মাননীয় অধ্যক্ষ,
এই গুৰুত্বপূৰ্ণ বিধেয়কখনৰ ওপৰত আজি পুৱাৰে পৰা আলোচনা আৰম্ভ হৈছে। বহু সহকৰ্মীয়ে ইয়াত উত্থাপিত বিষয়সমূহৰ বিষয়ে তথ্য আৰু যুক্তিৰে সদনক নিশ্চয় অৱগত কৰিছে। গতিকে সেইবোৰ বিষয়ত মই গভীৰভাৱে সোমাব নিবিচাৰো।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
এখন ৰাষ্ট্ৰৰ জীৱনত কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ মুহূৰ্ত থাকে, আৰু সেই সময়ৰ সামাজিক আৱেগ আৰু নেতৃত্বই সেই মুহূৰ্তটোক ধৰি ৰাখে, ইয়েই এক ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ, এক শক্তিশালী উত্তৰাধিকাৰৰ সৃষ্টি কৰে। মোৰ বিশ্বাস, ভাৰতৰ সংসদীয় গণতন্ত্ৰৰ ইতিহাসৰ এয়া এনে এটি মুহূৰ্ত। ২৫-৩০ বছৰ আগতে যেতিয়া এই ধাৰণাটো কল্পনা কৰা হৈছিল, তেতিয়া আমি ইয়াক কাৰ্যকৰী কৰা প্ৰয়োজন আছিল, উচিত আছিল, আৰু আজি আমি ইয়াক পৈণত-পৰিপক্কতালৈ আনিছো। আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি আমিও সময়ে সময়ে উন্নতি সাধন কৰিছো, আৰু এয়াই হল গণতন্ত্ৰৰ সৌন্দৰ্য্য। আমি গণতন্ত্ৰৰ মাতৃ। হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি আমাৰ গণতন্ত্ৰ উন্নয়নৰ যাত্ৰা আৰু সেই উন্নয়নত এক নতুন মাত্ৰা সংযোগ কৰাৰ শুভ সুযোগ আজি আমাৰ সদনৰ সকলোৰে হাতত আছে। আৰু মই আৰম্ভণিতে কৈছিলো যে আমি সকলোৱে সৌভাগ্যৱান যে দেশৰ আধা জনসংখ্যাক জড়িত কৰি এনে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ, ৰাষ্ট্ৰ-নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুযোগ পাইছো। এইটো আমাৰ বাবে এক বিশেষ সুবিধা, আৰু মই মোৰ সকলো সন্মানীয় সাংসদক কব বিচাৰো, এই গুৰুত্বপূৰ্ণ সুযোগটো হাতৰ পৰা পিছলি যাবলৈ দিব নিবিচাৰো। আমি ভাৰতীয়সকলে মিলি দেশখনক এক নতুন দিশ দিবলৈ ওলাইছো। আমি আমাৰ শাসন ব্যৱস্থাত সংবেদনশীলতাৰ সঞ্চাৰ কৰিবলৈ এক অৰ্থপূৰ্ণ প্ৰচেষ্টা চলাবলৈ ওলাইছো, আৰু মোৰ বিশ্বাস যে এই মন্থনৰ পৰা ওলোৱা অমৃতে কেৱল দেশৰ ৰাজনীতিক গঢ় দিয়াই নহয়, দেশৰ দিশ আৰু অৱস্থাও নিৰ্ধাৰণ কৰিব। আমি এনে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সন্ধিক্ষণত থিয় দিছো।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
একবিংশ শতিকাত নতুন আত্মবিশ্বাসেৰে আগবাঢ়িছে ভাৰত। আমি সকলোৱে আজি বিশ্বত ভাৰতৰ গ্ৰহণযোগ্যতা অনুভৱ কৰোঁ, আৰু এইটো আমাৰ সকলোৰে বাবে গৌৰৱৰ মুহূৰ্ত। সময় আহি পৰিছে, আৰু আমি এই সময়ক উন্নত ভাৰতৰ সংকল্পৰ সৈতে সংযোগ কৰিছো। আৰু মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস যে উন্নত ভাৰত মানে কেৱল উৎকৃষ্ট ৰেলপথ, পথ, আন্তঃগাঁথনি, অথবা কিছু অৰ্থনৈতিক প্ৰগতিৰ পৰিসংখ্যা নহয়। আমাৰ উন্নত ভাৰতৰ সীমিত দৃষ্টিভংগী নাই। আমি এনে এখন উন্নত ভাৰত বিচাৰো যাৰ নীতি নিৰ্ধাৰণত "সবকা সাথ সবকা বিকাশ" (সকলোৰে সৈতে মিলি সকলোৰে বাবে উন্নয়ন) মন্ত্ৰ সন্নিৱিষ্ট কৰা হয়। দেশৰ ৫০% জনসংখ্যাই নীতি নিৰ্ধাৰণৰ অংশ হোৱাটো সময়ৰ প্ৰয়োজনীয়তা। আমি ইতিমধ্যে পলম কৰিছো, কাৰণ যিয়েই নহওক কিয়, যিয়েই দায়ী, কিন্তু আমি এই কথাটো মানি ল'ব লাগিব যে যেতিয়া আমি ব্যক্তিগতভাৱে লগ হওঁ, তেতিয়া আমি এইক্ষেত্ৰত একমত হওঁ, "হয় বন্ধু!" কিন্তু আমি যেতিয়া সামূহিকভাৱে লগ হওঁ, মোৰ মনত আছে যেতিয়া প্ৰক্ৰিয়াটো চলি আছিল, আমি সকলো পক্ষৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিছিলো। এজনৰ বাহিৰে আমি লগ পোৱা সকলোৱে নীতিগতভাৱে বিৰোধিতা কৰা নাছিল। পিছত যিয়েই নহওক, ৰাজনৈতিক দিশ লোৱা হৈছে। কিন্তু কেৱল ৰাজনৈতিকভাৱে চিন্তা কৰাসকলকো পৰামৰ্শ দিব বিচাৰিছো। বন্ধু হিচাপে পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছো, আৰু সকলোৰে বাবে উপযোগী হ’ব। আমাৰ দেশত নাৰী সংৰক্ষণৰ ওপৰত আলোচনা হোৱাৰ পৰাই, আৰু তাৰ পিছৰ প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতে, নাৰীৰ বাবে এই অধিকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা কাকো দেশৰ মহিলাসকলে ক্ষমা কৰা নাই। তেওঁলোকে নিজৰ দুৰ্দশা আৰু অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছে। কিন্তু এইটোও বিবেচনা কৰক যে ২৪ৰ নিৰ্বাচনত এনেকুৱা হোৱা নাছিল। কিয় নহ’ল ২৪ চনত? সকলোৱে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে গৃহীত নকৰাৰ বাবেই সেয়া নহ’ল, আৰু সেয়েহে ই এটা ইছ্যু হোৱা বন্ধ হৈ গ’ল। কোনেও ৰাজনৈতিক সুবিধা লাভ কৰা নাছিল, কাৰো কোনো লোকচান হোৱা নাছিল। স্বাভাৱিকতে যিবোৰ বিষয় আছিল সেইবোৰৰ ভিত্তিত নিৰ্বাচন যুঁজ দিয়া হৈছিল, কাৰণ ২৪ চনত সকলোৱে একেলগে আছিল। কিছুমান মানুহ ইয়াত আছে, কিছুমান নাই, কিন্তু সকলোৱে একেলগে আছিল। আজিও মই কওঁ, যদি আমি সকলোৱে একেলগে যাওঁ, তেন্তে ইতিহাসে সাক্ষ্য দিছে যে ই কোনো এজন ব্যক্তিৰ ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থৰ অনুকূল নহ’ব। ই দেশৰ গণতন্ত্ৰ, জাতিটোৰ সামূহিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ ক্ষমতাৰ অনুকূল হ’ব আৰু তাৰ বাবে আমি সকলোৱে কৃতিত্বৰ যোগ্য হ’ম। ট্ৰেজাৰী বেংক বা মোডীয়েও ইয়াৰ অধিকাৰী নহ’ব, ইয়াৰ সকলোৰে অধিকাৰী হ’ব৷ গতিকে ইয়াত ৰাজনীতিৰ গোন্ধ পোৱা সকলে বিগত ৩০ বছৰৰ নিজৰ ফলাফল নিজেই চাব বিচাৰিম। এয়া তেওঁলোকৰ বাবেও উপকাৰী। মই তেওঁলোকক পথ দেখুৱাইছো, আৰু এইটোৱেই হৈছে ক্ষতিৰ পৰা হাত সাৰি থকাৰ সুবিধা। সেয়ে মই বিশ্বাস কৰোঁ যে ইয়াৰ ৰাজনীতিকৰণৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
মনত পৰে, সেই সময়ত মই চৰকাৰী ৰাজনীতিৰ লগত জড়িত নাছিলোঁ; বিভিন্ন সংগঠনত কৰ্মী হিচাপেহে কাম কৰিছিলো। সেই সময়ত এটাই আলোচনা শুনিছিলোঁ- এই মানুহবোৰলৈ চাওকচোন, পঞ্চায়তত সংৰক্ষণ দিব বিচাৰিলে খুব সহজে কৰে। যদি পঞ্চায়তত সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিব বিচাৰে তেন্তে তেওঁলোকে অতি সহজে কৰে, কাৰণ তেওঁলোকে তেতিয়া নিজৰ পদ হেৰুৱাৰ ভয় নকৰে। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰে, "আমি নিৰাপদ বন্ধু, তাতেই সংৰক্ষণ দিয়ক।" সেই সময়ত কৰিড’ৰবোৰত চৰ্চা চলিছিল যে "ইয়াত বহি এই কাম কেতিয়াও নকৰে, কিয়?" কাৰণ ইয়াৰ কিছু অংশ তেওঁলোকৰ হাতলৈ যাব আৰু সেয়েহে বাকীখিনি পঞ্চায়তলৈ যাব, ই ৫০% হৈছেগৈ।
ৰাজনৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা আৰু এটা কথা বুজাব বিচাৰিছোঁ বন্ধুসকল,
২৫-৩০ বছৰ আগতে যিয়েই প্ৰতিবাদ কৰিছিল, সেই প্ৰতিবাদ ৰাজনৈতিক পটভূমিৰ তললৈ যোৱা নাছিল। কিন্তু আজি তেনেকৈ চিন্তা কৰাৰ ভুল নকৰিব। বিগত ২৫-৩০ বছৰে তৃণমূল পৰ্যায়ত পঞ্চায়ত নিৰ্বাচনত জয়ী হোৱা ভগ্নীসকলৰ ৰাজনৈতিক চেতনা আছে। তৃণমূল পৰ্যায়ত তেওঁলোক মতামত নিৰ্মাণত জড়িত। ৩০ বছৰ আগতে তেওঁলোকে মৌন হৈ আছিল, মাত মাতিব পৰা নাছিল, সকলো বুজিছিল, কিন্তু মাত মাতিব পৰা নাছিল। আজি তেওঁলোক আজি কণ্ঠস্বৰ হৈছে, আৰু সেইবাবেই শাসকীয় দল বা বিৰোধী যিয়েই নহওক কিয়, পঞ্চায়তত কোনো এটা সময়ত কাম কৰা, প্ৰতিনিধিত্ব কৰা, জনতাৰ আনন্দ-দুখৰ সমস্যাৰ গভীৰ সাক্ষী হোৱা লাখ লাখ ভগ্নী আন্দোলন কৰিছে। তেওঁলোকে কয়, "আপুনি আমাক ঝাড়ু দিয়া আৰু জাবৰ সংগ্ৰহৰ কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। আগতে পৰিয়ালত এনেকুৱা হৈছিল। এতিয়া, সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াত আমাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰক, আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়া বিধানসভা আৰু সংসদত সংঘটিত হয়।" আৰু সেয়ে ৰাজনৈতিক জীৱনত আগবাঢ়ি যাব বিচৰাসকলে— যি কোনো সংসদৰ কথা কওঁ, যিকোনো বিধায়কৰ কথা কওঁ— মই এই দল বা সেই দলৰ কথা কোৱা নাই৷ ৰাজনৈতিক জীৱনত সফলতাৰে আগবাঢ়ি যাব বিচৰা যিকোনো ব্যক্তিয়ে মানি ল’ব লাগিব যে যোৱা ২৫-৩০ বছৰত লাখ লাখ মহিলাই তৃণমূল পৰ্যায়ত নেত্ৰী হৈ পৰিছে। এতিয়া ইয়াত কেৱল ৩৩% সকলেই নহয়, সকলোতে আপোনাৰ সিদ্ধান্ততো প্ৰভাৱ পেলায়। সেয়ে আজি বিৰোধিতা কৰাসকলে বহুদিনলৈ মূল্য দিব লাগিব। আৰু সেইবাবেই তৃণমূল পৰ্যায়ত উত্থাপিত হোৱা নাৰীৰ ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ কথা বিবেচনা কৰাটো ৰাজনৈতিক যুক্তিযুক্ত। ইয়াত শুনিছোঁ যে আমাৰ মুলায়াম সিং যাদৱে তেওঁৰ সময়ৰ পৰাই এটা বিষয় লৈ আহিছে, আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলেও সেই বিষয়টো আগবঢ়াই লৈ গৈছে। এই দেশৰ ভগ্নীসকলক বিশ্বাস কৰা উচিত, তেওঁলোকৰ জ্ঞানক বিশ্বাস কৰা উচিত। ৩৩% ভগ্নী এবাৰ ইয়ালৈ আহক, তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত লওক কাক দিব, কাক নিদিব, এই ক্লাছত দিব নে সেই ক্লাছক দিব, সেই সিদ্ধান্ত তেওঁলোকে ল’ব। তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্যক আমি কিয় সন্দেহ কৰোঁ ভাই? এবাৰ আহিব দিয়ক! সিহঁতক আহিবলৈ দিয়ক! যেতিয়া তেওঁলোক আহিব, তেতিয়া ৩৪ চনত। ধৰ্মেন্দ্ৰজী, মোক চিনাকি কৰাই দিয়াৰ বাবে মই আপোনাৰ ওচৰত অতিশয় কৃতজ্ঞ। এইটো সঁচা যে মই অতি পিছপৰা সম্প্ৰদায়ৰ পৰা আহিছো। ধৰ্মেন্দ্ৰজী, মই আপোনাৰ ওচৰত অতিশয় কৃতজ্ঞ, আৰু অখিলেশজী মোৰ বন্ধু, গতিকে তেওঁ কেতিয়াবা সহায় কৰে। এইটো সঁচা যে মই অতি পিছপৰা সম্প্ৰদায়ৰ পৰা আহিছো, কিন্তু মোৰ দায়িত্ব সমাজৰ সকলোকে লগত লৈ যোৱা, আৰু এইটোৱেই মোৰ সংবিধানে মোক দেখুৱাইছে পথ। মোৰ বাবে সংবিধান সৰ্বোচ্চ, আৰু সেইবাবেই, আৰু সংবিধানৰ শক্তি যে মোৰ দৰে এজন ব্যক্তিক, অতি সৰু আৰু অতি পিছপৰা সম্প্ৰদায়ৰ পৰা দেশখনে ইমান বৃহৎ দায়িত্ব দিছে। আৰু সেইবাবেই আজি মোক ইয়াত স্থান দিয়াৰ বাবে মোৰ দেশবাসী আৰু সংবিধানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সকলৰ ওচৰত ঋণী।
কিন্তু, সন্মানীয় অধ্যক্ষ!
আজি জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে ৰাষ্ট্ৰৰ গৌৰৱ উত্থাপন আৰু পতাকা উত্তোলন কৰাত নাৰী অতুলনীয়। আমাৰ আই আৰু ভগ্নীসকলে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অপৰিসীম অৱদানৰ বাবে আমি গৌৰৱ কৰিব পাৰো, আৰু আমাৰ কন্যা সন্তানসকলে জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতে আচৰিত ধৰণে কাম কৰি আছে! তেওঁলোকে ইমান শক্তিশালী কামত অংশগ্ৰহণ নকৰাৰ বাবে আমি কিয় ইমান শক্তি খৰচ কৰিছো? তেওঁলোকৰ অংশগ্ৰহণে তেওঁলোকৰ শক্তি বৃদ্ধিহে কৰিব, আৰু সেইবাবেই মই আজি আপোনালোকৰ ওচৰলৈ আহিছো আপোনালোকক আহ্বান জনাইছো যে এই কথাটো ৰাজনৈতিক পাল্লাত জোখা নাযাব। এয়া ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাৰ্থৰ সিদ্ধান্ত।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
আজি আমাৰ সন্মুখত এই সুযোগ একেলগে বহি এক দিশত চিন্তা কৰাৰ, আৰু এখন উন্নত ভাৰত গঢ়াত আমাৰ মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণৰ বিষয়ে মুকলি মনেৰে সিদ্ধান্ত লোৱাৰ এক সুযোগ। মই আগতে কোৱাৰ দৰে আজি সমগ্ৰ দেশ আৰু বিশেষকৈ মহিলাসকলে আমাৰ সিদ্ধান্তৰ ওপৰত চকু ৰাখিব, কিন্তু তাতোকৈ বেছি তেওঁলোকে আমাৰ উদ্দেশ্যৰ ওপৰত চকু ৰাখিব। আৰু সেইবাবে দেশৰ মহিলাসকলে আমাৰ উদ্দেশ্যৰ কোনো দোষ কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
২০২৩ চনত এই নতুন সদনত আমি সৰ্বসন্মতিক্ৰমে এই আইনখন গ্ৰহণ কৰিলোঁ। সমগ্ৰ দেশতে আনন্দৰ পৰিৱেশ বিৰাজ কৰিছিল, ইয়াক ৰাজনীতি কৰা হোৱা নাছিল, আৰু সেয়েহে, ই কেতিয়াও ৰাজনৈতিক বিষয় হৈ পৰা নাছিল। এইটো এটা ভাল পৰিস্থিতি। এতিয়া প্ৰশ্ন হয়, আমি এইটো কিমান দিন ধৰি ৰখাব লাগিব? ইয়াত জনসংখ্যাৰ বিষয় উত্থাপন কৰাসকলে, নাজানেনে? লোকপিয়লৰ সন্দৰ্ভত আমি কেতিয়া আৰু কি কৰিলোঁ, তাৰ পিছত ক’ভিডৰ আগমন, ইয়াৰ ফলত হোৱা অসুবিধা, ইয়াৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বাধাকে ধৰি এই সকলোবোৰ কথা অমিত ভায়ে তেওঁৰ ভাষণত উল্লেখ কৰক। এই সকলোবোৰ আমাৰ সন্মুখত; ইয়াৰ কোনো লাভ নাই। কিন্তু শেহতীয়াকৈ আমি যেতিয়া ২৩ তাৰিখে আলোচনা কৰি আছিলো, তেতিয়া ব্যাপক দাবী আছিল যে ইয়াক খৰখেদা কৰা। সকলোৱে কৈ আছিল খৰধৰ কৰক। এতিয়া, ইমান কম সময়ৰ ভিতৰতে কৰাটো কঠিন হোৱাৰ বাবে ২৪ তাৰিখে সম্ভৱ নহ’ল। এতিয়া, ২৯ তাৰিখে আমাৰ সুযোগ আছে। যদি আমি ২৯ তাৰিখতো নকৰো তেন্তে পৰিস্থিতি কেনে হ’ব আমি কল্পনা কৰিব পাৰো। তেতিয়া আমি দেশৰ মাতৃ-ভগ্নীসকলক পতিয়ন নিয়াব নোৱাৰিম যে আমি সঁচাকৈয়ে এই প্ৰচেষ্টা হাতত ল’ব পাৰিম। আৰু সেইবাবেই সময়ে দাবী কৰিছে যে আমি আৰু পলম নকৰো। এই সময়ছোৱাত ৰাজনৈতিক দলৰ সদস্য, সংবিধানৰ সৈতে পৰিচিত, মহিলা কৰ্মী হিচাপে কাম কৰাসকলৰ সৈতে অসংখ্য আলোচনা অনুষ্ঠিত হয়। আনকি কিছুমান ব্যক্তিয়ে ব্যক্তিগতভাৱেও পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। ইয়াত সকলো পক্ষৰ সৈতে গাঁথনিগত আৰু অনানুষ্ঠানিক দুয়োটা দিশতে নিৰন্তৰ আলোচনা কৰা হৈছে আৰু শেষত আমি আমাৰ মাতৃ-ভগ্নীসকলৰ শক্তিক ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপায় বিচাৰি উলিয়াব লাগিব।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
এটা কথা কব খুজিছোঁ। সংবিধানে আমাক দেশৰ কথা খণ্ড খণ্ডকৈ চিন্তা কৰাৰ অধিকাৰ দিয়া নাই। ইয়াত আমি যি শপত খাইছো, সেইটোৱে দেশক এখন ৰাষ্ট্ৰ বুলি ভবাটো আমাৰ কৰ্তব্য কৰি তুলিছে। কাশ্মীৰে হওক বা কন্যাকুমাৰীয়্ই হওক, আমি খণ্ড খণ্ডকৈ চিন্তা কৰিব নোৱাৰো, খণ্ড খণ্ডকৈ সিদ্ধান্তও ল’ব নোৱাৰো। আৰু সেইবাবেই কেৱল ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ বাবেই সৃষ্টি হোৱা এই ভিত্তিহীন, প্ৰমাণবিহীন ধুমুহাত আজি মই এই সদনৰ এই পবিত্ৰ স্থানৰ পৰাই ক’ব বিচাৰিছো, সেয়া দক্ষিণ, উত্তৰ, পূব, পশ্চিম, সৰু ৰাজ্য, বা বৃহৎ ৰাজ্যই হওক, এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াই কাৰো বিৰুদ্ধে বৈষম্য নকৰে, এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াই কাৰো লগত অন্যায় নকৰে। সীমা নিৰ্ধাৰণ প্ৰক্ৰিয়াটো বিগত চৰকাৰসমূহে চলাইছিল, আৰু তেতিয়াৰ পৰা যি অনুপাত চলি আহিছে, অপৰিৱৰ্তিত থাকিব, আৰু সম্প্ৰসাৰণ একে অনুপাতত হ’ব। যদি আপুনি "গেৰাণ্টী" শব্দটো লাগে, তেন্তে মই "গেৰাণ্টী" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰো। যদি আপুনি "প্ৰতিজ্ঞা"ৰ কথা কৈছে, তেন্তে মই "প্ৰতিজ্ঞা" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰো। তামিল ভাষাত যদি ইয়াতকৈ ভাল শব্দ আছে, তেন্তে মই সেইটোও ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সাজু, কাৰণ যেতিয়া আমাৰ উদ্দেশ্য স্পষ্ট হয়, তেতিয়া আমি শব্দৰ সৈতে খেলাৰ প্ৰয়োজন নাই।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
আজি সদনত মোৰ সকলো সহকৰ্মীকো ক'ব বিচাৰিছো : "সতীৰ্থসকল, কোনো ভ্ৰমৰ অধীনত নাথাকো, অহংকাৰ নকৰোঁ, আৰু মই 'আমি' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছো।" 'মই' আৰু 'নিজৰ' কথা কোৱা নাই। আমি এই দেশৰ মহিলাসকলক কিবা এটা দিছো বুলি কোনো ভ্ৰমৰ অধীনত নাথাকোঁ, নাই নহয়, আৰু আমি সেইবোৰক দশক দশক ধৰি ৰখাই আছো, আৰু ইয়াক ব্লক কৰা হৈছে। মহিলাৰ বাবে ৩৩% সংৰক্ষণৰ বিৰোধিতা কৰাৰ সাহস আমাৰ নাই। সেই সময় শেষ হৈ গ’ল। কৰিব নালাগে, কিন্তু কবলৈ সাহস নাই। আৰু সেইবাবেই, আপুনি কাৰিকৰী অজুহাত দেখুৱাইছে— যদি আপুনি এইটো কৰে, তেন্তে এইটো, তাৰ পিছত সেইটো, তাৰ পিছত সেইটো— আপুনি দেশৰ মহিলাসকলক এই কথা বুজাব নোৱাৰিব। সদনত সংখ্যাৰ খেল কি হ’ব সেয়া সময়ে ক’ব। কিন্তু এইটো নিশ্চিত যে এতিয়া এই সকলোবোৰ অজুহাতৰে বিভিন্ন কাৰিকৰী সমস্যাৰ ভিত্তিত কথাবোৰ জটিল কৰি আপুনি তিনিটা দশক ধৰি ইয়াত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে। আমি আবদ্ধ কৰি ৰাখিলোঁ। আপুনি যিখিনি লাভ কৰিব বিচাৰিছিল, এতিয়া মাত্ৰ হাৰ মানিব! ইয়াক বন্ধ কৰিবলৈ তিনিটা দশক যথেষ্ট নহয়নে? তিনি দশক ধৰি বন্ধ কৰি দিছিল, তথাপি একো কৰিব পৰা নাছিলা, গতিকে এতিয়াই কৰক।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
ইয়াৰ কিছুমান মানুহে অনুভৱ কৰে যে সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
ইয়াৰ একাংশ লোকে অনুভৱ কৰে যে মোদীৰ এই বিষয়ত ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ আছে। হেৰা, তেওঁক কথা ক’বলৈ দিয়ক। বেচেৰাৰ মুখখন তাতেই মুখ বন্ধ হৈ আছে। কোনেও তেওঁক বংগত কথা ক’বলৈ নিদিয়ে।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
চাওকচোন, যদি আপুনি ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰে, তেন্তে মোৰ ৰাজনৈতিকভাৱে লাভ কৰাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু আমি যদি ইয়াৰ লগত যাওঁ তেন্তে কাৰো কষ্ট নহ’ব, এইখিনি লিখি থওক। কোনেও কষ্ট নাপাব, কাৰণ তেতিয়া এটা বেলেগ দিশৰ উত্থান ঘটে, আৰু কাৰো লাভ নহ’ব। আৰু সেইবাবেই আমি ক্ৰেডিট নিবিচাৰো। এইটো পাৰ হোৱাৰ লগে লগে কাইলৈ সকলোকে ধন্যবাদ জনাই এটা বিজ্ঞাপন ল'বলৈ সাজু হৈছো, আৰু সকলোৰে ফটো প্ৰকাশ কৰিবলৈ সাজু হৈছো। আপুনি ক্ৰেডিট লওক! আপুনি ক্ৰেডিটৰ বাবে চিন্তিত নেকি? ক্ৰেডিট লওক। যাৰ ফটো বিচৰাৰ বাবে আমি প্ৰকাশ কৰি দিম, চৰকাৰী খৰচত। আগতেই ক্ৰেডিটৰ বাবে খালী চেক এখন দিছো।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
আমাৰ সংসদীয় গণতন্ত্ৰত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ কেৱল সংখ্যাৰ খেল বা গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ উন্নতি নহয়। গণতন্ত্ৰৰ মাতৃ হিচাপে এই সিদ্ধান্ত ভাৰতৰ প্ৰতিশ্ৰুতি, সাংস্কৃতিক প্ৰতিশ্ৰুতি। এই দায়বদ্ধতাৰ বাবেই পঞ্চায়তসমূহত এই ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠা হ’ল, আৰু এতিয়া ২০খনতকৈও অধিক ৰাজ্যত ই ৫০% হৈছেগৈ। আমি ইয়াৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছো। ৰাইজে মোক দীৰ্ঘদিন মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ সুযোগ দিছিল, আৰু সেই সময়ছোৱাত মই তৃণমূল পৰ্যায়ত মহিলা নেতৃত্বৰ সাক্ষী হৈছিলোঁ। মোৰ অভিজ্ঞতা হৈছে যে সংবেদনশীলতাৰে সমস্যা সমাধানৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ দায়বদ্ধতা অতি ফলপ্ৰসূ আছিল, উন্নয়নৰ যাত্ৰা ত্বৰান্বিত কৰিছিল। সেই অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত মই কওঁ যে তেওঁলোকৰ কণ্ঠ এই সদনত নতুন শক্তি হৈ পৰিব, নতুন চিন্তা সংযোজন হ’ব, আৰু দেশৰ দিশত সংবেদনশীলতা সংযোজন হ’ব। যেতিয়া অভিজ্ঞতাক তথ্য আৰু যুক্তিৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়, তেতিয়া মই বিশ্বাস কৰোঁ যে ইয়াৰ শক্তি বহুগুণে বৃদ্ধি পায়, আৰু সদন ইমানেই চহকী হৈ পৰে।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
আমাৰ দেশত অভিজ্ঞ মহিলাৰ অভাৱ নাই, সক্ষম মহিলাৰ অভাৱ নাই। আমি নিশ্চিত হ’ব পাৰো যে তেওঁলোকে অৱদান আগবঢ়াব, তেওঁলোকে বহুত ভাল অৱদান আগবঢ়াব। আজিও আমাৰ ইয়াত থকা আমাৰ ভগ্নীসকলে যেতিয়াই সুযোগ পাইছে, তেতিয়াই তেওঁলোকে নিজৰ মতামত অতি সুন্দৰভাৱে উপস্থাপন কৰি সদনক সমৃদ্ধ কৰিছে।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
আজি জিলা পঞ্চায়তকে ধৰি দেশত ৬৫০ খনৰো অধিক পঞ্চায়ত আছে। প্ৰায় ২৫০ গৰাকী মহিলাই তেওঁলোকক নেতৃত্ব দিছে, আৰু তেওঁলোকৰ দায়িত্ব, ধন আৰু শাসন ব্যৱস্থা এজন কেন্দ্ৰীয় কেবিনেট মন্ত্ৰীতকৈ বেছি। প্ৰায় ৬৭০০ ব্লক পঞ্চায়তৰ ভিতৰত ২৭০০ৰো অধিক ব্লক পঞ্চায়তৰ নেতৃত্বত আছে মহিলা। আজি দেশৰ ৯০০ৰো অধিক চহৰত, সেয়া নগৰীয়া স্থানীয় সংস্থাৰ নেতৃত্ব দিয়া মেয়ৰেই হওক বা স্থায়ী সমিতিৰ তদাৰক কৰা মহিলাই হওক, তেওঁলোক হিচাপ কৰিবলগীয়া শক্তি। আজি দেশে যি অগ্ৰগতি লাভ কৰিছে তাত তেওঁলোকে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছে বুলি মোৰ বিশ্বাস। এয়া আমাৰ বাবে সেই ঋণ স্বীকাৰ কৰাৰ এক সুযোগ। আৰু যেতিয়া এই অভিজ্ঞতা সদনত নিহিত হৈ পৰিব, তেতিয়া ই আমাৰ শক্তিৰ বহুগুণ বৃদ্ধি কৰিব।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
এই দীঘলীয়া অপেক্ষাই একপ্ৰকাৰে আমাৰ সকলোৰে বাবে প্ৰশ্নবোধক চিহ্নৰ সৃষ্টি কৰে। আমি নিজেই এই পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছো। অতীতৰ সীমাবদ্ধতা আৰু অসুবিধাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ এই সুযোগ। আমি সাহসেৰে আগবাঢ়ি যাব লাগিব আৰু জাতিৰ উন্নয়নত মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰিব লাগিব। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস যে আজি যদি আমি একেলগে সিদ্ধান্ত লওঁ, আৰু মই আহ্বান জনাইছো যে আমি সহমতৰে আগবাঢ়িব লাগে, যেতিয়া সহমতত উপনীত হয়, তেতিয়া ট্ৰেজাৰী বেংকৰ ওপৰত হেঁচা পৰে। তেওঁলোকেও অনুভৱ কৰে যে ইয়াৰ ওপৰত সকলোৰে অধিকাৰ আছে, আৰু আমি সকলোৰে মতামত শুনা উচিত, আৰু ইয়াৰ কোনো ক্ষতি নাই। সামূহিক শক্তিৰ ফলত বহুতো ইতিবাচক ফলাফল পোৱা যায়।
সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
বেছি সময় নোলোৱাকৈয়ে মই কেৱল ক’ম যে এই কথাটো ৰাজনৈতিক স্কেলৰ বিপৰীতে জোখা উচিত নহয়। আমি যেতিয়াই সিদ্ধান্ত ল’বলৈ যাওঁ তেতিয়াই ইমান বৃহৎ দেশৰ আধা দায়িত্ব বহন কৰাসকলৰো ইয়াত থকাৰ অধিকাৰ আছে। আমি তেওঁলোকক বাধা দিয়া উচিত নহয়। আৰু দ্বিতীয়তে, সংখ্যাৰ সন্দৰ্ভত, সংখ্যাৰ সন্দৰ্ভত ইতিমধ্যে একমত হৈছিল। আলোচনা আছিল, "ছাৰ, সেইবোৰ কমাই নিদিব, বৃদ্ধি কৰক, আৰু সোনকালে হ'ব।" এতিয়া সংখ্যা বৃদ্ধিৰ বিষয়টো আহি পৰিছে, "আহা, আগৰ সংখ্যাটো ৩৩% বৃদ্ধি কৰোঁ, যাতে কোনেও নিজৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলোৱা যেন অনুভৱ নকৰে।" নতুন ক্ষমতা সংযোজন হ’ব, অতিৰিক্ত ক্ষমতা সংযোজন হ’ব, আৰু এতিয়া আমি ইতিমধ্যে পৰিকল্পনা কৰা ধৰণে সদনৰ গঠনে ঠাই দিছে৷
আৰু সন্মানীয় অধ্যক্ষ,
মই নিশ্চিতভাৱে ক’ব বিচাৰিম, লঘু শিৰাত, সকলোৰে নিজস্ব ৰাজনৈতিক কাৰণ আছে, আৰু পৰাজয়ৰ ভয়টো অলপ আচৰিত। কিন্তু আমাৰ দেশত যেতিয়াই যিকোনো শুভ পৰিঘটনা সংঘটিত হয়, তেতিয়াই ক’লা তিলক লগাই কু-চকুৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ পৰম্পৰা আছে। ক'লা তিলক লগোৱাৰ বাবে ধন্যবাদ!
আপোনাক বহুত বহুত ধন্যবাদ!
