নমো বুদ্ধয়া।
কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাৰ পৰা মোৰ সহযোগী গজেন্দ্ৰ সিং শ্বেখাৱটজী, কিৰেণ ৰিজিজুজী, ৰামদাস আথাৱালেজী, ৰাও ইন্দৰজিৎজী, দিল্লীৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পূৰ্বৰ এটা অনুষ্ঠান আছিল আৰু তেওঁ যাবলগীয়া হৈছে, দিল্লীৰ অন্যান্য সকলো সতীৰ্থ মন্ত্ৰী, দিল্লীৰ লেফটেনেণ্ট গৱৰ্ণৰ শ্ৰী ছাক্সেনাজী, মহামহিমসকল, কূটনৈতিক সম্প্ৰদায়ৰ সন্মানীয় সদস্যসকল, বৌদ্ধ পণ্ডিতগণ, ধৰ্ম অনুগামী ভদ্ৰ পুৰুষ আৰু মহিলাসকল।
এশ পঁচিশ বছৰৰ অপেক্ষাৰ অন্তত ভাৰতৰ ঐতিহ্য ঘূৰি আহিছে, ভাৰতৰ উত্তৰাধিকাৰ পুনৰ উভতি আহিছে৷ আজিৰ পৰা ভাৰতৰ জনসাধাৰণে ভগৱান বুদ্ধৰ এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষৰ সাক্ষী হ’ব আৰু তেওঁৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিব পাৰিব। এই শুভ অনুষ্ঠানত ইয়াত উপস্থিত থকা সকলো অতিথিলৈ উষ্ম আদৰণি আৰু শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিলোঁ। এই পৱিত্ৰ অনুষ্ঠানত বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ লগত জড়িত সন্ন্যাসী আৰু ধৰ্মগুৰুসকলো আমাক আশীৰ্বাদ দিবলৈ উপস্থিত আছে। আপোনালোক সকলোকে প্ৰণাম জনাইছোঁ। আপোনালোকৰ উপস্থিতিয়ে এই অনুষ্ঠানটোক নতুন শিখৰ আৰু নতুন শক্তি প্ৰদান কৰিছে। ২০২৬ চনৰ একেবাৰে আৰম্ভণিতে এই শুভ উদযাপন সঁচাকৈয়ে প্ৰেৰণাদায়ক। লগতে মোৰ সৌভাগ্য যে ২০২৬ চনৰ মোৰ প্ৰথম ৰাজহুৱা কাৰ্যসূচী ভগৱান বুদ্ধৰ চৰণত আৰম্ভ হৈছে। মোৰ কামনা যে ভগৱান বুদ্ধৰ আশীৰ্বাদত ২০২৬ চনটোৱে বিশ্বৰ বাবে শান্তি, সমৃদ্ধি আৰু সম্প্ৰীতিৰ এক নতুন যুগৰ সূচনা কৰিব।
বন্ধুসকল,
এই প্ৰদৰ্শনী স্থাপন কৰা ঠাইখন নিজেই বিশেষ। কিলা ৰায় পিথোৰাৰ স্থান ভাৰতৰ গৌৰৱময় ইতিহাসৰ দেশ। প্ৰায় হাজাৰ বছৰ আগতে সেই সময়ৰ শাসকসকলে এই ঐতিহাসিক দুৰ্গৰ চাৰিওফালে শক্তিশালী আৰু নিৰাপদ দেৱালেৰে আগুৰি থকা এখন চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। আজি একেটা ঐতিহাসিক চহৰ কমপ্লেক্সতে আমি আমাৰ ইতিহাসত এটা আধ্যাত্মিক আৰু পৱিত্ৰ অধ্যায় সংযোজন কৰিছো।
বন্ধুসকল,
ইয়ালৈ অহাৰ আগতে এই ঐতিহাসিক প্ৰদৰ্শনীখন মই বিস্তৃতভাৱে পৰ্যবেক্ষণ কৰিছোঁ। আমাৰ মাজত ভগৱান বুদ্ধৰ পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষ থকাটোৱে আমাক সকলোকে ধন্য কৰিছে। তেওঁলোক ভাৰতৰ পৰা আঁতৰি যোৱা আৰু অৱশেষত উভতি অহা- দুয়োটা দিশেই নিজৰ বাবে উল্লেখযোগ্য শিক্ষা। শিক্ষাটো হ’ল যে দাসত্ব কেৱল ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক নহয়, ই আমাৰ ঐতিহ্যকো ধ্বংস কৰে। ভগৱান বুদ্ধৰ পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষৰ ক্ষেত্ৰতো একেই অৱস্থা হৈছিল। দাসত্বৰ সময়ছোৱাত তেওঁলোকক ভাৰতৰ পৰা আঁতৰাই প্ৰায় এশ পঁচিশ বছৰ দেশৰ বাহিৰত থাকিল। যিসকলে সেইবোৰ লৈ গৈছিল তেওঁলোকৰ বাবে, আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলৰ বাবে এই ধ্বংসাৱশেষবোৰ আছিল কেৱল নিৰ্জীৱ প্ৰাচীন টুকুৰা। সেইবাবেই তেওঁলোকে এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষসমূহ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত নিলাম কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু ভাৰতৰ বাবে এই ধ্বংসাৱশেষবোৰ আমাৰ পূজনীয় দেৱতাৰ এক অংগ, আমাৰ সভ্যতাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। সেয়েহে ভাৰতে সিদ্ধান্ত ল’লে যে তেওঁলোকৰ ৰাজহুৱা নিলামৰ অনুমতি দিয়া নহ’ব। আজি মই গোড্ৰেজ গোটৰ প্ৰতিও কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ, যাৰ সহযোগত ভগৱান বুদ্ধৰ সৈতে জড়িত এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষবোৰ যাতে তেওঁৰ কৰ্মভূমি, তেওঁৰ চিন্তাৰ ভূমি, তেওঁৰ মহাবোধি ভূমি, তেওঁৰ মহাপৰিনিৰ্বাণ ভূমিলৈ ঘূৰি অহাটো নিশ্চিত হয়।
বন্ধুসকল,
ভগৱান বুদ্ধৰ জ্ঞান আৰু তেওঁ দেখুওৱা পথ সকলো মানৱ জাতিৰ বাবে কালজয়ী, সময়ৰ সাপেক্ষে অপৰিৱৰ্তিত। যোৱা কেইমাহমানত আমি বাৰে বাৰে এই আৱেগ অনুভৱ কৰি আহিছো। যোৱা কেইমাহমানত ভগৱান বুদ্ধৰ পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষে য’তেই ভ্ৰমণ কৰিছিল তাতেই বিশ্বাস আৰু ভক্তিৰ ঢৌ উঠিছিল। এনে পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষ থাইলেণ্ডৰ বিভিন্ন স্থানত ৰখাৰ সময়ত এমাহ নৌহওঁতেই চাৰি নিযুততকৈও অধিক ভক্ত দৰ্শনৰ বাবে আহিছিল। ভিয়েটনামত জনসাধাৰণৰ আৱেগ ইমানেই প্ৰবল আছিল যে প্ৰদৰ্শনীৰ সময়সীমা বৃদ্ধি কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু নখন চহৰত প্ৰায় ঊনৈশ নিযুত লোকে এই ধ্বংসাৱশেষত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাইছিল। মংগোলীয়াত গণ্ডন মঠৰ বাহিৰত হাজাৰ হাজাৰ লোকে ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা অপেক্ষা কৰিছিল আৰু বহুতে ভাৰতীয় প্ৰতিনিধিসকলক কেৱল বুদ্ধৰ দেশৰ পৰা অহাৰ বাবেই স্পৰ্শ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। ৰাছিয়াৰ কাল্মিকিয়া অঞ্চলত মাত্ৰ এসপ্তাহৰ ভিতৰতে এক লাখ পঞ্চাশ হাজাৰতকৈ অধিক ভক্তই এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষৰ সাক্ষী হৈছিল, যিটো স্থানীয় জনসংখ্যাৰ আধাতকৈ অধিক লোকৰ সমান। বিভিন্ন দেশৰ এই অনুষ্ঠানসমূহত, সাধাৰণ নাগৰিক হওক বা চৰকাৰৰ মুৰব্বী হওক, সকলোৱে সমান শ্ৰদ্ধাৰে একত্ৰিত হৈছিল। ভগৱান বুদ্ধ সকলোৰে। ভগৱান বুদ্ধই সকলোকে সংযোগ কৰে।
বন্ধুসকল,
মই নিজকে অতি সৌভাগ্যৱান বুলি গণ্য কৰোঁ, কিয়নো ভগৱান বুদ্ধই মোৰ জীৱনত গভীৰ স্থান দখল কৰিছে। মোৰ জন্মস্থান বদনগৰ বৌদ্ধ শিক্ষাৰ এটা প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল। ভগৱান বুদ্ধই প্ৰথম ধৰ্মধ্বনি দিয়া সাৰনাথ আজি মোৰ কৰ্মভূমি। চৰকাৰী দায়িত্বৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ সময়তো মই বৌদ্ধ স্থানলৈ তীৰ্থযাত্ৰী হিচাপে যাত্ৰা কৰিছিলোঁ। প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে মই সমগ্ৰ বিশ্বৰ বৌদ্ধ তীৰ্থ কেন্দ্ৰসমূহ ভ্ৰমণ কৰাৰ সৌভাগ্য লাভ কৰিছোঁ। নেপালৰ লুম্বিনীৰ পৱিত্ৰ মায়া দেৱী মন্দিৰত প্ৰণাম কৰাটো নিজৰ বাবে এক অসাধাৰণ অভিজ্ঞতা আছিল। জাপানৰ টো-জী মন্দিৰ আৰু কিংকাকু-জীত মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে বুদ্ধৰ বাৰ্তাই সময়ৰ সীমা অতিক্ৰম কৰে। চীনৰ ছিয়ানৰ বিগ ৱাইল্ড গুজ পেগোডালৈ গৈছিলোঁ, য’ৰ পৰা বৌদ্ধ শাস্ত্ৰসমূহ সমগ্ৰ এছিয়াতে বিয়পি পৰিছিল, আৰু য’ত ভাৰতৰ ভূমিকা এতিয়াও মনত আছে। মংগোলীয়াৰ গণ্ডন মঠত বুদ্ধৰ উত্তৰাধিকাৰৰ সৈতে মানুহৰ গভীৰ আৱেগিক সংযোগৰ সাক্ষী হৈছিলোঁ। শ্ৰীলংকাৰ অনুৰাধাপুৰাত জয়া শ্ৰী মহাবোধি দেখা পাই সম্ৰাট অশোক, ভিক্ষু মহিন্দ, সংঘমিত্ৰই ৰোপণ কৰা পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপনৰ অভিজ্ঞতা আছিল। থাইলেণ্ডৰ ৱাট ফ’ আৰু ছিংগাপুৰৰ বুদ্ধ দাঁতৰ ধ্বংসাৱশেষ মন্দিৰ ভ্ৰমণে ভগৱান বুদ্ধৰ শিক্ষাৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে মোৰ বোধ আৰু অধিক গভীৰ কৰি তুলিলে।
বন্ধুসকল,
মই য’তেই ভ্ৰমণ কৰিলোঁ, তাত থকা মানুহৰ মাজত ভগৱান বুদ্ধৰ উত্তৰাধিকাৰৰ প্ৰতীক আনিবলৈ মোৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিলোঁ। সেইবাবেই চীন, জাপান, কোৰিয়া, মংগোলীয়াত বোধি গছৰ পুলি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিলোঁ। পৰমাণু বোমাত বিধ্বস্ত হৈ পৰা চহৰ হিৰোছিমাৰ উদ্ভিদ উদ্যানত যেতিয়া বোধিগছ থিয় হৈ থাকে তেতিয়া মানৱতাৰ বাবে কি গভীৰ বাৰ্তা বহন কৰে আপুনি কল্পনা কৰিব পাৰে।
বন্ধুসকল,
ভগৱান বুদ্ধৰ এই ভাগ-বতৰা কৰা ঐতিহ্যই প্ৰমাণ যে ভাৰত কেৱল ৰাজনীতি, কূটনীতি, অৰ্থনীতিৰ দ্বাৰা সংযুক্ত নহয়, বৰঞ্চ গভীৰ বন্ধনৰ দ্বাৰাহে সংযুক্ত। আমি মন আৰু আৱেগৰ জৰিয়তে, বিশ্বাস আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ জৰিয়তে সংযুক্ত হৈ আছোঁ।
বন্ধুসকল,
ভাৰত কেৱল ভগৱান বুদ্ধৰ পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষৰ ৰক্ষক নহয়, তেওঁৰ পৰম্পৰাৰ জীৱন্ত বাহকো। পিপ্ৰহৱা, বৈশালী, দেৱনী মোৰি, নাগাৰ্জুনকোণ্ডত পোৱা ভগৱান বুদ্ধৰ ধ্বংসাৱশেষ বুদ্ধৰ বাৰ্তাৰ জীৱন্ত উপস্থিতি। ভাৰতে এই ধ্বংসাৱশেষবোৰ প্ৰতিটো ৰূপতে, বিজ্ঞান আৰু আধ্যাত্মিকতা উভয়ৰে দ্বাৰা সংৰক্ষণ আৰু সুৰক্ষিত কৰি আহিছে।
বন্ধুসকল,
ভাৰতে বিশ্বজুৰি বৌদ্ধ ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰসমূহৰ উন্নয়নত অৰিহণা যোগাবলৈ ধাৰাবাহিকভাৱে চেষ্টা কৰি আহিছে। যেতিয়া নেপালৰ ভয়াৱহ ভূমিকম্পই প্ৰাচীন স্তুপসমূহৰ ক্ষতিসাধন কৰিছিল, তেতিয়া ভাৰতে ইয়াৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ বাবে সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। ম্যানমাৰৰ বাগানত হোৱা ভূমিকম্পৰ পিছত ভাৰতে এঘাৰটাতকৈও অধিক পেগোডা সংৰক্ষণৰ কাম হাতত লয়। এনে বহু উদাহৰণ আছে। ভাৰতৰ ভিতৰতো বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত স্থান আৰু ধ্বংসাৱশেষৰ অনুসন্ধান আৰু সংৰক্ষণ অবিৰতভাৱে আগবাঢ়িছে। আগতে উল্লেখ কৰা মতে মোৰ জন্মস্থান গুজৰাটৰ বদনগৰ বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ এটা প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে মোৰ কাৰ্যকালত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত জড়িত হাজাৰ হাজাৰ ধ্বংসাৱশেষ তাত আৱিষ্কাৰ হৈছিল। আজি আমাৰ চৰকাৰে সেইবোৰ সংৰক্ষণ আৰু বৰ্তমানৰ প্ৰজন্মক সেইবোৰৰ সৈতে সংযোগ কৰাত মনোনিৱেশ কৰিছে। তাত এটা ভয়ংকৰ অভিজ্ঞতাভিত্তিক সংগ্ৰহালয় নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, য’ত প্ৰায় ২৫০০ বছৰীয়া ইতিহাসৰ অভিজ্ঞতা উপলব্ধ কৰা হৈছে। মাত্ৰ কেইমাহমানৰ আগতে জম্মু-কাশ্মীৰৰ বাৰামুল্লাত বৌদ্ধ যুগৰ এটা প্ৰধান বৌদ্ধ স্থান আৱিষ্কাৰ হৈছিল আৰু ইয়াৰ সংৰক্ষণৰ কাম এতিয়া ত্বৰান্বিত হৈছে।
বন্ধুসকল,
বিগত দহ-এঘাৰ বছৰত ভাৰতেও বৌদ্ধ স্থানসমূহক আধুনিকতাৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। বুদ্ধগয়াত কনভেনচন চেণ্টাৰ আৰু ধ্যান তথা অভিজ্ঞতা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছে। সাৰনাথত ধেমেক স্তুপত পোহৰ আৰু শব্দ প্ৰদৰ্শনৰ লগতে বুদ্ধ থিম পাৰ্কৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে। শ্ৰৱস্তি, কপিলবস্তু, কুশীনগৰত আধুনিক সা-সুবিধা বিকশিত কৰা হৈছে। তেলেংগানাৰ নলগোণ্ডাত এটা ডিজিটেল এক্সপিৰিয়েন্স চেণ্টাৰ স্থাপন কৰা হৈছে। সাঁচী, নগাৰ্জুন সাগৰ আৰু অমৰাৱতীত তীৰ্থযাত্ৰীৰ বাবে নতুন সুবিধা গঢ়ি তোলা হৈছে। আজি ভাৰতৰ সকলো বৌদ্ধ তীৰ্থস্থানৰ মাজত উন্নত সংযোগ সুনিশ্চিত কৰিবলৈ দেশত বৌদ্ধ চাৰ্কিটৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে, যাৰ ফলত সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভক্ত আৰু তীৰ্থযাত্ৰীসকলক বিশ্বাস আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ গভীৰ অভিজ্ঞতা প্ৰদান কৰা হৈছে।
বন্ধুসকল,
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ঐতিহ্য ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ মাজলৈ স্বাভাৱিকভাৱে লৈ যোৱাৰ বাবে আমাৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত আছে। গোলকীয় বৌদ্ধ সন্মিলন আৰু বৈশাখ তথা আছাধ পূৰ্ণিমাৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানসমূহ এই চিন্তাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়। আপোনালোক সকলোৱে জানে যে ভগৱান বুদ্ধৰ অভিধম্মা, তেওঁৰ বাক্য আৰু তেওঁৰ শিক্ষা আদিতে পালি ভাষাত আছিল। পালি সাধাৰণ ৰাইজৰ বাবে সুলভ কৰি তোলাৰ বাবে আমি চেষ্টা চলাই আছোঁ। এই কাৰণেই পালিক ধ্ৰুপদী ভাষাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হৈছে, যাৰ ফলত ধম্মাক ইয়াৰ মূল সত্তাত বুজিবলৈ আৰু ব্যাখ্যা কৰাত সহজ হ’ব আৰু বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত গৱেষণাও শক্তিশালী হ’ব।
বন্ধুসকল,
ভগৱান বুদ্ধৰ জীৱন দৰ্শনে সীমা আৰু ভৌগোলিক অঞ্চল অতিক্ৰম কৰি বিশ্বক এক নতুন পথ দেখুৱাইছিল। “ভৱতু সব্বা মঙ্গলম, ৰখন্তু সব্বা দেৱতা, সব্বা বুদ্ধনুভৱন সদা সুতী ভৱন্তু তে”—এইটো সমগ্ৰ বিশ্বৰ মংগলৰ বাবে কৰা প্ৰাৰ্থনা। ভগৱান বুদ্ধই মানৱতাক উগ্ৰবাদৰ পৰা বচাবলৈ বিচাৰিছিল আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক কৈছিল- “আট্টা দীপো ভাৱ ভিক্ষাৱে! পাৰিক্ষ্য ভিক্ষাভো গ্ৰাহ্যম, মদ্বচো ন তু গৌৰৱত।” ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, “সন্ন্যাসীসকল, তোমালোকৰ নিজৰ প্ৰদীপ হওক। আনকি মোৰ কথাবোৰো পৰীক্ষা কৰি গ্ৰহণ কৰা উচিত, কেৱল মোৰ প্ৰতি সন্মানৰ বাবে নহয়।”
বন্ধুসকল,
বুদ্ধৰ এই বাৰ্তা প্ৰতিটো যুগ আৰু প্ৰতিটো কালত প্ৰাসংগিক। নিজৰ প্ৰদীপ হোৱাটোৱেই হৈছে আত্মসন্মানৰ ভেটি আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ মূল— “আট্টা দীপো ভাৱ।”
বন্ধুসকল,
ভগৱান বুদ্ধই বিশ্বক সংঘাত আৰু আধিপত্যৰ পৰিৱৰ্তে একেলগে খোজ কঢ়াৰ পথ দেখুৱাইছিল আৰু সদায় এয়াই ভাৰতৰ মূল দৰ্শন। আমি ধাৰণাৰ শক্তি আৰু আৱেগৰ গভীৰতাৰ মাজেৰে বিশ্ব কল্যাণৰ পথ গ্ৰহণ কৰিছোঁ, সদায় মানৱতাৰ স্বাৰ্থত। ঠিক এই পন্থাৰে ভাৰতে একবিংশ শতিকাৰ জগতখনলৈ অৰিহণা যোগাইছে। সেইবাবেই আমি যেতিয়া কওঁ যে এই যুগ যুদ্ধৰ নহয় বুদ্ধৰ, তেতিয়া ভাৰতৰ ভূমিকা স্পষ্ট : মানৱতাৰ শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে শক্তিৰ প্ৰয়োজন, কিন্তু য’ত কেৱল বিবাদ আছে, তাত আলোচনা আৰু শান্তি অতি প্ৰয়োজনীয়।
বন্ধুসকল,
সৰ্বজন হিতায়, সৰ্বজন সুখায়ৰ প্ৰতি ভাৰত দায়বদ্ধ। ভগৱান বুদ্ধই আমাক এই কথা শিকাইছিল। আশাকৰোঁ এই প্ৰদৰ্শনীলৈ অহা প্ৰতিজন দৰ্শকেও এই প্ৰেৰণাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব।
বন্ধুসকল,
ভগৱান বুদ্ধৰ এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষ ভাৰতৰ ঐতিহ্য। শতিকাজোৰা অপেক্ষাৰ অন্তত এয়া দেশলৈ উভতি আহিছে। সেয়েহে সমগ্ৰ দেশৰ মানুহক এই পৱিত্ৰ ধ্বংসাৱশেষসমূহৰ সাক্ষী হ’বলৈ, ভগৱান বুদ্ধৰ চিন্তাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ আৰু এবাৰ হ’লেও এই অঞ্চল ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছোঁ। বিশেষকৈ স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, কলেজীয়া শিক্ষাৰ্থী, যুৱ সংগী আৰু পুত্ৰ-কন্যাসকলক এই প্ৰদৰ্শনীখন নিশ্চিতভাৱে চাবলৈ আহ্বান জনাইছোঁ। আমাৰ অতীতৰ গৌৰৱক আমাৰ ভৱিষ্যতৰ সপোনৰ সৈতে সংযোগ কৰাৰ এক মহান মাধ্যম এই প্ৰদৰ্শনী। সমগ্ৰ দেশৰ ৰাইজক এই প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছোঁ। এই আহ্বানৰ জৰিয়তে পুনৰবাৰ এই অনুষ্ঠানৰ সফলতাৰ বাবে সকলোলৈ মোৰ শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। আপোনালোকক অশেষ ধন্যবাদ!
নমো বুদ্ধয়া!
