। প্ৰধানমন্ত্ৰী আৱাস যোজনাই হওক, জল জীৱন মিছনেই হওক, আয়ুষ্মান ভাৰত যোজনাই হওক, আৰ্তজনক বিনামূলীয়া খাদ্যই হওক, এনে প্ৰতিখন আঁচনিতে সমাজৰ প্ৰান্তীয় ব্যক্তিজনৰ প্ৰতি সেৱাৰ মনোভাৱ থাকে। আমি এই আঁচনিসমূহত চেচুৰেচন পোৱাৰ মনোভাৱেৰে কাম কৰি আছো। অৰ্থাৎ কোনো পিছপৰি থাকিব নালাগে, সকলোৱে একেলগে খোজ দিব লাগে, সকলোৱে একেলগে আগবাঢ়িব লাগে, এয়া আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজ জীৰ প্ৰেৰণা আৰু এয়া আমাৰ সংকল্প।
বন্ধুসকল,
আমাৰ তীৰ্থংকৰ, আমাৰ ঋষি আৰু আচাৰ্যসকলৰ বাক্য, তেওঁলোকৰ শিক্ষা প্ৰতিটো যুগত সমানে প্ৰাসংগিক। আৰু বিশেষকৈ আজি জৈন ধৰ্মৰ নীতি, পাঁচ মহাব্ৰত, অনুব্ৰত, ত্ৰিৰত্ন, শত আশ্বৰ্য, আজি পূৰ্বতকৈ অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছে। আৰু আমি জানো, প্ৰতিটো যুগত সময়ৰ লগে লগে চিৰন্তন শিক্ষাক সাধাৰণ মানুহৰ বাবে সুলভ কৰি তোলাৰ প্ৰয়োজন আছে। আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজৰ জীৱন আৰু কৰ্মও এই দিশত উৎসৰ্গা কৰা হৈছে। তেওঁ ‘বচনামৃত’ আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল, য’ত জৈন শাস্ত্ৰসমূহ সাধাৰণ কথিত ভাষাত উপস্থাপন কৰা হৈছিল। ভজন সংগীতৰ জৰিয়তে তেওঁ ধৰ্মৰ গভীৰ বিষয়সমূহ সৰল ভাষাত জনসাধাৰণৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিছিল। এতিয়া আমি অমৰ হ’লেও মৰি নাযাওঁ, অমৰ হ’লেও আমি মৰিব নোৱাৰো, মিছাৰ স্বাৰ্থত আমি শৰীৰ ত্যাগ কৰিছো, কিয় শৰীৰ ল’ম, আচাৰ্য শ্ৰীৰ এনে বহুতো ভজন আছে, য’ত তেওঁ আধ্যাত্মিকতাৰ মুকুতা মিহলাই আমাৰ সকলোৰে বাবে পবিত্ৰ মালা বনাইছে। এতিয়া আমি অমৰ হৈও মৰিব নোৱাৰো, অমৰত্বৰ প্ৰতি এই জন্মগত বিশ্বাস, অসীম দিশলৈ চোৱাৰ এই সাহস, এইটোৱেই ভাৰতীয় আধ্যাত্মিকতা আৰু সংস্কৃতিক ইমান বিশেষ কৰি তুলিছে।
বন্ধুসকল, আচাৰ্য শ্ৰীযুত বিদ্যানন্দ মুনিৰাজৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীৰ এই বছৰে আমাক অবিৰতভাৱে অনুপ্ৰাণিত কৰিবলৈ গৈ আছে। আচাৰ্য্য শ্ৰীৰ আধ্যাত্মিক শিক্ষা আমি আমাৰ জীৱনত গ্ৰহণ কৰিব লাগিব, সমাজ আৰু জাতিৰ বাবে তেওঁৰ কাম আগুৱাই নিয়াটোও আমাৰ দায়িত্ব। আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজে তেওঁৰ সাহিত্য আৰু ভজনসমূহৰ জৰিয়তে প্ৰাচীন প্ৰাকৃত ভাষাক কিমান পুনৰুজ্জীৱিত কৰিছিল আপোনালোকে সকলোৱে জানে। প্ৰাকৃত ভাৰতৰ অন্যতম পুৰণি ভাষা। ই ভগৱান মহাবীৰৰ শিক্ষাৰ ভাষা। সমগ্ৰ মূল ‘জৈন আগম’ এই ভাষাতে লিখা হৈছিল। কিন্তু, আমাৰ সংস্কৃতিক অৱহেলা কৰাসকলৰ বাবেই এই ভাষা সাধাৰণ ব্যৱহাৰৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। আচাৰ্য্য শ্ৰীৰ দৰে সাধুৰ প্ৰচেষ্টাক আমি দেশৰ প্ৰচেষ্টা কৰি তুলিলোঁ। যোৱা বছৰৰ অক্টোবৰ মাহত আমাৰ চৰকাৰে প্ৰাকৃতক ‘ধ্ৰুপদী ভাষা’ৰ মৰ্যাদা দিছিল। আৰু মাত্ৰ এতিয়াই কোনোবা আচাৰ্য জীয়েও ইয়াৰ কথা উল্লেখ কৰিলে। ভাৰতৰ প্ৰাচীন পাণ্ডুলিপিসমূহ ডিজিটেলাইজ কৰাৰ বাবেও আমি অভিযান চলাই আছো। ইয়াৰ ভিতৰত জৈন শাস্ত্ৰ আৰু আচাৰ্যৰ সৈতে জড়িত অতি বৃহৎ পৰিমাণৰ পাণ্ডুলিপি অন্তৰ্ভুক্ত। আৰু আপুনি যেনেকৈ ৫০ হাজাৰৰো অধিক পাণ্ডুলিপিৰ কথা কৈছিল, আমাৰ সচিব ইয়াত বহি আছে, তেওঁ আপোনাৰ পিছে পিছে যাব। আমি এই দিশত আগবাঢ়িব বিচাৰো। এতিয়া আমি উচ্চ শিক্ষাতো মাতৃভাষাৰ প্ৰচাৰ কৰোঁ। আৰু সেইবাবেই, মই লালকিল্লাৰ পৰাই কৈছিলোঁ, আমি দেশখনক দাসত্বৰ মানসিকতাৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগিব। আমি একেলগে উন্নয়ন আৰু ঐতিহ্য লৈ আগবাঢ়িব লাগিব। এই সংকল্পক কেন্দ্ৰত ৰাখি আমি ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক স্থান, তীৰ্থস্থানসমূহো উন্নয়ন কৰি আছো। ২০২৪ চনত আমাৰ চৰকাৰে বৃহৎ পৰিসৰত ভগৱান মহাবীৰৰ দুহেজাৰ পাঁচশ পঞ্চাশতম নিৰ্বাণ মহোৎসৱৰ আয়োজন কৰিছিল। এই অনুষ্ঠানত আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনি জীৰ প্ৰেৰণা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। ইয়াত আচাৰ্য শ্ৰী প্ৰজ্ঞাসাগৰ জীৰ দৰে সাধুৰ আশীৰ্বাদ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। আগন্তুক সময়ত আমি আমাৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক সমৃদ্ধ কৰাৰ বাবে আৰু এনে বৃহৎ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি যাব লাগিব। ঠিক এই কাৰ্যসূচীৰ দৰেই আমাৰ সকলো প্ৰচেষ্টা জনসাধাৰণৰ অংশগ্ৰহণৰ মনোভাৱেৰে হ’ব, ‘সবকা সাথ, সবকা বিকাশ, সবকা প্ৰয়াস’ মন্ত্ৰৰ সৈতে। বন্ধুসকল,
আজি মই আপোনালোকৰ মাজলৈ আহিছো, গতিকে নৱকাৰ মহামন্ত্ৰ দিৱসটো মনত ৰখাটো স্বাভাৱিক। সেইদিনা আমিও ৯টা সংকল্পৰ কথা পাতিলোঁ। সেই সংকল্পসমূহ পূৰণৰ ক্ষেত্ৰত বৃহৎ সংখ্যক দেশবাসীয়ে নিয়োজিত হোৱাত মই সুখী। আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজৰ পৰা আমি যি দিহা-পৰামৰ্শ পাওঁ, সেইটোৱে এই ৯টা সংকল্পক অধিক শক্তি প্ৰদান কৰে। সেয়ে আজি এই উপলক্ষে সেই ৯টা সংকল্প পুনৰ আপোনালোকৰ লগত শ্বেয়াৰ কৰিব বিচাৰিছো। প্ৰথম সংকল্প হ’ল পানী ৰাহি কৰা। প্ৰতিটো টোপাল পানীৰ মূল্য আমি বুজিব লাগিব। এয়া আমাৰ দায়িত্বৰ লগতে ধৰিত্ৰী মাৰ প্ৰতি আমাৰ কৰ্তব্য। দ্বিতীয় সংকল্প, মাতৃৰ নামত এজোপা গছ। সকলোৱে মাতৃৰ নামত এজোপা গছ ৰোপণ কৰক। মায়ে আমাক যিদৰে পানী দি আহিছে, সেইদৰে পানী দিয়ক। প্ৰতিটো বৃক্ষ মাতৃৰ আশীৰ্বাদ হ'ব লাগে। তৃতীয় সংকল্প, স্বচ্ছতা। স্বচ্ছতা কেৱল দেখুৱাবলৈ নহয়, ই হৈছে ভিতৰৰ অহিংসা। প্ৰতিটো ৰাস্তা, প্ৰতিটো এলেকা, প্ৰতিখন চহৰ পৰিষ্কাৰ হ’ব লাগে, সকলোৱে এই কামত লিপ্ত হ’ব লাগিব। চতুৰ্থ সংকল্প, ভোকেল ফৰ লোকেল। আমি কেৱল সেইবোৰ বস্তু কিনিব লাগে যিবোৰত এজন ভাৰতীয়ৰ ঘাম আৰু মাটিৰ সুগন্ধি থাকে। আৰু আপোনালোকৰ বেছিভাগেই ব্যৱসায়ত জড়িত। আপোনাৰ পৰা মোৰ এক বিশেষ আশা আছে। যদি আমি ব্যৱসায়ত আছো, তেন্তে আমি নিজৰ মানুহে নিৰ্মাণ কৰা সামগ্ৰীসমূহ অগ্ৰাধিকাৰৰ ভিত্তিত বিক্ৰী কৰা উচিত। আমি কেৱল লাভৰ সন্ধান কৰা উচিত নহয়। আৰু আমি আনকো অনুপ্ৰাণিত কৰা উচিত। পঞ্চম সংকল্প: দেশৰ দৰ্শন। যদি আপুনি পৃথিৱীখন চাব বিচাৰে, তেন্তে নিশ্চয় চাব। কিন্তু জানি লওক, বুজিব আৰু অনুভৱ কৰক আপোনাৰ ভাৰত। ষষ্ঠ সংকল্প: প্ৰাকৃতিক কৃষি গ্ৰহণ কৰা। আমি ধৰিত্ৰী মাক বিষৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগিব। আমি খেতিক ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ পৰা আঁতৰাই নিব লাগিব। প্রাকৃতিক খেতিৰ বার্তা আমি প্রতিখন গাঁৱতে বিয়পাই দিব লাগিব৷ আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ মহাৰাজ চাহাবে জোতা পিন্ধিব নালাগে, আমিও ধৰিত্ৰী মাক ৰক্ষা কৰিব লাগিব। সপ্তম সংকল্প: সুস্থ জীৱনশৈলী গঢ়ি তোলা। যি খাওক, ভাবি ভাবি খাওক। পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় থালীত শ্ৰীঅন্ন থাকিব লাগে, আমিও আমাৰ খাদ্যত কমেও ১০ শতাংশ তেল কমাব লাগিব। ইয়াৰ ফলত মেদবহুলতা হ্ৰাস পাব আৰু লগতে জীৱনলৈ শক্তিও আহিব। অষ্টম সংকল্প: যোগ আৰু ক্ৰীড়া। ক্ৰীড়া আৰু যোগাসন, দুয়োটাকে দৈনন্দিন জীৱনৰ অংগ কৰি ল’ব লাগিব। নৱম সংকল্প হৈছে দুখীয়াক সহায় কৰা। দুখীয়া মানুহৰ হাতত ধৰি, দৰিদ্ৰতাৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ সহায় কৰা, এইটোৱেই আচল সেৱা। এই ৯টা সংকল্পৰ ওপৰত কাম কৰিলে আমি আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজ জী আৰু তেওঁৰ শিক্ষাক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰিম বুলি মই নিশ্চিত।
আজি মই আপোনালোকৰ মাজলৈ আহিছো, গতিকে নৱকাৰ মহামন্ত্ৰ দিৱসটো মনত ৰখাটো স্বাভাৱিক। সেইদিনা আমিও ৯টা সংকল্পৰ কথা পাতিলোঁ। সেই সংকল্পসমূহ পূৰণৰ ক্ষেত্ৰত বৃহৎ সংখ্যক দেশবাসীয়ে নিয়োজিত হোৱাত মই সুখী। আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ মুনিৰাজৰ পৰা আমি যি দিহা-পৰামৰ্শ পাওঁ, সেইটোৱে এই ৯টা সংকল্পক অধিক শক্তি প্ৰদান কৰে। সেয়ে আজি এই উপলক্ষে সেই ৯টা সংকল্প পুনৰ আপোনালোকৰ লগত শ্বেয়াৰ কৰিব বিচাৰিছো। প্ৰথম সংকল্প হ’ল পানী ৰাহি কৰা। প্ৰতিটো টোপাল পানীৰ মূল্য আমি বুজিব লাগিব। এয়া আমাৰ দায়িত্বৰ লগতে ধৰিত্ৰী মাৰ প্ৰতি আমাৰ কৰ্তব্য। দ্বিতীয় সংকল্প, মাতৃৰ নামত এজোপা গছ। সকলোৱে মাতৃৰ নামত এজোপা গছ ৰোপণ কৰক। মায়ে আমাক যিদৰে পানী দি আহিছে, সেইদৰে পানী দিয়ক। প্ৰতিটো বৃক্ষ মাতৃৰ আশীৰ্বাদ হ'ব লাগে। তৃতীয় সংকল্প, স্বচ্ছতা। স্বচ্ছতা কেৱল দেখুৱাবলৈ নহয়, ই হৈছে ভিতৰৰ অহিংসা। প্ৰতিটো ৰাস্তা, প্ৰতিটো এলেকা, প্ৰতিখন চহৰ পৰিষ্কাৰ হ’ব লাগে, সকলোৱে এই কামত লিপ্ত হ’ব লাগিব। চতুৰ্থ সংকল্প, ভোকেল ফৰ লোকেল। আমি কেৱল সেইবোৰ বস্তু কিনিব লাগে যিবোৰত এজন ভাৰতীয়ৰ ঘাম আৰু মাটিৰ সুগন্ধি থাকে। আৰু আপোনালোকৰ বেছিভাগেই ব্যৱসায়ত জড়িত। আপোনাৰ পৰা মোৰ এক বিশেষ আশা আছে। যদি আমি ব্যৱসায়ত আছো, তেন্তে আমি নিজৰ মানুহে নিৰ্মাণ কৰা সামগ্ৰীসমূহ অগ্ৰাধিকাৰৰ ভিত্তিত বিক্ৰী কৰা উচিত। আমি কেৱল লাভৰ সন্ধান কৰা উচিত নহয়। আৰু আমি আনকো অনুপ্ৰাণিত কৰা উচিত। পঞ্চম সংকল্প: দেশৰ দৰ্শন। যদি আপুনি পৃথিৱীখন চাব বিচাৰে, তেন্তে নিশ্চয় চাব। কিন্তু জানি লওক, বুজিব আৰু অনুভৱ কৰক আপোনাৰ ভাৰত। ষষ্ঠ সংকল্প: প্ৰাকৃতিক কৃষি গ্ৰহণ কৰা। আমি ধৰিত্ৰী মাক বিষৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগিব। আমি খেতিক ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ পৰা আঁতৰাই নিব লাগিব। প্রাকৃতিক খেতিৰ বার্তা আমি প্রতিখন গাঁৱতে বিয়পাই দিব লাগিব৷ আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ মহাৰাজ চাহাবে জোতা পিন্ধিব নালাগে, আমিও ধৰিত্ৰী মাক ৰক্ষা কৰিব লাগিব। সপ্তম সংকল্প: সুস্থ জীৱনশৈলী গঢ়ি তোলা। যি খাওক, ভাবি ভাবি খাওক। পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় থালীত শ্ৰীঅন্ন থাকিব লাগে, আমিও আমাৰ খাদ্যত কমেও ১০ শতাংশ তেল কমাব লাগিব। ইয়াৰ ফলত মেদবহুলতা হ্ৰাস পাব আৰু লগতে জীৱনলৈ শক্তিও আহিব। অষ্টম সংকল্প: যোগ আৰু ক্ৰীড়া। ক্ৰীড়া আৰু যোগাসন, দুয়োটাকে দৈনন্দিন জীৱনৰ অংগ কৰি ল’ব লাগিব। নৱম সংকল্প হৈছে দুখীয়াক সহায় কৰা। দুখীয়া মানুহৰ হাতত ধৰি, দৰিদ্ৰতাৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ সহায় কৰা, এইটোৱেই আচল সেৱা। এই ৯টা সংকল্পৰ ওপৰত কাম কৰিলে আমি আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজ জী আৰু তেওঁৰ শিক্ষাক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰিম বুলি মই নিশ্চিত।
বন্ধুসকল,
ভাৰতৰ চেতনা, আমাৰ সন্তসকলৰ অভিজ্ঞতা লৈ আমি দেশৰ বাবে অমৃতকালৰ দৃষ্টিভংগী আগবঢ়াইছো। আজি ১৪০ কোটি দেশবাসীয়ে দেশৰ অমৃত সংকল্প পূৰণ কৰি এখন উন্নত ভাৰত গঢ়াত নিয়োজিত হৈছে। উন্নত ভাৰতৰ এই সপোন মানে- প্ৰতিজন দেশবাসীৰ সপোন পূৰণ কৰা! এই কথাই আমাক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জী মুনিৰাজ জীয়ে। তেওঁ দেখুওৱা পথ অনুসৰণ কৰা, তেওঁৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা, ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণত আমাৰ জীৱনৰ প্ৰথম লক্ষ্য হিচাপে গঢ়ি তোলাটো আমাৰ সকলোৰে দায়িত্ব। মোৰ বিশ্বাস, আজি এই পবিত্ৰ অনুষ্ঠানৰ শক্তিয়ে আমাৰ এই সংকল্পবোৰক শক্তিশালী কৰিব। আৰু মাত্ৰ এতিয়াই প্ৰজ্ঞাসাগৰ মহাৰাজ চাহাবে কৈছিল যে যিয়ে আমাক জোকাইছে, হেৰা মই জৈনসকলৰ এটা কাৰ্যসূচীত আছো, মই অহিংস মানুহৰ মাজত আছো আৰু মই মাত্ৰ আধা বাক্য কথা কৈছো আৰু আপুনি সম্পূৰ্ণ কৰিলে। মই ক’ব বিচৰা কথাটো হ’ল যে আপুনি যদিও শব্দৰে কোৱা নাছিল, তথাপিও হয়তো আপুনি অপাৰেচন সিন্দূৰক আশীৰ্বাদ দিছিল। আপোনালোক সকলোৰে মৰমেৰে, আপোনালোক সকলোৰে আশীৰ্বাদেৰে, এই অনুভূতিৰে আকৌ এবাৰ আচাৰ্য শ্ৰী বিদ্যানন্দ জি মুনিৰাজৰ ওচৰত শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰণাম জনাইছো। আপোনালোক সকলোকে বহুত বহুত ধন্যবাদ। জয় জিনেন্দ্ৰ!!!
