নমস্কাৰ!
সকলোকে তামিল পুট্টাণ্ডুৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিলোঁ। আপোনালোক সকলোৰে মৰম, মোৰ তামিল ভাই-ভনীৰ মৰম যে আজি মই আপোনালোকৰ মাজত তামিল পুট্টাণ্ডু উদযাপনৰ সুযোগ পাইছো। পুট্টাণ্ডু প্ৰাচীন কালৰ নতুনত্বৰ উৎসৱ! এনে প্ৰাচীন তামিল সংস্কৃতি আৰু প্ৰতি বছৰে পুট্টাণ্ডুৰ পৰা নতুন শক্তিৰে আগবাঢ়ি যোৱাৰ এই পৰম্পৰা, সঁচাকৈয়ে আচৰিত! এইটোৱেই তামিলনাডু আৰু তামিল জনসাধাৰণক ইমান বিশেষ কৰি তুলিছে। সেয়েহে এই পৰম্পৰাৰ প্ৰতি মোৰ সদায় এক আকৰ্ষণ, আৰু ইয়াৰ প্ৰতি আৱেগিক মোহ। মই যেতিয়া গুজৰাটত আছিলো, মণিগৰ বিধানসভাৰ আসনৰ পৰা মই বিধায়ক আছিলো, তাত তামিল মূলৰ বৃহৎ সংখ্যক লোক বাস কৰিছিল, তেওঁলোক মোৰ ভোটাৰ আছিল, তেওঁলোকে মোক বিধায়কৰ লগতে মুখ্যমন্ত্ৰীও বনাইছিল। আৰু তেওঁৰ লগত কটোৱা মুহূৰ্তবোৰ মোৰ সদায় মনত পৰে। মোৰ সৌভাগ্য যে মই তামিলনাডু, তামিল জনসাধাৰণৰ প্ৰতি যি মৰম দেখুৱাইছো, সেই মৰম মোক সদায় অধিক পৰিমাণে ঘূৰাই দিছে।
সতীৰ্থসকল,
স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে এইবাৰ লালকিল্লাৰ পৰা আমাৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি গৌৰৱৰ কথা ক’লোঁ। যিমানেই প্ৰাচীন হয় সিমানেই সময়ৰ পৰীক্ষা কৰা হয়। সেইবাবেই, তামিল সংস্কৃতি আৰু তামিল মানুহ দুয়োজনেই চিৰন্তন প্ৰকৃতিৰ লগতে বিশ্বব্যাপী। চেন্নাইৰ পৰা কেলিফৰ্ণিয়ালৈ। মাদুৰাইৰ পৰা মেলবৰ্ণলৈ। কইম্বাটুৰৰ পৰা কেপ টাউনলৈ। চেলেমৰ পৰা ছিংগাপুৰলৈ। আপুনি তামিল মানুহক পাব, যিয়ে নিজৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাক লগত লৈ গৈছে। পোংগল হওক বা পুথাণ্ডু হওক সেইবোৰ সমগ্ৰ বিশ্বতে চিহ্নিত কৰা হৈছে। তামিল ভাষা বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি ভাষা। প্ৰতিজন ভাৰতীয়ই এই কথাত গৌৰৱ কৰে। তামিল সাহিত্যকো বহুলভাৱে সন্মান কৰা হয়। তামিল চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগে আমাক কিছুমান প্ৰখ্যাত সৃষ্টি দিছে।
সতীৰ্থসকল,
স্বাধীনতা সংগ্ৰামতো তামিল জনগোষ্ঠীৰ অৱদান অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। স্বাধীনতাৰ পিছত তামিলনাডুৰ জনসাধাৰণৰ প্ৰতিভাই দেশৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰতো দেশক নতুন উচ্চতা প্ৰদান কৰিছে। চি ৰাজগোপালাচাৰী আৰু তেওঁৰ দৰ্শন অবিহনে আধুনিক ভাৰতৰ কথা সম্পূৰ্ণ হ’ব পাৰেনে? কে কামৰাজ আৰু তেওঁৰ সমাজ কল্যাণ সম্পৰ্কীয় কাম-কাজ আজিও আমাৰ মনত আছে। কোনজন যুৱক ড° কালামৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত নহ’ব? চিকিৎসা, আইন আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তামিল লোকসকলৰ অৱদান অতুলনীয়। 'মন কি বাত'ত তামিলনাডুবাসীৰ অৱদানৰ বিষয়ে প্ৰায়ে আলোচনা কৰি আহিছো।
সতীৰ্থসকল,
ভাৰত বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি গণতন্ত্ৰ আৰু ই গণতন্ত্ৰৰ মাতৃ। ইয়াৰ আঁৰত বহুতো ঐতিহাসিক দিশ আছে, বহুতো অনস্বীকাৰ্য প্ৰমাণ আছে। ইয়াৰে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ আছিল তামিলনাডু। তামিলনাডুৰ উত্তৰমেৰুৰ নামৰ ঠাইখন, অতি বিশেষ। ইয়াত ১১০০ চনৰ পৰা ১২০০ বছৰ আগৰ এটা শিলালিপিত ভাৰতৰ গণতান্ত্ৰিক মূল্যবোধৰ বহু কথা লিখা হৈছে আৰু আজিও পঢ়িব পৰা যায়। ইয়াত পোৱা শিলালিপিটো সেই সময়ত তাত গ্ৰাম সভাৰ বাবে এখন স্থানীয় সংবিধানৰ দৰে। কোৱা হৈছে যে বিধানসভা কেনেকৈ চলাব লাগে, সদস্যৰ অৰ্হতা কি হ’ব লাগে, সদস্য নিৰ্বাচনৰ প্ৰক্ৰিয়া কি হ’ব লাগে, কেৱল সেয়াই নহয়, সেই যুগতো তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত লৈছে যে অযোগ্যতা কেনেকৈ হয়। শ শ বছৰৰ আগৰ সেই ব্যৱস্থাত গণতন্ত্ৰৰ বিষয়ে বহু বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
সতীৰ্থসকল,
তামিল সংস্কৃতিত বহু কথাই ভাৰতক জাতি হিচাপে গঢ় দিছে। যেনেকৈ আমাৰ চেন্নাইৰ পৰা ৭০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত কাঞ্চিপুৰমৰ ওচৰৰ তিৰু-মুক্কুডালত ভেংকটেশ পেৰুমাল মন্দিৰ আছে। চোলা সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত নিৰ্মিত এই মন্দিৰটোও প্ৰায় ১১০০ বছৰ পুৰণি। এই মন্দিৰৰ গ্ৰেনাইটৰ শিলত লিখা আছে যে সেই সময়ত তাত ১৫ বিচনাযুক্ত চিকিৎসালয় কেনেকৈ আছিল। ১১০০ বছৰ পুৰণি শিলত লিখা শিলালিপি, চিকিৎসা পদ্ধতিৰ বিষয়ে লিখা আছে, চিকিৎসকে পোৱা দৰমহাৰ বিষয়ে লিখা আছে, বনৌষধি ঔষধৰ বিষয়ে লিখা আছে, ১১০০ বছৰ পুৰণি। স্বাস্থ্যসেৱাৰ সৈতে জড়িত এই শিলালিপিসমূহ ভাৰতৰ তামিলনাডুৰ এক বৃহৎ ঐতিহ্য।
সতীৰ্থসকল,
মনত আছে, কেতিয়াবা আগতে যেতিয়া মই দবা অলিম্পিয়াডৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানৰ বাবে তামিলনাডুলৈ গৈছিলো। তাত মই তিৰুভাৰুৰ জিলাৰ প্ৰাচীন শিৱ মন্দিৰৰ কথা উল্লেখ কৰিলোঁ। এই অতি প্ৰাচীন চতুৰংগ বল্লভনাথাৰ মন্দিৰটো দবা খেলৰ সৈতে জড়িত। একেদৰে চোলা সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত তামিলনাডুৰ পৰা আন দেশলৈ বাণিজ্যৰ অসংখ্য উল্লেখ আছে।
ভাই-ভনীসকল,
এই উত্তৰাধিকাৰক আগুৱাই নিয়া, গৌৰৱেৰে বিশ্বৰ আগত উপস্থাপন কৰাটো আমাৰ এটা জাতি হিচাপে দায়িত্ব আছিল। কিন্তু প্ৰথমে কি হৈছিল জানেনে। এতিয়া আপোনালোক সকলোৱে মোক এই সেৱা কৰাৰ সৌভাগ্য দিছে। মনত আছে যেতিয়া মই ৰাষ্ট্ৰসংঘত তামিল ভাষাৰ পৰা তামিল ভাষাত উদ্ধৃতি দিছিলো। তেতিয়া দেশৰ লগতে বিশ্বৰ বহু লোকে মোক মেছেজ কৰি সুখ প্ৰকাশ কৰিলে। শ্ৰীলংকাৰ জাফনা ভ্ৰমণৰ সুযোগ পাইছিলোঁ। জাফনা ভ্ৰমণ কৰা ভাৰতৰ প্ৰথমজন প্ৰধানমন্ত্ৰী মই আছিলোঁ। শ্ৰীলংকাৰ তামিল সম্প্ৰদায়ৰ কল্যাণৰ বাবে তাত থকা লোকসকলে বহু সময় ধৰি সহায়ৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। আমাৰ চৰকাৰেও তেওঁলোকৰ বাবে বহু কাম কৰিলে, তামিল জনসাধাৰণৰ বাবে ঘৰ সাজি। তাত যেতিয়া গৃহ প্ৰৱেশৰ অনুষ্ঠান চলি আছিল, তেতিয়া এটা অতি আমোদজনক অনুষ্ঠানো হৈছিল। তামিল পৰম্পৰাৰ দৰেই গৃহপ্ৰৱেশৰ আগতে ঘৰৰ বাহিৰত কাঠৰ ওপৰত গাখীৰ উতলাৰ কাৰ্যসূচী চলি থাকে। মইও সেইটোত অংশ লৈছিলো আৰু মনত আছে যেতিয়া সেই ভিডিঅ’টো তামিলনাডুত দেখা গৈছিল, মোৰ ওপৰত ইমান মৰমৰ বৰষুণ হৈছিল। প্ৰতিটো খোজতে আপুনি অনুভৱ কৰিব যে মোৰ মনটো তামিলনাডুৰ লগত, তামিল জনসাধাৰণৰ লগত কিমান সংযুক্ত। তামিল জনসাধাৰণৰ সেৱা অব্যাহত ৰখাৰ এই অনুভৱে মোক নতুন শক্তি প্ৰদান কৰে।
সতীৰ্থসকল,
সদ্য সমাপ্ত ‘কাশী তামিল সংগম’ কিমান সফল হৈছিল আপোনালোকে সকলোৱে জানে। এই কাৰ্যসূচীত আমি একেলগে প্ৰাচীনতা, উদ্ভাৱন আৰু বৈচিত্ৰ্যক উদযাপন কৰিছো। এই ঘটনাবোৰত তামিল সাহিত্যৰ শক্তিও দেখা গৈছে। কাশীত তামিল সংগমমৰ সময়ত কম সময়ৰ ভিতৰতে হাজাৰ হাজাৰ টকাৰ তামিল ভাষাৰ কিতাপ বিক্ৰী হৈছিল। তামিল শিকোৱা কিতাপৰ প্ৰচণ্ড উন্মাদনাও আছিল। বন্ধুসকল, হিন্দী ভাষী অঞ্চলত আৰু সেইটোও আজিৰ ডিজিটেল যুগৰ অনলাইন জগতত, কাশীত হিন্দীভাষী লোকে, এনেদৰে তামিল কিতাপ ভাল পোৱা, হাজাৰ হাজাৰ টকাৰ তামিল কিতাপ কিনা আমাৰ দেশৰ সাংস্কৃতিক সংযোগৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি।
মোৰ বিশ্বাস, তামিল মানুহৰ অবিহনে কাশীবাসীৰ জীৱন আধৰুৱা আৰু মই কাশীবাসী হৈ পৰিছো। আৰু কাশীৰ অবিহনে তামিল মানুহৰ জীৱনটোও অসম্পূৰ্ণ। তামিলনাডুৰ পৰা কোনোবাই কাশীলৈ আহিলে এই আত্মীয়তা সহজে দেখা যায়। কাশীৰ সাংসদ হোৱাটো মোৰ বাবে আৰু অধিক গৌৰৱৰ বিষয়। মই দেখিছোঁ কাশীত এনে বহু নাৱৰীয়া আছে, যিয়ে তামিলত অতি কমেও ৫০-১০০ বাক্য ক’ব জানে। তাত ইমানবোৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপ। বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত সুব্ৰহ্মণ্যম ভাৰতী জীৰ নামত এখন চকী প্ৰতিষ্ঠা হোৱাটোও আমাৰ সকলোৰে বাবে সৌভাগ্যৰ কথা। সুব্ৰমণিয়াম ভাৰতী জীয়ে কাশীত বহু সময় কটাইছিল, তাৰ পৰা বহু কথা শিকিছিল। কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰ ন্যাসৰ ট্ৰাষ্টীসকলৰ ভিতৰত কাশী বিশ্বনাথ মন্দিৰ ন্যাসৰ ট্ৰাষ্টী বহু পুৰণি। প্ৰথমবাৰৰ বাবে তামিলনাডুৰ এজন ভদ্ৰলোকক কাশী বিশ্বনাথ ট্ৰাষ্টৰ ট্ৰাষ্টী বনোৱা হৈছে, এয়াও প্ৰেম। এই সকলোবোৰ প্ৰচেষ্টাই এক ভাৰত শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতৰ মনোভাৱক শক্তিশালী কৰিবলৈ গৈ আছে।
সতীৰ্থসকল,
তামিল সাহিত্যই আমাক অতীতৰ জ্ঞানৰ লগতে ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰেৰণা দিয়ে। তামিলনাডুত এনে সাহিত্য আছে, ইয়াৰে বহুকেইখন ২০০০ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি। উদাহৰণ স্বৰূপে সংগম সাহিত্যৰ পৰা প্ৰকাশ পাইছে যে প্ৰাচীন তামিলনাডুত বহু প্ৰকাৰৰ বাজৰা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। প্ৰাচীন তামিল সাহিত্য ‘অগনানুৰু’ত বাজৰাৰ পথাৰ উল্লেখ আছে। মহান তামিল কবি অৱ্ৱায়াৰে ইয়াৰ বিষয়ে এটা সুন্দৰ কবিতাত লিখিছে, সুস্বাদু ‘ভাৰাগু আৰিছি চোৰু’। আজিও যদি কোনোবাই নৈবেদ্য বুলি ভগৱান মুৰুগানে কোনটো খাদ্য ভাল পায় বুলি সুধিলে উত্তৰটো হ’ল ‘তিনুম টিনাই মাভুম’। আজি ভাৰতৰ উদ্যোগত সমগ্ৰ বিশ্বই আমাৰ হাজাৰ বছৰীয়া বাজৰাৰ পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিছে। মই বিচাৰিম যে আজি আমাৰ নতুন বছৰৰ এটা সংকল্প বাজৰাৰ সৈতেও জড়িত। আমাৰ সংকল্প হ’ব লাগে যে আমি আমাৰ খাদ্যত বাজৰাৰ স্থান ঘূৰাই দিম আৰু আনকো একে কাম কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিম।
সতীৰ্থসকল,
এতিয়াৰ পৰা কিছু সময়ৰ পিছত ইয়াত তামিল শিল্পীৰ অভিনয় প্ৰদৰ্শন হ’ব। আমাৰ শিল্প-সংস্কৃতি চহকী ঐতিহ্যৰো প্ৰতীক। ইয়াক সমগ্ৰ বিশ্বলৈ লৈ যোৱা, প্ৰদৰ্শন কৰাটো আমাৰ কৰ্তব্য। লগতে, সময়ৰ লগে লগে এই শিল্পৰূপসমূহ কেনেদৰে সম্প্ৰসাৰিত হয়, সেই বিষয়েও আমি গুৰুত্ব দিয়া উচিত। আজিৰ নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত যিমানেই জনপ্ৰিয় হ’ব সিমানেই পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মলৈও আগবঢ়াব। গতিকে যুৱক-যুৱতীসকলক এই কলাৰ বিষয়ে কোৱা, তেওঁলোকক শিকোৱাটো আমাৰ সামূহিক দায়িত্ব। আৰু মই সুখী যে আজিৰ অনুষ্ঠানটোও ইয়াৰ এক ডাঙৰ নিদৰ্শন হৈ পৰিছে।
ভাই-ভনী,
স্বাধীনতাৰ প্ৰাকক্ষণত আমাৰ তামিল ঐতিহ্যৰ বিষয়ে জানি জাতি আৰু বিশ্বৰ লগত গৌৰৱেৰে ভাগ-বতৰা কৰাটো আমাৰ দায়িত্ব। এই ঐতিহ্য আমাৰ ঐক্য আৰু ‘জাতি প্ৰথম’ৰ মনোভাৱৰ প্ৰতীক। আমি তামিল সংস্কৃতি, সাহিত্য, ভাষা আৰু তামিল পৰম্পৰাক অবিৰতভাৱে আগুৱাই নিব লাগিব। এই অনুভৱেৰে মোৰ কথা শেষ কৰি দিওঁ। আকৌ এবাৰ আপোনালোক সকলোকে পুট্টাণ্ডুৰ বাবে বহুত বহুত অভিনন্দন আৰু লগতে মুৰুগান জীক ধন্যবাদ জনাইছো মোক এই গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুযোগ দিয়াৰ বাবে।আপোনালোক সকলোকে বহুত বহুত শুভেচ্ছা জনাইছো।
অশেষ ধন্যবাদ।
