প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে লেক্স ফ্ৰিডমেনৰ সৈতে প’ডকাষ্টত মত বিনিময় কৰে

আজি প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে লেক্স ফ্ৰিডমেনৰ সৈতে বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত প’ডকাষ্টত মত বিনিময় কৰে। এক স্পষ্ট বাৰ্তালাপত, তেওঁ কিয় উপবাস কৰে আৰু কেনেকৈ পৰিচালনা কৰে সেই বিষয়ে সোধাত, প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ প্ৰতি সন্মানৰ চিন হিচাপে উপবাসৰ ইংগিত দিয়াৰ বাবে লেক্স ফ্ৰিডমেনক কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে। “ভাৰতত ধৰ্মীয় পৰম্পৰা দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত হৈ আছে”, শ্ৰী মোদীয়ে কয়, তেওঁ লগতে কয় যে হিন্দু ধৰ্ম কেৱল আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ বিষয় নহয়, বৰঞ্চ ভাৰতৰ সন্মানীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ব্যাখ্যা কৰা জীৱনৰ পথ প্ৰদৰ্শক দৰ্শন। তেওঁ জোৰ দি কয় যে উপবাস হৈছে অনুশাসনৰ কৰ্ষণ আৰু অন্তৰ্নিহিত আৰু বাহ্যিক আত্মাৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ এক আহিলা। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে উল্লেখ কৰে যে উপবাসে ইন্দ্ৰিয়সমূহক উচ্চ কৰি তোলে, ইন্দ্ৰিয়ক অধিক সংবেদনশীল আৰু সচেতন কৰি তোলে। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে উপবাসৰ সময়ত আনকি সূক্ষ্ম সুগন্ধি আৰু সবিশেষো অধিক স্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰিব পাৰি। তেওঁ লগতে আলোকপাত কৰে যে উপবাসে চিন্তা প্ৰক্ৰিয়া ত্বৰান্বিত কৰে, সতেজ দৃষ্টিভংগী প্ৰদান কৰে আৰু প্ৰসাৰিত চিন্তাধাৰাক উৎসাহিত কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে উপবাস কেৱল খাদ্যৰ পৰা বিৰত থকা নহয়; ইয়াৰ লগত প্ৰস্তুতি আৰু বিষমুক্তকৰণৰ বৈজ্ঞানিক প্ৰক্ৰিয়া জড়িত হৈ থাকে। তেওঁ আগতীয়াকৈ কেইবাদিনো আয়ুৰ্বেদিক আৰু যোগাভ্যাস পালন কৰি শৰীৰটো উপবাসৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা বুলি জোৰ দি এই সময়ছোৱাত হাইড্ৰেচনৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। উপবাস আৰম্ভ হ’লেই তেওঁ ইয়াক ভক্তি আৰু আত্ম-অনুশাসনৰ কাৰ্য্য হিচাপে লয়, যাৰ ফলত গভীৰ আত্মনিৰীক্ষণ আৰু মনোনিৱেশৰ সুবিধা হয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে শ্বেয়াৰ কৰে যে তেওঁৰ উপবাসৰ প্ৰথা ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছিল, যিটো তেওঁৰ স্কুলীয়া দিনত মহাত্মা গান্ধীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ এক আন্দোলনৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰথম উপবাসৰ সময়ত তেওঁ শক্তি আৰু সচেতনতাৰ লহৰ অনুভৱ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক ইয়াৰ পৰিৱৰ্তনশীল শক্তিৰ বিষয়ে পতিয়ন নিয়াইছিল। তেওঁ আলোকপাত কৰে যে উপবাসে তেওঁক লেহেমীয়া নকৰে; বৰঞ্চ ই প্ৰায়ে তেওঁৰ উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে উপবাসৰ সময়ত তেওঁৰ চিন্তাবোৰ অধিক মুক্ত আৰু সৃষ্টিশীলভাৱে প্ৰবাহিত হয়, যাৰ ফলত ই নিজকে প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে এক অবিশ্বাস্য অভিজ্ঞতা হৈ পৰে।

বিশ্ব মঞ্চত নেতা হিচাপে নিজৰ ভূমিকা কেনেকৈ পালন কৰিছিল বুলি সোধাত সকলোৱে উপবাসে, আৰু কেতিয়াবা ন দিন ধৰি, শ্ৰী মোদীয়ে বাৰিষাৰ সময়ত পালন কৰা প্ৰাচীন ভাৰতীয় পৰম্পৰা চতুৰ্মাক আলোকপাত কৰে, যেতিয়া হজম শক্তি স্বাভাৱিকতে লেহেমীয়া হয়। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে এই সময়ছোৱাত বহু ভাৰতীয়ই দিনটোত মাত্ৰ এটা আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰথা অনুসৰণ কৰে। তেওঁৰ বাবে এই পৰম্পৰা জুন মাহৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে আৰম্ভ হয় আৰু নৱেম্বৰ মাহৰ দীপাৱলীৰ পিছলৈকে চলি থাকে, চাৰিৰ পৰা সাড়ে চাৰি মাহ ধৰি চলি থাকে। তেওঁ লগতে কয় যে শক্তি, ভক্তি, আধ্যাত্মিক অনুশাসন উদযাপন কৰা ছেপ্টেম্বৰ বা অক্টোবৰ মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত তেওঁ খাদ্যৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে বিৰত থাকে আৰু ৯ দিন কেৱল গৰম পানীহে সেৱন কৰে। তেওঁ আৰু শ্বেয়াৰ কৰে যে মাৰ্চ বা এপ্ৰিল মাহত চৈত্ৰা নৱৰাত্ৰিৰ সময়ত তেওঁ দিনটোত এবাৰ মাত্ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট ফল ৯ দিন সেৱন কৰি এক অনন্য উপবাস পালন কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, যদি তেওঁ পেঁপা বাছি লয়, তেন্তে তেওঁ গোটেই উপবাসৰ সময়ছোৱাত কেৱল পেঁপাহে খায়। তেওঁ জোৰ দি কয় যে এই ৰোজা পদ্ধতিসমূহ তেওঁৰ জীৱনত গভীৰভাৱে শিপাই আছে আৰু ৫০ৰ পৰা ৫৫ বছৰ ধৰি ধাৰাবাহিকভাৱে পালন কৰি আহিছে।

প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে তেওঁৰ উপবাসৰ প্ৰথা প্ৰথম অৱস্থাত ব্যক্তিগত আছিল আৰু ৰাজহুৱাভাৱে জনা নাছিল। কিন্তু মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱাৰ পিছত সেইবোৰ অধিক ব্যাপকভাৱে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁ লগতে কয় যে তেওঁ এতিয়া নিজৰ অভিজ্ঞতাসমূহ ভাগ-বতৰা কৰাত আপত্তি নকৰে, কিয়নো সেইবোৰ আনৰ বাবে উপকাৰী হ’ব পাৰে, আনৰ মংগলৰ প্ৰতি তেওঁৰ জীৱনৰ সমৰ্পিততাৰ সৈতে মিল খাই। তেওঁ উপবাসে থকাৰ সময়ত আমেৰিকাৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাৰ সৈতে হোৱাইট হাউছত হোৱা দ্বিপাক্ষিক বৈঠকৰ সময়তো এটা উদাহৰণ শ্বেয়াৰ কৰিছিল।

প্ৰাথমিক জীৱনৰ বিষয়ে সোধাত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ জন্মস্থান উত্তৰ গুজৰাটৰ মেহছানা জিলাৰ বদনগৰৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰি ইয়াৰ চহকী ঐতিহাসিক তাৎপৰ্য্যৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে ভাডনগৰ বৌদ্ধ শিক্ষাৰ এক প্ৰধান কেন্দ্ৰ আছিল, চীনৰ দাৰ্শনিক হিউৱেন ছাঙৰ দৰে ব্যক্তিক আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে ১৪০০ চনৰ আশে-পাশে এই চহৰখন বৌদ্ধ শিক্ষাৰ এক বিশিষ্ট কেন্দ্ৰও আছিল, তেওঁৰ গাঁৱত বৌদ্ধ, জৈন আৰু হিন্দু পৰম্পৰাৰ সমন্বয়ৰ সৈতে এক অনন্য পৰিৱেশ থকাৰ কথা উল্লেখ কৰি। বদনগৰৰ প্ৰতিটো শিল আৰু দেৱালে এটা কাহিনী কোৱাৰ দৰে ইতিহাস কেৱল কিতাপৰ মাজতে আবদ্ধ নহয় বুলি তেওঁ জোৰ দিছিল। মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কাৰ্যকালত তেওঁ বৃহৎ পৰিসৰৰ খনন প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল য’ত ২৮০০ বছৰ আগৰ প্ৰমাণ উন্মোচিত হৈছিল, যাৰ ফলত চহৰখনৰ অবিৰত অস্তিত্ব প্ৰমাণিত হৈছিল। শ্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে এই তথ্যৰ ফলত বদনগৰত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ সংগ্ৰহালয় স্থাপন কৰা হৈছে, যিটো বৰ্তমান বিশেষকৈ পুৰাতত্ত্বৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে অধ্যয়নৰ এক প্ৰধান ক্ষেত্ৰ। এনে এক ঐতিহাসিকভাৱে উল্লেখযোগ্য স্থানত জন্ম লোৱাৰ বাবে তেওঁ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে, ইয়াক তেওঁৰ সৌভাগ্য বুলি ভাবে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে শৈশৱৰ কিছুমান দিশও ভাগ-বতৰা কৰে, খিৰিকীবিহীন সৰু ঘৰ এটাত তেওঁৰ পৰিয়ালৰ জীৱনৰ বৰ্ণনা কৰে, য’ত তেওঁ চৰম দৰিদ্ৰতাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। অৱশ্যে তেওঁ লগতে কয় যে তেওঁলোকে কেতিয়াও দৰিদ্ৰতাৰ বোজা অনুভৱ কৰা নাছিল, কিয়নো তেওঁলোকৰ তুলনাৰ কোনো ভিত্তি নাছিল। তেওঁৰ পিতৃ অনুশাসিত আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমী আছিল, সময়মতে কাম কৰাৰ বাবে পৰিচিত আছিল বুলিও তেওঁ কয়। শ্ৰী মোদীয়ে তেওঁৰ মাতৃৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু তেওঁৰ আনৰ যত্ন লোৱাৰ মনোভাৱৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, যিয়ে তেওঁৰ মনত সহানুভূতি আৰু সেৱাৰ ভাৱ জগাই তুলিছিল। তেওঁ মনত পেলাইছিল যে মাকে শিশুসকলক ৰাতিপুৱাই পৰম্পৰাগত ঔষধেৰে কেনেকৈ চিকিৎসা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ ঘৰত গোটাইছিল আৰু এই অভিজ্ঞতাবোৰে তেওঁৰ জীৱন আৰু মূল্যবোধক গঢ় দিছিল বুলি জোৰ দিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে উল্লেখ কৰে যে তেওঁৰ ৰাজনীতিৰ যাত্ৰাই তেওঁৰ নম্ৰ আৰম্ভণি পোহৰলৈ আনিছিল, কিয়নো মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণৰ সময়ত সংবাদ মাধ্যমৰ কভাৰেজে তেওঁৰ পটভূমি জনসাধাৰণৰ আগত প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰকাশ কৰে যে তেওঁৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতা, সেয়া সৌভাগ্য বা দুৰ্ভাগ্য হিচাপে দেখা হওক, এনেদৰে উন্মোচিত হৈছে যিয়ে এতিয়া তেওঁৰ ৰাজহুৱা জীৱনক অৱগত কৰিছে।

শ্ৰী মোদীয়ে যুৱক-যুৱতীসকলক ধৈৰ্য্য আৰু আত্মবিশ্বাসী হৈ থাকিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, প্ৰত্যাহ্বানসমূহ জীৱনৰ অংশ কিন্তু নিজৰ উদ্দেশ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা উচিত নহয় বুলি জোৰ দিছিল, যেতিয়া যুৱক-যুৱতীসকলক তেওঁৰ পৰামৰ্শ বিচাৰিছিল। তেওঁ আলোকপাত কৰি কয় যে অসুবিধা হৈছে সহনশীলতাৰ পৰীক্ষা, ব্যক্তিক পৰাস্ত কৰাতকৈ শক্তিশালী কৰা, লগতে কয় যে প্ৰতিটো সংকটে বৃদ্ধি আৰু উন্নতিৰ সুযোগ উপস্থাপন কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে জীৱনত কোনো চৰ্টকাট নাই বুলি মন্তব্য কৰি ৰেলৱে ষ্টেচনৰ চিনবোৰৰ উপমা ব্যৱহাৰ কৰি ৰেলপথ পাৰ হোৱাৰ পৰা সতৰ্কবাণী কৰি কয় যে "চৰ্টকাটে আপোনাক চুটি কৰি পেলাব।" তেওঁ সফলতা লাভৰ ক্ষেত্ৰত ধৈৰ্য্য আৰু অধ্যৱসায়ৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। প্ৰতিটো দায়িত্বত নিজৰ হৃদয় ঢালি জীৱনটো আবেগেৰে জীয়াই থকাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, যাত্ৰাত পূৰ্ণতা বিচাৰি। কেৱল প্ৰচুৰতাই সফলতাৰ নিশ্চয়তা নিদিয়ে, কিয়নো সম্পদ থকাসকলেও বৃদ্ধি পাই সমাজলৈ অৰিহণা যোগাব লাগিব বুলি আলোকপাত কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কেতিয়াও শিক্ষণ বন্ধ নকৰাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, কিয়নো ব্যক্তিগত বৃদ্ধি গোটেই জীৱনটো অতি প্ৰয়োজনীয়। দেউতাকৰ চাহৰ দোকানত হোৱা আদান-প্ৰদানৰ পৰা শিকাৰ নিজৰ অভিজ্ঞতা শ্বেয়াৰ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক নিৰন্তৰ শিক্ষণ আৰু আত্ম-উন্নতিৰ মূল্য শিকাইছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে বহুতে ডাঙৰ ডাঙৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু চুটি হ’লে হতাশ অনুভৱ কৰে। তেওঁ কেৱল কিবা এটা হোৱাতকৈ কিবা এটা কৰাত মনোনিৱেশ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে, কিয়নো এই মানসিকতাই লক্ষ্যৰ দিশত অবিৰত দৃঢ়তা আৰু অগ্ৰগতিৰ সুবিধা দিয়ে। তেওঁ জোৰ দি কয় যে প্ৰকৃত সন্তুষ্টি মানুহে যি পায়, তাৰ পৰাই যি দিয়ে, তাৰ পৰাই আহে আৰু যুৱক-যুৱতীসকলক অৱদান আৰু সেৱাক কেন্দ্ৰ কৰি মানসিকতা গঢ়ি তুলিবলৈ উৎসাহিত কৰে।

হিমালয়ৰ যাত্ৰাৰ বিষয়ে সোধাত শ্ৰী মোদীয়ে এখন সৰু চহৰত তেওঁৰ লালন-পালনৰ কথা চিন্তা কৰে, য’ত সামূহিক জীৱন কেন্দ্ৰীয় আছিল। তেওঁ প্ৰায়ে স্থানীয় পুথিভঁৰাললৈ গৈছিল, স্বামী বিবেকানন্দ আৰু ছাত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজৰ দৰে ব্যক্তিৰ বিষয়ে লিখা কিতাপৰ পৰা প্ৰেৰণা পাইছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ জীৱনকো একেদৰেই গঢ় দিয়াৰ ইচ্ছাৰ সৃষ্টি হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁ নিজৰ শাৰীৰিক সীমাৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল, যেনে ঠাণ্ডা বতৰত বাহিৰত শুই নিজৰ সহনশীলতা পৰীক্ষা কৰা, তেওঁ লগতে কয়। স্বামী বিবেকানন্দৰ শিক্ষাৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি, বিশেষকৈ এনে এটা কাহিনী য’ত বিবেকানন্দই নিজৰ অসুস্থ মাতৃৰ বাবে সহায়ৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ পিছতো ধ্যান-ধাৰণাৰ সময়ত দেৱী কালিৰ পৰা একো বিচাৰিবলৈ নিজকে আনিব পৰা নাছিল, যিটো অভিজ্ঞতাই বিবেকানন্দৰ মনত দানৰ মনোভাৱ জগাই তুলিছিল, শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ মনত এটা ছাপ পৰিছে, আৰু জোৰ দি কয় যে প্ৰকৃত সন্তুষ্টি আনক দিয়া আৰু সেৱা কৰাৰ পৰাই আহে। তেওঁ এটা কাণ্ডৰ কথা মনত পেলাইছিল য’ত তেওঁ পাৰিবাৰিক বিয়াৰ সময়ত পিছ পৰি থাকিবলৈ আৰু এজন সন্তক যত্ন ল’বলৈ বাছি লৈছিল, যিয়ে তেওঁৰ আৰম্ভণিৰ আধ্যাত্মিক সাধনাৰ প্ৰতি প্ৰৱণতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে তেওঁৰ গাঁৱত সৈন্য দেখাই তেওঁক জাতিটোৰ সেৱা কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল যদিও সেই সময়ত তেওঁৰ কোনো স্পষ্ট পথ নাছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে জীৱনৰ অৰ্থ বুজিবলৈ তেওঁৰ গভীৰ আকাংক্ষা আৰু ইয়াৰ অন্বেষণৰ যাত্ৰাৰ কথা উল্লেখ কৰে। তেওঁ স্বামী আত্মস্থানন্দজীৰ দৰে সন্তসকলৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, যিয়ে তেওঁক সমাজ সেৱাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁ শ্বেয়াৰ কৰিছিল যে মিছনত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ উল্লেখযোগ্য সন্তসকলক লগ পাইছিল যিয়ে তেওঁক মৰম আৰু আশীৰ্বাদৰ বৰষুণ দিছিল। শ্ৰী মোদীয়ে হিমালয়ত তেওঁৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়েও কয়, য’ত নিসংগতা আৰু তপস্বীসকলৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰে তেওঁক গঢ় দিয়াত সহায় কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আভ্যন্তৰীণ শক্তি আৱিষ্কাৰ কৰাত সহায় কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ ব্যক্তিগত বৃদ্ধিত ধ্যান, সেৱা আৰু ভক্তিৰ ভূমিকাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

ৰামকৃষ্ণ মিছনত স্বামী আত্মাস্থানন্দজীৰ সৈতে তেওঁৰ অভিজ্ঞতা ভাগ কৰি যিয়ে তেওঁক প্ৰতিটো পৰিসৰত সেৱাৰ জীৱন যাপনৰ সিদ্ধান্তলৈ লৈ যায়, শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে আন কিছুমানে তেওঁক প্ৰধানমন্ত্ৰী বা মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে চাব পাৰে যদিও তেওঁ আধ্যাত্মিক নীতিৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে দায়বদ্ধ হৈ আছে, এই কথা উল্লেখ কৰি যে তেওঁৰ আভ্যন্তৰীণ সামঞ্জস্যতা আনৰ সেৱাত শিপাই আছে, সেয়া তেওঁৰ মাতৃক সন্তানৰ যত্ন লোৱাত সহায় কৰাই হওক, হিমালয়ত বিচৰণ কৰা, বা কামৰ জৰিয়তে হওক তেওঁৰ বৰ্তমানৰ দায়িত্বৰ স্থান। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে তেওঁৰ বাবে সাধু আৰু নেতাৰ মাজত কোনো প্ৰকৃত পাৰ্থক্য নাই, কিয়নো দুয়োটা ভূমিকা একে মূল মূল্যবোধৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। তেওঁ জোৰ দি কয় যে সাজ-পোছাক আৰু কামৰ দৰে বাহ্যিক দিশ সলনি হ’ব পাৰে যদিও সেৱাৰ প্ৰতি তেওঁৰ সমৰ্পণ নিৰন্তৰ হৈয়ে আছে। তেওঁ আণ্ডাৰলাইন কৰিলে যে তেওঁ প্ৰতিটো দায়িত্ব একেটা শান্তি, মনোনিৱেশ আৰু সমৰ্পিততাৰে পালন কৰে।

ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘই তেওঁৰ প্ৰাথমিক জীৱনত যি প্ৰভাৱ পেলাইছে সেই বিষয়ে আলোচনা কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে দেশপ্ৰেমমূলক গীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ শৈশৱৰ আকৰ্ষণৰ কথা উল্লেখ কৰে, বিশেষকৈ মাকোছি নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে গোৱা গীতৰ প্ৰতি, যিয়ে পেঁপা লৈ নিজৰ গাঁৱলৈ আহিব। তেওঁ কয় যে এই গীতসমূহে তেওঁক গভীৰভাৱে স্পৰ্শ কৰিছিল আৰু অৱশেষত আৰ এছ এছৰ সৈতে তেওঁৰ জড়িততাত ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ আলোকপাত কৰে যে আৰ এছ এছে তেওঁৰ মনত মূল মূল্যবোধৰ সৃষ্টি কৰিছিল যেনে পঢ়া-শুনা হওক বা ব্যায়াম হওক, জাতিলৈ অৰিহণা যোগোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে সকলো কাম কৰা। শ্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে আৰ এছ এছে জীৱনৰ এটা উদ্দেশ্যৰ দিশত স্পষ্ট দিশ প্ৰদান কৰে, মানুহৰ সেৱা কৰাটো ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰাৰ সৈতে মিল থকা বুলি গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে আৰ এছ এছৰ ১০০ বছৰীয়া জয়ন্তী হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে আৰু বিশ্বজুৰি লাখ লাখ সদস্যৰে গঠিত এক বৃহৎ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন। চৰকাৰী সাহায্য অবিহনে বস্তি আৰু বসতিস্থলত ১,২৫,০০০ৰো অধিক সেৱা প্ৰকল্প চলোৱা সেৱা ভাৰতীৰ দৰে আৰ এছ এছৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত বিভিন্ন পদক্ষেপৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি শ্ৰী মোদীয়ে জনজাতীয় অঞ্চলত ৭০,০০০ৰো অধিক একশিক্ষক বিদ্যালয় স্থাপন কৰা ভানবাসী কল্যাণ আশ্ৰম আৰু প্ৰায় ২৫,০০০ খন পৰিচালনা কৰা বিদ্যা ভাৰতীৰ কথাও উল্লেখ কৰে প্ৰায় ৩০ লাখ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিক্ষা প্ৰদান কৰা বিদ্যালয়। তেওঁ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে আৰ এছ এছে শিক্ষা আৰু মূল্যবোধক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ভূমিত থকাটো নিশ্চিত কৰে আৰু সমাজৰ ওপৰত বোজা নহ’বলৈ দক্ষতা শিকিব পাৰে। তেওঁ দেশজুৰি লাখ লাখ সদস্য থকা ভাৰতীয় শ্ৰমিক সংঘই পৰম্পৰাগত শ্ৰমিক আন্দোলনৰ বিপৰীতে "শ্ৰমিকসকলে বিশ্বক একত্ৰিত কৰক"ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এক অনন্য পন্থা গ্ৰহণ কৰাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আৰ এছ এছৰ পৰা লাভ কৰা জীৱন মূল্যবোধ আৰু উদ্দেশ্য আৰু স্বামী আত্মাস্থানন্দৰ দৰে সাধুৰ পৰা লাভ কৰা আধ্যাত্মিক পথ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে।

ভাৰত বিষয়ত শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে ভাৰত হৈছে হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ আগৰ এক সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু সভ্যতা। ১০০ৰো অধিক ভাষা আৰু হাজাৰ হাজাৰ উপভাষাৰ সৈতে ভাৰতৰ বিশালতাক উজ্জ্বল কৰি, প্ৰতি ২০ মাইলৰ মূৰে মূৰে ভাষা, ৰীতি-নীতি, খাদ্য, সাজ-পোছাকৰ শৈলী সলনি হোৱা বুলি কোৱা কথাষাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ কয় যে এই অপৰিসীম বৈচিত্ৰ্যৰ মাজতো দেশখনক একত্ৰিত কৰা এক উমৈহতীয়া সুতা আছে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে অনুৰণন ঘটা ভগৱান ৰামৰ কাহিনীসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি গুজৰাটৰ ৰামভাইৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তামিলনাডুৰ ৰামচন্দ্ৰন আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰাম ভাউলৈকে প্ৰতিটো অঞ্চলতে ভগৱান ৰামৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত নাম কেনেদৰে পোৱা যায় সেই কথা আঙুলিয়াই দিয়ে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে এই অনন্য সাংস্কৃতিক বন্ধনে ভাৰতক এক সভ্যতা হিচাপে একত্ৰিত কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে গা ধোৱাৰ সময়ত ভাৰতৰ সকলো নদীকে স্মৰণ কৰাৰ অনুষ্ঠানত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, য’ত মানুহে গংগা, যমুনা, গোদাবৰী, সৰস্বতী, নৰ্মদা, সিন্ধু, কাবেৰী আদি নদীৰ নাম জপ কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে এই ঐক্যৰ আৱেগ ভাৰতীয় পৰম্পৰাত গভীৰভাৱে শিপাই আছে আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত লোৱা সংকল্পত প্ৰতিফলিত হয়, যিবোৰে ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ড হিচাপেও কাম কৰে। অনুষ্ঠানৰ সময়ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আমন্ত্ৰণ, জম্বুদ্বীপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পৰিয়াল দেৱতালৈ সংকুচিত হোৱা আদি পদ্ধতিত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰৰ নিখুঁত নিৰ্দেশনাৰ আঁত ধৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্তব্য কৰে যে এই প্ৰথাসমূহ এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু সমগ্ৰ ভাৰততে দৈনিক পালন কৰা হয়। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে পশ্চিমীয়া আৰু বিশ্বব্যাপী আৰ্হিসমূহে জাতিসমূহক প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থা হিচাপে চালেও ভাৰতৰ ঐক্য ইয়াৰ সাংস্কৃতিক বান্ধোনত নিহিত হৈ আছে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে সমগ্ৰ ইতিহাসত ভাৰতত বিভিন্ন প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থা আছে, কিন্তু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে ইয়াৰ ঐক্য ৰক্ষা কৰা হৈছে। শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতৰ ঐক্য বজাই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত তীৰ্থযাত্ৰা পৰম্পৰাৰ ভূমিকাৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰি শংকৰাচাৰ্যই চাৰিটা তীৰ্থস্থান প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে আজিও লাখ লাখ লোকে তীৰ্থযাত্ৰাৰ বাবে যাত্ৰা কৰে, যেনে ৰামেশ্বৰমৰ পৰা কাশীলৈ পানী অনা আৰু বিপৰীতে। দেশৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ পৰম্পৰাক প্ৰতিফলিত কৰা ভাৰতৰ হিন্দু কেলেণ্ডাৰৰ সমৃদ্ধিৰ কথাও তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে।

মহাত্মা গান্ধীৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে পুনৰ কয় যে মহাত্মা গান্ধীৰ দৰেই তেওঁৰ জন্ম গুজৰাটত, গুজৰাটী ভাষাক মাতৃভাষা হিচাপে লৈ। তেওঁ আলোকপাত কৰে যে গান্ধীয়ে বিদেশত অধিবক্তা হিচাপে সুযোগ পোৱাৰ পিছতো গভীৰ কৰ্তব্যবোধ আৰু পাৰিবাৰিক মূল্যবোধৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈ ভাৰতৰ জনসাধাৰণৰ সেৱাত নিজৰ জীৱনটো উচৰ্গা কৰিবলৈ বাছি লৈছিল। তেওঁ এই কথাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে গান্ধীৰ নীতি আৰু কৰ্মই আজিও প্ৰতিজন ভাৰতীয়ক প্ৰভাৱিত কৰি আছে। গান্ধীৰ স্বচ্ছতাৰ পোষকতাক আঁত ধৰি, তেওঁ নিজেই ইয়াক চৰ্চা কৰা আৰু আলোচনাত ইয়াক কেন্দ্ৰীয় বিষয় হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ কথা উল্লেখ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সংগ্ৰামৰ ওপৰত মন্তব্য কৰে, যি সময়ত শতিকাজুৰি ঔপনিৱেশিক শাসন চলি থকাৰ পিছতো সমগ্ৰ দেশতে স্বাধীনতাৰ শিখাই উজ্জ্বলভাৱে জ্বলি উঠিছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতা নিশ্চিত কৰিবলৈ লাখ লাখ লোকে কাৰাদণ্ড আৰু শ্বহীদতা সহ্য কৰি নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিছিল বুলিও তেওঁ লগতে কয়। শ্ৰী মোদীয়ে লক্ষ্য কৰিছিল যে বহু স্বাধীনতা সংগ্ৰামীয়ে স্থায়ী প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ বিপৰীতে মহাত্মা গান্ধীয়েই সত্যত শিপাই থকা গণ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দি জাতিটোক জাগ্ৰত কৰিছিল। তেওঁ গান্ধীৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত প্ৰতিজন ব্যক্তিক জড়িত কৰাৰ ক্ষমতাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, ছুইপাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শিক্ষক, স্পিনাৰ, যত্ন লোৱা ব্যক্তিলৈকে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে গান্ধীয়ে সাধাৰণ নাগৰিকক স্বাধীনতাৰ বাবে সৈনিকলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল, ইমানেই অপৰিসীম আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰিছিল যে ইংৰাজে ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে বুজিব পৰা নাছিল। তেওঁ ডাণ্ডী মাৰ্চৰ তাৎপৰ্য্য লক্ষ্য কৰিছিল, য’ত এচিকুট নিমখে বিপ্লৱৰ সূচনা কৰিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে গোলটেবুল সন্মিলনৰ এটা কাহিনী শ্বেয়াৰ কৰে, য’ত গান্ধীয়ে ব্ৰিচক্লথ পিন্ধি বাকিংহাম পেলেচত ৰজা জৰ্জক সাক্ষাৎ কৰে। তেওঁ গান্ধীৰ হাস্যৰসময়ী মন্তব্যক আলোকপাত কৰিলে, “আপোনাৰ ৰজাই আমাৰ দুয়োৰে বাবে যথেষ্ট কাপোৰ পিন্ধিছে,” তেওঁৰ ৰূপহী মনোমোহাতাক প্ৰদৰ্শন কৰি। শ্ৰী মোদীয়ে গান্ধীৰ ঐক্য আৰু জনশক্তিৰ স্বীকৃতিৰ আহ্বানৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰে, যিটোৱে অনুৰণন অব্যাহত ৰাখিছে। তেওঁ কেৱল চৰকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি প্ৰতিটো পদক্ষেপত সাধাৰণ মানুহক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি সামাজিক পৰিৱৰ্তনক লালন-পালন কৰাৰ নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

শ্ৰী মোদীয়ে আৰু উল্লেখ কৰে যে মহাত্মা গান্ধীৰ উত্তৰাধিকাৰ শতিকা অতিক্ৰম কৰি তেওঁৰ প্ৰাসংগিকতা আজিও আছে বুলি জোৰ দিয়ে। তেওঁ নিজৰ দায়িত্ববোধক আলোকপাত কৰি কয় যে তেওঁৰ শক্তি তেওঁৰ নামত নহয় ১৪০ কোটি ভাৰতীয়ৰ সমৰ্থন আৰু হাজাৰ হাজাৰ বছৰীয়া কালজয়ী সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যত নিহিত হৈ আছে। “যেতিয়া মই কোনো বিশ্বনেতাৰ সৈতে হাত মিলাই কৰো, তেতিয়া মোডী নহয়, ১৪০ কোটি ভাৰতীয়ই তেনে কৰিছে”, তেওঁ বিনম্ৰভাৱে লগতে কয়। ২০১৩ চনত তেওঁৰ দলৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ সময়ত তেওঁ সন্মুখীন হোৱা ব্যাপক সমালোচনাৰ কথা মনত পেলাই শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে বৈদেশিক নীতি আৰু বিশ্ব ভূ-ৰাজনীতিৰ বিষয়ে তেওঁৰ বুজাবুজিক সমালোচকসকলে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে। সেই সময়ত তেওঁ উত্তৰ দিছিল, “ভাৰতেও নিজকে হেয়জ্ঞান কৰিবলৈ নিদিয়ে, কেতিয়াও কাকো উচ্চ দৃষ্টিৰে চাবলৈ নিদিয়ে। ভাৰতে এতিয়া নিজৰ সমকক্ষৰ সৈতে চকুৰ সন্মুখত দেখা পাব।” তেওঁ পুনৰ দৃঢ়তাৰে কয় যে এই বিশ্বাস তেওঁৰ বৈদেশিক নীতিৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয় হৈয়েই আছে, দেশখনে সদায় প্ৰথম স্থানত থাকে বুলি গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বিশ্বক এক পৰিয়াল হিচাপে লোৱা দৃষ্টিভংগীত শিপাই থকা বিশ্ব শান্তি আৰু ভাতৃত্ববোধৰ বাবে ভাৰতৰ দীৰ্ঘদিনীয়া পোষকতাক আলোকপাত কৰে। তেওঁ বিশ্বব্যাপী পদক্ষেপসমূহত ভাৰতৰ অৱদানৰ ওপৰত মন্তব্য কৰে, যেনে নবীকৰণযোগ্য শক্তিৰ বাবে “এক সূৰ্য্য, এক বিশ্ব, এক গ্ৰীড” আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্যসেৱাৰ বাবে “এক পৃথিৱী, এক স্বাস্থ্য”ৰ ধাৰণা, যিটো সকলো উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীলৈ বিস্তৃত। তেওঁ বিশ্ব মংগলৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সমাজৰ পৰা সামূহিক প্ৰচেষ্টাৰ আহ্বান জনায়। “এখন পৃথিৱী, এক পৰিয়াল, এক ভৱিষ্যত” মূলমন্ত্ৰৰে ভাৰতে জি-২০ সন্মিলন আয়োজন কৰাক স্পৰ্শ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতৰ কালজয়ী প্ৰজ্ঞাক বিশ্বৰ সৈতে ভাগ-বতৰা কৰাৰ কৰ্তব্যৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁ আজিৰ পৃথিৱীৰ আন্তঃসংযোগী স্বৰূপৰ ওপৰত মন্তব্য কৰি কয়, “কোনো দেশেই বিচ্ছিন্নভাৱে লাভৱান হ’ব নোৱাৰে। আমি সকলোৱে ইজনে সিজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।” তেওঁ বিশ্বব্যাপী পদক্ষেপসমূহক আগুৱাই নিবলৈ সমন্বয় আৰু সহযোগিতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে বিশ্বব্যাপী সংস্থাসমূহৰ প্ৰাসংগিকতাক সম্বোধন কৰি উল্লেখ কৰে যে সময়ৰ লগে লগে বিকশিত হ’ব নোৱাৰাৰ ফলত ইয়াৰ ফলপ্ৰসূতাৰ ওপৰত বিশ্বব্যাপী বিতৰ্কৰ সূচনা হৈছে।

প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ যন্ত্ৰণাদায়ক দিনবোৰে কঢ়িয়াই অনা সীমাহীন দুখ-কষ্ট-দুৰ্দশা আৰু ৰক্তপাতৰ কথা সোঁৱৰণ কৰে। পাকিস্তানৰ পৰা অহা অজস্ৰ আহত লোক আৰু মৃতদেহেৰে ভৰি থকা ৰে’লৰ হৃদয়বিদাৰক দৃশ্যবোৰৰ বৰ্ণনাও কৰে। তেওঁ কয় যে শান্তিপূৰ্ণ সহাৱস্থানৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনাৰ মাজতো পাকিস্তানে কেৱল শত্ৰুতাৰ পথ বাছি লৈছিল, ভাৰতৰ বিৰুদ্ধে পৰোক্ষ যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে হিংসা আৰু সন্ত্ৰাসবাদৰ আধাৰত সৃষ্টি কৰা মতাদৰ্শক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি কয় যে সন্ত্ৰাসবাদ কেৱল ভাৰতৰ বাবেই নহয় সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাবেই ভাবুকি। পাকিস্তানত আশ্ৰয় লোৱা ওছামা বিন লাডেনৰ উদাহৰণ দি তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে যে সন্ত্ৰাসৰ বিষয় উত্থাপন হ’লেই প্ৰসঙ্গ পাকিস্তানলৈ যায়। তেওঁ পাকিস্তানক অস্থিৰতাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আখ্যা দি ৰাষ্ট্ৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত চলি থকা সন্ত্ৰাসবাদ পৰিত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। “নিজৰ দেশক অবৈধ শক্তিৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰি কি লাভ কৰাৰ আশা কৰিছে?” বুলিও তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে নিজেই লাহোৰ ভ্ৰমণ কৰা আৰু তেওঁৰ শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠানলৈ পাকিস্তানক আমন্ত্ৰণকে ধৰি শান্তিৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে কৰা নিজস্ব প্ৰচেষ্টাৰ বিষয়েও উল্লেখ কৰে। তেওঁ গুৰুত্বসহকাৰে উল্লেখ কৰে যে এনেবোৰ কৃটনৈতিক প্ৰচেষ্টাবোৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে শান্তি প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰতি ভাৰতৰ দায়বদ্ধতা প্ৰদৰ্শন, যিটো প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰী প্ৰণৱ মুখাৰ্জীৰ স্মৃতিগ্ৰন্থতো উল্লেখ কৰা হৈছে। অৱশ্যে এই পদক্ষেপবোৰক শত্ৰুতা আৰু বিশ্বাসঘাতকতাৰেহে প্ৰত্যুত্তৰ দিয়া বুলি তেওঁ আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰে।

ক্ৰীড়াৰ ঐক্যবদ্ধ শক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ক্ৰীড়াই যে মানুহক গভীৰ পৰ্যায়ত সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে আৰু বিশ্বক শক্তিশালী কৰাৰ ক্ষমতা ইয়াৰ মাজতেই নিহিত হৈ আছে তাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁ কয় যে, “মানৱ বিৱৰ্তনত ক্ৰীড়াই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। সেয়া কেৱল ক্ৰীড়াতেই সীমিত হৈ থকা নাই, সেই পৰিসৰ অতিক্ৰমী ক্ৰীড়াই দেশ-বিদেশৰ মানুহক একত্ৰিত কৰিছে।” তেওঁ যে ক্ৰীড়া বিশেষজ্ঞ নহয় সেই কথা স্বীকাৰ কৰি শেহতীয়াকৈ ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ মাজত হোৱা ক্ৰিকেট মেচখনক উদাহৰণ হিচাপে উল্লেখ কৰি এনে খেলৰ ফলাফলে প্ৰায়ে পাকিস্তানৰ নিজৰ কথা কয় বুলি আঙুলিয়াই দিয়ে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ভাৰতৰ অতি জনপ্ৰিয় ফুটবল সংস্কৃতিৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰি মহিলা ফুটবল দলৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰদৰ্শন আৰু পুৰুষ দলৰ অবিৰত অগ্ৰগতিৰো প্ৰশংসা কৰে। অতীত ৰোমন্থন কৰি শ্ৰী মোদীয়ে উল্লেখ কৰে যে আশীৰ দশকৰ প্ৰজন্মৰ বাবে মাৰাডোনা আছিল এগৰাকী প্ৰকৃত নায়ক, আনহাতে আজিৰ ফুটবলপ্ৰেমী প্ৰজন্মই চিন্তা কৰে মেছিৰ কথা। মধ্যপ্ৰদেশৰ জনজাতীয় জিলা শ্বাহদোল ভ্ৰমণৰ এক স্মৰণীয় অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁ ফুটবলৰ প্ৰতি গভীৰ আকৰ্ষণ থকা এটা সমুদায়ৰ মুখামুখি হোৱাৰ কথা কয়। সেই সমুদায়ৰ মাজতেই তেওঁ এনে কিছু যুৱ খেলুৱৈক লগ পোৱাৰ কথা সোঁৱৰণ কৰে, যিয়ে নিজৰ গাঁওখনক “মিনি ব্ৰাজিল” বুলি গৌৰৱেৰে দোহাৰিছিল, উল্লেখ্য যে এই স্বীকৃতি সমুদায়টোৰ চাৰিটা প্ৰজন্মৰ ফুটবল পৰম্পৰা আৰু প্ৰায় ৮০ জনৰো অধিক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ খেলুৱৈৰ জৰিয়তে সমুদায়টোৱে লাভ কৰিছিল। তেওঁ লগতে কয় যে তেওঁলোকৰ বাৰ্ষিক ফুটবল খেলবোৰ চাবলৈ ওচৰৰ কেবাখনো গাঁৱৰ পৰা ২০ হাজাৰৰ পৰা ২৫ হাজাৰ লোকে ভিৰ কৰে। আশা প্ৰকাশ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতত ফুটবলৰ প্ৰতি বৰ্ধিত উৎসাহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু কয় যে ই কেৱল ক্ৰীড়া উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰাই নহয়, প্ৰকৃত দলীয় মনোভাৱো গঢ়ি তোলে।

আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ড’নাল্ড ট্ৰাম্পৰ বিষয়ে কৰা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে হিউষ্টনত হোৱা স্মৰণীয় “হাওড়ি মোডী” ৰেলীৰ কথা স্মৰণ কৰে, য’ত তেওঁ আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্প দুয়োগৰাকীয়ে লোকে লোকাৰণ্য ষ্টেডিয়ামত ভাষণ দিছিল। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পৰ বিনম্ৰতাৰ কথা শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰণ কৰে আৰু কয় যে ৰাষ্ট্ৰপতিগৰাকীয়ে তেওঁৰ ভাষণৰ সময়ত দৰ্শকৰ মাজত কেনেকৈ বহি আছিল আৰু পিছত তেওঁৰ সৈতে ষ্টেডিয়ামত ঘূৰি ফুৰিছিল, এইবোৰেই পাৰস্পৰিক বিশ্বাস আৰু শক্তিশালী সম্পৰ্ক দিশবোৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰৰ সময়ত আততায়ীৰ গুলীৰ আঘাতৰ পৰা কথমপি ৰক্ষা পোৱাৰ পিছতো ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পৰ দৃঢ়তা আৰু নেতৃত্বৰ কথা সুঁৱৰি শ্ৰী মোদীয়ে ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পৰ অদম্য সাহস, সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ ক্ষমতা আৰু অটল মনোবৃত্তিৰ কথা প্ৰশংসা কৰে। প্ৰথমবাৰৰ বাবে হোৱাইট হাউছ ভ্ৰমণৰ কথা সোঁৱৰণ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পে তেওঁক ব্যক্তিগতভাৱে ভ্ৰমণ কৰাবলৈ আনুষ্ঠানিক প্ৰট’কল ভংগ কৰিছিল, যিয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ প্ৰকৃত সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি কেনেকৈ আনুষ্ঠানিক প্ৰট’কল পৰ্যন্ত ভংগ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে আমেৰিকাৰ ইতিহাসৰ প্ৰতি ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পৰ গভীৰ সন্মান তথা আনুগত্যৰ কথা উল্লেখ কৰি স্মৰণ কৰে যে তেওঁ কেনেকৈ টোকা বা কোনো সহায় অবিহনেই প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতিসকল আৰু আমেৰিকাৰ উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক মুহূৰ্তৰ বিষয়ে বিতংভাৱে উল্লেখ কৰি গৈছিল। তেওঁ দুয়োৰে মাজত থকা দৃঢ় আস্থা আৰু নিৰৱচ্ছিন্ন যোগাযোগৰ কথাও উল্লেখ কৰে, যিটো ট্ৰাম্প ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দায়িত্বত নথকা সময়ছোৱাতো অটুত আছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰাম্পক মহান আলোচনাপন্থী আখ্যা দিয়াৰ লগতে শ্ৰী মোদীয়ে এই প্ৰশংসাৰ কাৰণ ট্ৰাম্পৰ নম্ৰতা বুলি কয়। তেওঁ লগতে কয় যে আলোচনাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নিজৰ দৃষ্টিভংগীয়ে সদায় ভাৰতৰ স্বাৰ্থক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে, কোনো বেমেজালিৰ সৃষ্টি নকৰাকৈ গঠনমূলক আৰু ইতিবাচক ফলাফলৰ পোষকতা কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে তেওঁৰ সদাসমৰ্পন কেৱল দেশৰ প্ৰতি বুলি দোহাৰি কয় যে ভাৰতেই তেওঁৰ হাই কমাণ্ড, আৰু তেওঁ ভাৰতৰ জনসাধাৰণে তেওঁৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা দায়িত্বক গভীৰ আনুগত্যৰে স্বীকাৰ কৰে।

শ্ৰী মোদীয়ে শেহতীয়াকৈ আমেৰিকাত ইলন মাস্ক, তুলসী গাবাৰ্ড, বিবেক ৰামাস্বামী, জে ডি ভেন্সৰ দৰে ব্যক্তিৰ সৈতে হোৱা বৈঠকৰ বিষয়েও আলোকপাত কৰে। এই বৈঠকবোৰৰ সময়ত তেওঁলৈ আগবঢ়োৱা উষ্ম আতিথ্য, পৰিয়ালৰ দৰে পৰিৱেশ প্ৰদানৰ কথা কয় আৰু ইলন মাস্কৰ সৈতে তেওঁৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্কৰ কথাও উল্লেখ কৰে। তেওঁ DOGE অভিযানৰ প্ৰতি মাস্কৰ উৎসাহক লৈ আনন্দ প্ৰকাশ কৰে আৰু ২০১৪ চনত কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ভাৰতীয় শাসন ব্যৱস্থালৈ দক্ষতা কঢ়িয়াই অনা আৰু ক্ষতিকাৰক প্ৰথাসমূহ নিৰ্মূল কৰাৰ বাবে মাস্কৰ উদ্ভাৱনী মনোভাৱ আৰু তেওঁৰ নিজৰ প্ৰচেষ্টাৰ মাজত সাদৃশ্যৰ কথাও আঙুলিয়াই দিয়ে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কল্যাণমূলক আঁচনিবোৰৰ পৰা ১০ কোটি ভুৱা বা নকল নাম আঁতৰাই যথেষ্ট পৰিমাণৰ ধন ৰাহি কৰাকে ধৰি উল্লেখযোগ্য প্ৰশাসনীয় সংস্কাৰৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰে। তেওঁ স্বচ্ছতা সুনিশ্চিত কৰাৰ বাবে আৰু মধ্যভোগী নিৰ্মূল কৰিবলৈ প্ৰত্যক্ষ সুবিধা হস্তান্তৰ বা ডাইৰেক্ট বেনিফিট ট্ৰান্সফাৰৰ প্ৰৱৰ্তন কৰি প্ৰায় তিনি লাখ কোটি টকা ৰাহি কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে চৰকাৰী ক্ৰয়ৰ বাবে GeM পৰ্টেলো মুকলি কৰে, যাৰ ফলত খৰচ হ্ৰাস পায় আৰু গুণগত মান উন্নত হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ৪০,০০০ অপ্ৰয়োজনীয় অনুসৰণ (compliances) আঁতৰাই পেলায় আৰু ১৫০০ আওপুৰণি আইন বাতিল কৰি শাসন ব্যৱস্থাক সুশৃংখলিত কৰিলে। তেওঁ লগতে কয় যে এই সাহসী সংস্কাৰসমূহে ভাৰতক বিশ্বব্যাপী আলোচনাৰ বিষয় কৰি তুলিছে, ঠিক যেনেকৈ DOGE ৰ দৰে যুগান্তকাৰী অভিযানে বিশ্বৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে।

ভাৰত আৰু চীনৰ মাজৰ দ্বিপাক্ষিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে সোধাত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে পাৰস্পৰিক শিক্ষণৰ দীৰ্ঘদিনীয়া ইতিহাস আৰু বিশ্ব কল্যাণৰ বাবে উমৈহতীয়া অৱদানৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে যে এটা সময়ত ভাৰত আৰু চীনে একেলগে বিশ্বৰ জিডিপিৰ ৫০%তকৈ অধিক অংশ বহন কৰিছিল, যিয়ে বিশ্ব অৰ্থনীতিৰ ওপৰত দুয়োখন ৰাষ্ট্ৰৰ অপৰিসীম প্ৰভাৱৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। শ্ৰী মোদীয়ে দুয়োখন দেশৰ মাজত থকা গভীৰ সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক, বিশেষকৈ চীনত ভাৰতৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পৰম্পৰা বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গভীৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰত আৰু চীনৰ সম্পৰ্ক ৰক্ষা আৰু এই সম্পৰ্কক আৰু অধিক শক্তিশালী কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। চুবুৰীয়া দেশসমূহৰ মাজত মতপাৰ্থক্য স্বাভাৱিক বুলি স্বীকাৰ কৰিও তেওঁ এই পাৰ্থক্যসমূহ যাতে সংঘাতলৈ পৰিণত নহয় সেয়া নিশ্চিত কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে দুয়োখন দেশৰে কল্যাণৰ বাবে সুস্থিৰ আৰু সহযোগিতামূলক সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলাৰ বাবে আলোচনা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। চলি থকা সীমা বিবাদ সন্দৰ্ভত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ২০২০ চনত উদ্ভৱ হোৱা উত্তেজনাৰ কথা স্বীকাৰ কৰে যদিও শেহতীয়াকৈ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সৈতে তেওঁৰ আলোচনাই সীমান্তত স্বাভাৱিকতা ঘূৰাই অনাত সহায় কৰা বুলিও উল্লেখ কৰে। তেওঁ বৰ্তমান ২০২০ চনৰ পূৰ্বৰ পৰিস্থিতি ঘূৰাই অনাৰ বাবে চলাই থকা প্ৰচেষ্টাৰ কথা উল্লেখ কৰি আশা প্ৰকাশ কৰে যে আস্থা, উৎসাহ, আৰু ইতিবাচক দিশবোৰ পুনৰ বাহাল হ’ব। তেওঁ আৰু জোৰ দি কয় যে ভাৰত আৰু চীনৰ মাজত সহযোগিতা বিশ্বৰ স্থিতিশীলতা আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়, লগতে তেওঁ সংঘাতৰ পৰিৱৰ্তে সুস্থ প্ৰতিযোগিতাৰ পোষকতা কৰে।

বিশ্বৰ বিভিন্ন উদ্বেগৰ কথা উল্লেখ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ক’ভিড-১৯ মহামাৰীয়ে প্ৰদান কৰা বিভিন্ন শিক্ষাৰ কথা দোহাৰে, যিয়ে প্ৰতিখন দেশৰে মাজত থকা সীমাবদ্ধতাবোৰ প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু ঐক্যৰ অত্যাৱশ্যকীয় প্ৰয়োজনীয়তাক প্ৰৌজ্জ্বল কৰি তুলিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে, শান্তিৰ দিশত আগবাঢ়ি যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, সমগ্ৰ বিশ্ব এতিয়া ক্ৰমান্বয়ে খণ্ডিত হৈ পৰিছে, যাৰ ফলত অধিক অনিশ্চয়তা আৰু সংঘাত বৃদ্ধি পাইছে। সংস্কাৰৰ অভাৱ আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইনৰ প্ৰতি ক্ৰমবৰ্ধমান অৱজ্ঞাৰ বাবে সময়ৰ লগে লগে বিকশিত হোৱাত ব্যৰ্থ হোৱা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাসমূহৰ ক্ৰমবৰ্ধমান অপ্রাসংগিকতাকো শ্রী মোদীয়ে আঙুলিয়াই দিয়ে৷ তেওঁ সংঘাতৰ পৰা সহযোগিতালৈ পৰিৱৰ্তনৰ আহ্বান জনাই কয় যে আগুৱাই যোৱাৰ পথ কেৱল নিহিত হৈ আছে উন্নয়ন-চালিত দৃষ্টিভংগীত। দেশবোৰে ইখনে সিখনক সমৰ্থন কৰাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি শ্ৰী মোদীয়ে পুনৰ কয় যে সম্প্ৰসাৰণবাদে আন্তঃসংযোগী আৰু আন্তঃনিৰ্ভৰশীল পৃথিৱীত কেতিয়াও কাম নকৰে। চলি থকা সংঘাতক লৈ বিশ্ব মঞ্চসমূহে প্ৰকাশ কৰা গভীৰ উদ্বেগৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁ শান্তি পুনৰুদ্ধাৰৰ আশা প্ৰকাশ কৰে আৰু স্থিতিশীলতা আৰু সমন্বয়ৰ দিশত কাম কৰাৰ সামূহিক দায়িত্বৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।

২০০২ চনৰ গুজৰাট হিংসা সন্দৰ্ভত শ্ৰী মোদীয়ে কাণ্ডাহাৰ অপহৰণকাণ্ড, লালকিল্লা আক্ৰমণ, ৯/১১ ৰ সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ দৰে বিশ্বব্যাপী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংকটৰ ধাৰাবাহিকতাৰ কথা দোহাৰি এনেবোৰ কাণ্ডৰ পূৰ্বৰ অস্থিৰ পৰিৱেশৰ বিস্তৃত বিৱৰণ আগবঢ়ায়। তেওঁ সেই সময়ৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ পৰিবেশ আৰু নৱনিযুক্ত মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁ সন্মুখীন হোৱা প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, য’ত ভয়াৱহ ভূমিকম্পৰ পিছত পুনৰ সংস্থাপনৰ প্ৰচেষ্টাৰ তদাৰক কৰা আৰু গোধৰাৰ কৰুণ কাণ্ডৰ পাছৰ পৰিণতি চম্ভালি লোৱা দিশবোৰো সামৰি লয়। ২০০২ চনৰ গুজৰাট হিংসাক লৈ মানুহৰ মাজত থকা ভুল ধাৰণাবোৰ স্পষ্টকৈ সমাধান কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আঙুলিয়াই দিয়ে যে তেওঁৰ কাৰ্যকালৰ পূৰ্বেও গুজৰাটত সাম্প্ৰদায়িক হিংসাৰ দীৰ্ঘ ইতিহাস আছিল। তেওঁ লগতে গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে ন্যায়পালিকাই বিষয়টোৰ ওপৰত পুংখানুপুংখ তদন্ত কৰি তেওঁক সম্পূৰ্ণ নিৰ্দোষী বুলি ঘোষণা কৰিছে। শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে ২০০২ চনৰ পৰা এতিয়ালৈকে গুজৰাট বিগত ২২ বছৰে শান্তিপূৰ্ণ হৈ আছে, এই স্থিতিশীলতাৰ কাৰণ হৈছে সকলোৰে বাবে উন্নয়ন আৰু সমুদায়বোৰৰ মাজত গঢ়ি তোলা আস্থাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা শাসন ব্যৱস্থা। তেওঁক কৰা সমালোচনাবোৰৰ বিষয়ে শ্ৰী মোদীয়ে মন্তব্য কৰে যে, “সমালোচনা হৈছে গণতন্ত্ৰৰ আত্মা,” প্ৰকৃত, সুস্থ সমালোচনাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে এনে সমালোচনাই উন্নত নীতি নিৰ্ধাৰণৰ সূচনা কৰে। কিন্তু তেওঁ ভিত্তিহীন অভিযোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱক লৈ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰে, যিবোৰক তেওঁ গঠনমূলক সমালোচনাৰ পৰা পৃথক কৰে। “অভিযোগে কাকো লাভৱান নকৰে; সেইবোৰে কেৱল অপ্ৰয়োজনীয় সংঘাতৰহে সৃষ্টি কৰে,” তেওঁ কয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ মতামত প্ৰকাশ কৰি সুষম আৰু দায়িত্বশীল দৃষ্টিভংগীৰ পোষকতা কৰে। তেওঁ এসময়ত ব্যৱহাৰ কৰা এটা উপমা মনত পেলাই কয় যে তেওঁ সাংবাদিকতাক মৌমাখিৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল: ই অমৃত গোটাই মিঠাবোৰ বিয়পাই দিয়ে যদিও প্ৰয়োজনত শক্তিশালীভাৱে দংশন কৰিবও পাৰে। এই উপমাটোক কেনেকৈ সেই সময়ত একাংশই ভুলকৈ ব্যাখ্যা কৰিছিল সেই কথা সোঁৱৰণ কৰি তেওঁ হতাশা প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে সাংবাদিকতাই চাঞ্চল্য সৃষ্টি কৰাৰ পৰিৱৰ্তে সত্য আৰু গঠনমূলক প্ৰভাৱৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগে বুলি আলোকপাত কৰে।

তেওঁৰ বিস্তৃত ৰাজনৈতিক যাত্ৰাৰ কথা উল্লেখ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে সাংগঠনিক কাম, নিৰ্বাচনী পৰিচালনা, আৰু প্ৰচাৰ কৌশলৰ সৈতে তেওঁ আৰম্ভণিৰে পৰা জড়িত থকাৰ বিভিন্ন মনোৰম কথা প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে বিগত ২৪ বছৰে গুজৰাট আৰু ভাৰতৰ জনসাধাৰণে তেওঁৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিছে, যিটো দায়িত্ব তেওঁ অদম্য নিষ্ঠাৰে পালন কৰিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। তেওঁ লগতে কয় যে জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ, আৰ্থিক স্থিতি, বা মতাদৰ্শৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যাতে কোনো ধৰণৰ বৈষম্য নকৰাকৈয়ে কল্যাণমূলক আঁচনিসমূহে প্ৰতিগৰাকী নাগৰিককে সামৰি ল’ব পাৰে তাৰ প্ৰতি তেওঁৰ চৰকাৰে দৃঢ়তাৰে মনোনিৱেশ কৰিছে। তেওঁ কয় যে আস্থা গঢ়ি তোলাই হৈছে তেওঁৰ শাসন দৰ্শনৰ ভেটি, আঁচনিৰ পৰা প্ৰত্যক্ষভাৱে লাভৱান নোহোৱাসকলেও যাতে ভৱিষ্যতৰ সুযোগবোৰত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু আত্মবিশ্বাসী অনুভৱ কৰে সেয়া নিশ্চিত কৰিব লাগে। ‘আমাৰ শাসন ব্যৱস্থা নিৰ্বাচনী বিবেচনাৰে নহয়, জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু নাগৰিক আৰু দেশৰ কল্যাণৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ।’- প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কয়। তেওঁ দেশ আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণক ঈশ্বৰৰ মূৰ্ত ৰূপ হিচাপে চোৱাৰ দৃষ্টিভংগীও প্ৰকাশ কৰে, তেওঁৰ ভূমিকাক জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰা এজন নিষ্ঠাবান পুৰোহিতৰ সৈতে মিল থকা বুলিও তেওঁ বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ স্বাৰ্থৰ সংঘাতৰ অনুপস্থিতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয় যে তেওঁৰ পদৰ পৰা লাভৱান হ’ব পৰা তেওঁৰ কোনো বন্ধু বা আত্মীয় নাই, যিটো সত্যই সাধাৰণ মানুহৰ মাজত গভীৰভাৱে অনুৰণন ঘটায় আৰু জনসাধাৰণৰ আস্থা সুদৃঢ় কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ ৰাজনৈতিক দলৰ অংশ হোৱাৰ বাবে গৌৰৱ প্ৰকাশ কৰি, এই কৃতিত্বৰ কাৰণ বুলি দোহাৰে অগণন নিষ্ঠাবান স্বেচ্ছাসেৱকৰ অদম্য প্ৰচেষ্টাক। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে কেৱল ভাৰত আৰু ইয়াৰ নাগৰিকৰ কল্যাণৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই স্বেচ্ছাসেৱকসকলৰ ৰাজনীতিত কোনো ব্যক্তিগত উদ্দেশ্য বা এজেণ্ডা নাই আৰু তেওঁলোকৰ নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ বাবে তেওঁলোক বহুলভাৱে প্ৰশংসিত। তেওঁ লগতে কয় যে তেওঁৰ দলৰ ওপৰত যি আস্থা দিয়া হৈছে সেয়া নিৰ্বাচনৰ ফলাফলত স্পষ্ট হৈ পৰে, যিটো তেওঁ জনসাধাৰণৰ আশীৰ্বাদ আৰু তেওঁলোকৰ মিছনৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাসৰ প্ৰতিফলন হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।

ভাৰতত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰাৰ উল্লেখযোগ্য লজিষ্টিকছৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ২০২৪ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনক উদাহৰণ হিচাপে আঙুলিয়াই দিয়ে আৰু কয় যে উক্ত নিৰ্বাচনত ৯৮ কোটি পঞ্জীয়নভুক্ত ভোটাৰ আছিল, যিটো সংখ্যা উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপীয় সংঘৰ মুঠ জনসংখ্যাতকৈও অধিক। তেওঁ আলোকপাত কৰে যে, তীব্ৰ গৰমৰ মাজতো ৬৪.৬ কোটি ভোটাৰে ভোটদান কৰিবলৈ ওলাই আহিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ উল্লেখ কৰে যে ভাৰতত দহ লাখৰো অধিক ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰ আৰু ২৫০০ৰো অধিক পঞ্জীয়নভুক্ত ৰাজনৈতিক দল আছে, যিয়ে ইয়াৰ গণতন্ত্ৰৰ বিশাল পৰিসৰ গুৰুত্ব চিহ্নিত কৰে। তেওঁ লগতে আলোকপাত কৰে যে অতি দূৰৱৰ্তী গাঁওবোৰতো ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰৰে সুসজ্জিত কৰি তোলা হৈছিল, দুৰ্গম অঞ্চললৈ ভোটিং মেচিন কঢ়িয়াই নিবলৈ হেলিকপ্টাৰ পৰ্যন্ত নিয়োগ কৰা হৈছে। তেওঁ এক ঘটনাৰ কথা উল্লেখ কৰি কয় যে গুজৰাটৰ গীৰ বনাঞ্চলত মাত্ৰ এজন ভোটাৰৰ বাবেও এটা ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল, যিয়ে প্ৰতিজন নাগৰিকৰ ভোটাধিকাৰ নিশ্চিত কৰাৰ বাবে ভাৰতৰ গভীৰ সমৰ্পণৰ কথা স্পষ্ট কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগক মুক্ত, নিকা, আৰু সৰ্বাংগীন নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এক বিশ্বব্যাপী মানদণ্ড নিৰ্ধাৰণৰ বাবে প্ৰশংসা কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে ভাৰতীয় নিৰ্বাচন পৰিচালনাৰ লগত জড়িত নিৰ্মল পৰিসৰ, ৰাজনৈতিক সজাগতা আৰু লজিষ্টিকৰ নিখুঁত ব্যৱস্থাই ইয়াক বিশ্বৰ আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহে অধ্যয়নৰ বাবে এক যোগ্য বিষয় কৰি তুলিছে, যিয়ে গণতান্ত্ৰিক উৎকৰ্ষতাৰ আৰ্হি হিচাপে কাম কৰে।

তেওঁৰ নেতৃত্বৰ কথা উল্লেখ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে নিজকে প্ৰধানমন্ত্ৰী নহয়, বৰঞ্চ “প্ৰধান সেৱক” বুলিহে অভিহিত কৰে আৰু কয় যে সেৱাই তেওঁৰ কৰ্মনীতিৰ পথ প্ৰদৰ্শক আৰু সেয়াই তেওঁৰ মূল নীতি। তেওঁ পুনৰ দোহাৰে যে তেওঁৰ গুৰুত্ব নিজৰ স্বাৰ্থত ক্ষমতাৰ পিছত লগাতকৈ উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰা আৰু মানুহৰ জীৱনত অৰ্থবহ, ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন সৃষ্টি কৰাতহে নিহিত হৈ আছে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে, “মই ক্ষমতাৰ খেল খেলিবলৈ নহয়, সেৱা কৰিবলৈহে ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰিছিলোঁ।” নিসংগতাৰ ধাৰণাটোৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কয় যে তেওঁ কেতিয়াও অকলশৰীয়া অনুভৱ নকৰে, কিয়নো তেওঁ "এক যোগ এক" দৰ্শন অনুসৰণ কৰে, যিয়ে নিজকে আৰু ঈশ্বৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে দেশ আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ প্ৰতি তেওঁৰ সেৱা হৈছে ঐশ্বৰিক সেৱাৰ এক প্ৰকাৰ। মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁ ভিডিঅ’ কনফাৰেন্সিঙৰ জৰিয়তে শাসন ব্যৱস্থাৰ আৰ্হি ডিজাইন কৰি আৰু ব্যক্তিগতভাৱে ৭০ বছৰ আৰু তাৰ ওপৰৰ দলীয় স্বেচ্ছাসেৱকসকলৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ আছিল। তেওঁ তেওঁলোকৰ কল্যাণৰ বিষয়ে সোধা-পোছা কৰা কথাবোৰে, তেওঁলোকৰ যতন লোৱাৰ কথাবোৰে তেওঁক এতিয়া সজীৱ কৰি ৰাখে আৰু মানসিকভাৱেও শক্তিশালী কৰি ৰাখে।

তেওঁৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ ৰহস্যৰ বিষয়ে সোধাত শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে তেওঁৰ চৌপাশৰ লোকসকলেই তেওঁৰ প্ৰেৰণা, সেয়া লাগিলে কৃষক, সৈনিক, শ্ৰমিক, বা মাতৃয়েই নহওক কিয়, তেওঁলোকে নিজৰ পৰিয়াল আৰু সমাজৰ বাবে কৰা অক্লান্তভাৱে কামবোৰৰ, তেওঁলোকৰ অদম্য নিষ্ঠাৰ সাক্ষী হোৱাৰ পৰাই এই কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ প্ৰেৰণা উদ্ভৱ হয়। তেওঁ পুনৰ কয়, "মই কেনেকৈ শুও? কেনেকৈ আৰাম কৰো? এইবোৰ প্ৰেৰণা মোৰ চকুৰ সমূখতে আছে।" তেওঁ পুনৰ কয় যে তেওঁৰ দেশৰ নাগৰিকে তেওঁৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা দায়িত্বই তেওঁক প্ৰতিদিনে নিজৰ শ্ৰেষ্ঠখিনি উজাৰি দিবলৈ প্ৰেৰণা দি থাকে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ২০১৪ চনৰ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰৰ সময়ত দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিসমূহৰ কথা স্মৰণ কৰে: তেওঁ কৈছিল যে দেশৰ বাবে কঠোৰ পৰিশ্ৰমত কেতিয়াও পিছ পৰি নাথাকে, সততাৰে কাম কৰি যাব, আৰু কেতিয়াও ব্যক্তিগত লাভালাভৰ সন্ধান নকৰিব। তেওঁ দৃঢ়তাৰে কয় যে তেওঁ চৰকাৰৰ মুৰব্বী হিচাপে ২৪ বছৰ ধৰি এই নীতিসমূহ মানি চলি আহিছে। শ্ৰী মোদীয়ে এই কথাও আলোকপাত কৰে যে তেওঁৰ প্ৰেৰণা হৈছে ১৪০ কোটি লোকক সেৱা আগবঢ়োৱা, তেওঁলোকৰ আকাংক্ষা বুজি পোৱা, আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰা। তেওঁ পুনৰ কয় - "মই সদায় যিমান পাৰো কৰিবলৈ, যিমান পাৰো কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ। আজিও মোৰ শক্তি ঠিক তেনেদৰেই অটুট আছে।"

সৰ্বকালৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ গণিতজ্ঞ হিচাপে সৰ্বজনবিদিত শ্ৰীনিবাস ৰামানুজনৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধা প্ৰকাশ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে ৰামানুজনৰ জীৱন আৰু কৰ্মই বিজ্ঞান আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ মাজৰ গভীৰ সংযোগৰ উদাহৰণ কেনেদৰে দাঙি ধৰিলে সেই বিষয়ে প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ ৰামানুজনৰ এক দৃষ্টিভঙ্গীৰ বিষয়ে আলোকপাত কৰি কয় যে ৰামানুজনৰ গাণিতিক অন্তৰ্দৃষ্টি তেওঁ পূজা কৰা দেৱীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত বুলি উল্লেখ কৰিছিল, এনে ধাৰণাবোৰ প্ৰায়ে আধ্যাত্মিক অনুশাসনৰ পৰাই উদ্ভৱ হয় বুলিও তেওঁ দোহাৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কয়, “অনুশাসন কঠোৰ পৰিশ্ৰমতকৈও অধিক অৰ্থবহ; ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল কোনো কামত নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে নিয়োজিত কৰা আৰু তাত নিজকে ইমান সম্পূৰ্ণৰূপে নিমজ্জিত কৰা যে আপুনি নিজৰ কামৰ সৈতে একত্ৰিত হৈ পৰে।” শ্ৰী মোদীয়ে জ্ঞানৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ উৎসৰ প্ৰতি নিজকে উন্মুক্ত কৰি ৰখাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এই মুক্তমনে নতুন ধাৰণাৰ জন্মৰ পোষকতা কৰে বুলিও আঙুলিয়াই দিয়ে। তেওঁ তথ্য আৰু জ্ঞানৰ মাজত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্য ৰাখি কয়, “কিছুমান মানুহে ভুলতে তথ্যক জ্ঞানৰ সৈতে একেই বুলি ভুল কৰে। জ্ঞান হৈছে এক গভীৰ বিষয়; ই প্ৰক্ৰিয়াকৰণ, প্ৰতিফলন আৰু বুজাবুজিৰ দ্বাৰা ক্ৰমান্বয়ে বিকশিত হয়।” তেওঁ এই পাৰ্থক্যক চিনি পোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, কিয়নো বিকাশ আৰু আৱিষ্কাৰৰ সন্ধানত দুয়োটাকে ফলপ্ৰসূভাৱে চম্ভালিব পৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।

তেওঁৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণত প্ৰভাৱ পেলোৱা কাৰকসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে তেওঁৰ বৰ্তমানৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বে ভাৰতৰ ৮৫-৯০% জিলাত তেওঁৰ বিস্তৃত ভ্ৰমণে তেওঁক তৃণমূল পৰ্যায়ৰ বাস্তৱতাৰ প্ৰত্যক্ষ অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ লগতে কয় যে এই অভিজ্ঞতাই তেওঁক জনসাধাৰণৰ প্ৰকৃত প্ৰয়োজন আৰু আকাংক্ষা বুজিবলৈ সুবিধা কৰি দিছে। তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীত নিৰপেক্ষতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ মন্তব্য কৰে যে, “মই কোনো ধৰণৰ বোজা কঢ়িয়াই অনা নাই যিয়ে মোক জটিলতা বৃদ্ধি কৰিববা মোক এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰণে কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব।” প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বুজাই দিয়ে যে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ পথ প্ৰদৰ্শক এটা সহজ নীতি - “প্ৰথমে মোৰ দেশ।” তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ সময়ত আটাইতকৈ দুখীয়া ব্যক্তিৰ মুখখন বিবেচনা কৰাৰ জ্ঞানৰ পৰাই প্ৰেৰণা লাভ কৰে বুলিও কয়। শ্ৰী মোদীয়ে তেওঁৰ অসংখ্য সক্ৰিয় তথ্য মাধ্যমে তেওঁক বৈচিত্ৰময় দৃষ্টিভংগী প্ৰদান কৰা বুলিও উল্লেখ কৰি সুসংযোগী প্ৰশাসনৰ গুৰুত্বৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে। তেওঁৰ সিদ্ধান্তৰ বিষয়ে অৱগত কৰা বহল পৰিসৰৰ ইনপুটৰ কথা আঙুলিয়াই দি তেওঁ কয়, “যেতিয়া কোনোবাই মোক চমুকৈ জানিবলৈ আহে, তেতিয়া সেইটোৱেই মোৰ একমাত্ৰ তথ্যৰ উৎস নহয়।” শ্ৰী মোদীয়ে এজন শিক্ষাৰ্থীৰ মানসিকতা বজাই ৰখাৰ মূল্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু কয় যে তেওঁ হেনো, প্ৰায়ে এজন ছাত্ৰৰ দৰে প্ৰশ্ন সুধিছিল আৰু একাধিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা বিষয়সমূহ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ ক’ভিড-১৯ সংকটৰ সময়ত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীৰ বিষয়ে মত ব্যক্ত কৰিছিল, য’ত তেওঁ বিশ্ব অৰ্থনৈতিক তত্ত্বসমূহ অন্ধভাৱে অনুসৰণ কৰাৰ হেঁচাক প্ৰতিহত কৰিছিল। “মই দুখীয়াক ভোকত শুবলৈ নিদিলোঁহেঁতেন। দৈনন্দিন মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তাক লৈ সামাজিক উত্তেজনা সৃষ্টি হ’বলৈ নিদিলোহেতেন।’ তেওঁ লগতে কয় যে ধৈৰ্য্য আৰু অনুশাসনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তেওঁৰ পন্থাই ভাৰতক তীব্ৰ মুদ্ৰাস্ফীতিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আৰু বিশ্বৰ অন্যতম দ্ৰুতগতিত বিকশিত প্ৰধান অৰ্থনীতি হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলৈ সুবিধা প্ৰদান কৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ৰিস্ক লোৱাৰ ক্ষমতাৰ বিষয়েও আলোচনা কৰি দৃঢ়তাৰে কয় যে, “যদি মোৰ দেশৰ বাবে, জনসাধাৰণৰ বাবে কিবা এটা ভাল কাম হয়, তেন্তে মই সদায় ৰিস্ক ল’বলৈ সাজু।” তেওঁ নিজৰ সিদ্ধান্তৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয়, “যদি কিবা এটা ভুল হয়, তেন্তে মই দোষ আনৰ ওপৰত জাপি নিদিও। মই সাহসেৰে সেই দায়িত্ব মূৰ পাতি লওঁ আৰু সকলো ফলাফলৰ দায় স্বীকাৰ কৰো।” শ্ৰী মোদীয়ে লগতে উল্লেখ কৰে যে এই জবাবদিহিতাৰ ভাৱনাই তেওঁৰ দলৰ ভিতৰত গভীৰ দায়বদ্ধতা গঢ়ি তোলে আৰু জনসাধাৰণৰ সৈতে বিশ্বাস গঢ়ি তোলে। “মই ভুল কৰিব পাৰো, কিন্তু বেয়া উদ্দেশ্যৰে কাম নকৰো,” তেওঁ এই কথা উল্লেখ কৰি কয় যে তেওঁৰ সৎ উদ্দেশ্যক সমাজে গ্ৰহণ কৰে যদিও ফলাফল সদায় আশাৰ সৈতে মিল নাথাকে।

কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা (AI) প্ৰসাৰত ভাৰতৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে সোধাত শ্ৰী মোদীয়ে এআই বিকাশ সহজাতভাৱে এক সহযোগিতামূলক প্ৰচেষ্টা বুলি উল্লেখ কৰি কয়, “কোনো দেশেই সম্পূৰ্ণৰূপে নিজাববীয়াকৈ এআই বিকশিত কৰিব নোৱাৰে।” তেওঁ আৰু মন্তব্য কৰে যে, “এআইৰ সৈতে বিশ্বই যিয়েই নকৰক কিয়, ভাৰত অবিহনে ই অসম্পূৰ্ণ হৈ থাকিব।” প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে বহুল সুলভতা নিশ্চিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে এক অনন্য বজাৰভিত্তিক আৰ্হিৰ সমান্তৰালকৈ নিৰ্দিষ্ট ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত এআই-চালিত প্ৰয়োগৰ ওপৰত ভাৰতৰ সক্ৰিয় কামৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতৰ বিশাল প্ৰতিভা শৃংখলাক ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ শক্তি হিচাপে স্বীকৃতি দি কয়, “কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা মৌলিকভাৱে মানৱ বুদ্ধিমত্তাৰ দ্বাৰাই চালিত, গঢ় দিয়া আৰু পৰিচালিত, আৰু সেই প্ৰকৃত বুদ্ধিমত্তা ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত প্ৰচুৰ পৰিমাণে বিদ্যমান।” তেওঁ ৫জি আত্মপ্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ আকৰ্ষণীয় অগ্ৰগতিৰ উদাহৰণ দি কয়, যিয়ে বিশ্বৰ আশাক অতিক্ৰম কৰিলে। তদুপৰি হলিউডৰ ব্লকবাষ্টাৰ ছবিতকৈ কম খৰচী চন্দ্ৰযানৰ দৰে ভাৰতৰ মহাকাশ অভিযানৰ খৰচ-বহনক্ষমতাক ভাৰতৰ দক্ষতা আৰু উদ্ভাৱনৰ প্ৰমাণ হিচাপে তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে। এই কৃতিত্বসমূহে ভাৰতীয় প্ৰতিভাৰ প্ৰতি বিশ্বব্যাপী সন্মানৰ সৃষ্টি কৰে আৰু ভাৰতৰ চহকী সভ্যতাবাদী নীতি-নিয়মক প্ৰতিফলিত কৰে বুলিও তেওঁ কয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ভাৰতীয় সমাজত শিপাই থকা নিষ্ঠা, নৈতিকতা, আৰু সহযোগিতাৰ সাংস্কৃতিক মূল্যবোধৰ বাবেই বিশ্ব প্ৰযুক্তিক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় মূলৰ লীডাৰসকলৰ সফলতাৰ ওপৰতো মত ব্যক্ত কৰে। তেওঁ কয়, “ভাৰতত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা লোকসকলে, বিশেষকৈ যৌথ পৰিয়াল আৰু মুক্ত সমাজৰ লোকসকলে জটিল কামৰ নেতৃত্ব দিয়া আৰু বৃহৎ দলসমূহ ফলপ্ৰসূভাৱে পৰিচালনা কৰাত সুচলতা অনুভৱ কৰে।” শ্ৰী মোদীয়ে ভাৰতীয় পেছাদাৰীসকলৰ সমস্যা সমাধানৰ ক্ষমতা আৰু বিশ্লেষণাত্মক চিন্তাধাৰাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, যিয়ে তেওঁলোকক বিশ্বৰ মঞ্চত প্ৰতিযোগিতামূলক কৰি তোলে। মানুহৰ ঠাই এআইয়ে লোৱাৰ উদ্বেগক বিষয়ে উল্লেখ কৰি শ্ৰী মোদীয়ে কয় যে মানৱতাৰ সমান্তৰালভাৱে প্ৰযুক্তিয়ে সদায় আগবাঢ়ি আহিছে, মানুহে নিজকে খাপ খুৱাই লৈছে আৰু এখোজ আগবাঢ়ি গৈছে। তেওঁ উল্লেখ কৰে, “মানৱ কল্পনাই হৈছে ইন্ধন। তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এআইয়ে বহু বস্তু সৃষ্টি কৰিব পাৰে, কিন্তু কোনো প্ৰযুক্তিয়ে কেতিয়াও মানুহৰ মনৰ সীমাহীন সৃষ্টিশীলতা আৰু কল্পনাৰ ঠাই ল’ব নোৱাৰে।” তেওঁ আৰু কয় যে এআইয়ে মানুহক মানুহ হোৱাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ কি সেই বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায়, বিশেষকৈ ইজনে সিজনৰ যত্ন লোৱাৰ জন্মগত মানুহৰ ক্ষমতাৰ ক্ষেত্ৰত—যিটো এআইয়ে নকল কৰিব নোৱাৰে।

শিক্ষা, পৰীক্ষা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সফলতাৰ বিষয়সমূহ সামৰি শ্ৰী মোদীয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ওপৰত অযথা হেঁচা প্ৰয়োগ কৰা সমাজৰ মানসিকতাৰ ওপৰত গভীৰ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে বিদ্যালয় আৰু পৰিয়াল দুয়োটাই প্ৰায়ে ৰেংকিঙৰ দ্বাৰা সফলতা জুখে, যাৰ ফলত শিশুসকলে ধাৰণা কৰি লয় যে তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ভৰ কৰে দশম আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষাত ভাল প্ৰদৰ্শনৰ ওপৰত। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে এই মানসিকতা এক উল্লেখযোগ্য প্ৰত্যাহ্বানত পৰিণত হোৱাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে, আৰু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ নতুন শিক্ষা নীতিত প্ৰৱৰ্তন কৰা পৰিৱৰ্তনশীল সংস্কাৰৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে, যাৰ লক্ষ্য হৈছে এই সমস্যাসমূহৰ সমাধান আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ওপৰত পঢ়াৰ বোজা লাঘৱ কৰা। তেওঁ পৰীক্ষা পে চৰ্চাৰ দৰে পদক্ষেপৰ কথাও উল্লেখ কৰে, যিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মানসিক চাপ হ্ৰাস কৰাৰ লগতে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক সুষম দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তোলাৰ প্ৰতি তেওঁৰ দায়বদ্ধতাক প্ৰতিফলিত কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে স্পষ্টকৈ কয় যে পৰীক্ষাই এজন ব্যক্তিৰ সম্ভাৱনাৰ একমাত্ৰ পৰিমাপ হ’ব নালাগে। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে, “বহুতে হয়তো শৈক্ষিকভাৱে উচ্চ নম্বৰ নাপাবও পাৰে, তথাপিও ক্ৰিকেটত শতক অৰ্জন কৰিব পাৰে কাৰণ তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত শক্তি তাতেই নিহিত হৈ আছে।” নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা আঁত ধৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ স্কুলীয়া দিনৰ বিভিন্ন ঘটনাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰে, য’ত উদ্ভাৱনীমূলক পাঠদান পদ্ধতিয়ে শিক্ষণক আনন্দদায়ক আৰু ফলপ্ৰসূ দুয়োটা কৰি তুলিছিল। তেওঁ আঙুলিয়াই দিয়ে যে এনে কৌশলসমূহ নতুন শিক্ষা নীতিৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হৈছে, যিয়ে শিক্ষণক অধিক সামগ্ৰিক আৰু সুলভ কৰি তুলিব বিচাৰে। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰতিটো কামকে নিষ্ঠা আৰু আন্তৰিকতাৰে আগবঢ়াই নিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, তথা দক্ষতা আৰু সামৰ্থ্য বৃদ্ধিয়েই সফলতাৰ দিশত আগবাঢ়ি যায় বুলি কয়। তেওঁ যুৱক-যুৱতীসকলক নিৰুৎসাহিত অনুভৱ নকৰিবলৈ উৎসাহ যোগাই কয়, “নিশ্চিতভাৱে কেৱল তোমালোকৰ বাবেই নিৰ্ধাৰিত কিছুমান কাম আছে। নিজৰ দক্ষতা বিকাশত মনোনিৱেশ কৰক, আৰু সুযোগ আহিব।” শ্ৰী মোদীয়ে নিজৰ জীৱনক বৃহত্তৰ উদ্দেশ্যৰ সৈতে সংযোগ কৰাৰ গুৰুত্বৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে, কিয়নো ই মানুহৰ প্ৰতিটো কামতে প্ৰেৰণা আৰু অৰ্থ কঢ়িয়াই আনে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সততে সন্মুখীন হোৱা মানসিক চাপ আৰু অসুবিধাৰ বোৰ নাইকিয়া কৰিবলৈ উপায় হিচাপে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে অভিভাৱকসকলক নিজৰ সন্তানক ষ্টেটাছ চিম্বল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা বন্ধ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। জীৱনটো কেৱল পৰীক্ষাতকৈও বহু গুণে মূল্যৱান বুলিও কৈ অভিভাৱকসকলক বুজাবুজি আৰু তেওঁলোকক সমৰ্থন আগবঢ়াবলৈ উৎসাহিত কৰে। তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ভালদৰে প্ৰস্তুতি চলাবলৈ, নিজৰ সামৰ্থ্যক বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰু আত্মবিশ্বাসেৰে পৰীক্ষাত বহিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। তদুপৰি তেওঁ প্ৰত্যাহ্বানসমূহ অতিক্ৰম কৰিবলৈ পদ্ধতিগত সময় ব্যৱস্থাপনা আৰু সামঞ্জস্যপূৰ্ণ অনুশীলনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। শ্ৰী মোদীয়ে প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ অনন্য সামৰ্থ্যৰ ওপৰত নিজৰ বিশ্বাস পুনৰ দৃঢ় কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নিজৰ ওপৰত আৰু তেওঁলোকৰ সফলতাৰ সম্ভাৱনাৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰে।

মুহূৰ্তবোৰ উপভোগ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে শিক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ ব্যক্তিগত দৃষ্টিভংগীও প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰে, “যেতিয়াই কাৰোবাক লগ পাওঁ, তেতিয়াই মই সেই মুহূৰ্তবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে উপভোগ কৰো। এই সম্পূৰ্ণ মনোনিৱেশে মোক নতুন ধাৰণাবোৰ সোনকালে নিজৰ মাজত সমাহিত কৰিবলৈ সুবিধা কৰি দিয়ে।” তেওঁ আনকো এই মানসিকতা গ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰি মনটোক চোকা কৰিবলৈ আহ্বান জনায় আৰু শিক্ষণ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিব বুলি পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। শ্ৰী মোদীয়ে যিকোনো দক্ষতা আয়ত্ত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অনুশীলনৰ মূল্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কয়, “কেৱল মহান চালকৰ জীৱন কাহিনী পঢ়ি গাড়ী চলোৱা কলা আয়ত্ত কৰিব নোৱাৰি। চালকৰ আসনত নিজেই বহিহে সেই পথত গাড়ি চলাব পাৰি।” মৃত্যুৰ অনিবাৰ্যতাৰ কথা উল্লেখ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে উদ্দেশ্যৰ মাধুৰ্য্য় আৰু দৃঢ়তাৰে জীৱনক আকোৱালি লোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা কয়। তেওঁ ব্যক্তিসকলক মৃত্যু ভয়ক জীৱনৰ স্বাভাৱিক অংশ হিচাপে বুজি এৰি দিবলৈ আহ্বান জনায়। তেওঁ মন্তব্য কৰে, “আপোনাৰ জীৱনক সমৃদ্ধ, পৰিশোধন আৰু উন্নীত কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ক যাতে মৃত্যুৱে টোকৰ মাৰি অহাৰ আগতেই আপুনি সম্পূৰ্ণৰূপে আৰু এটা উদ্দেশ্যৰে জীয়াই থাকিব পাৰে।”

প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ মানসিকতাত নিৰাশাবাদ আৰু নেতিবাচকতাৰ কোনো স্থান নাই বুলি উল্লেখ কৰি ভৱিষ্যতক লৈ আশাবাদ প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ সংকট অতিক্ৰম কৰি সমগ্ৰ ইতিহাসৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগত খাপ খুৱাই লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত মানৱতাৰ স্থিতিস্থাপকতাৰ কথা আঙুলিয়াই দিয়ে। তেওঁ মন্তব্য কৰে, “প্ৰতিটো যুগত পৰিৱৰ্তনৰ নিত্য প্ৰবাহিত সোঁতৰ লগত খাপ খুৱাই লোৱাটো মানুহৰ স্বভাৱতেই থাকে।” শ্ৰী মোদীয়ে পুনৰ কয় যে যেতিয়া মানুহে পুৰণি চিন্তাৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি ৰূপান্তৰক আকোৱালি লয় তেতিয়া অসাধাৰণ অগ্ৰগতি সম্ভৱপৰ হয়। পৰিৱৰ্তনৰ লগত অহা অপৰিসীম সম্ভাৱনাক চিনি পাই সকলোকে আশা আৰু আত্মবিশ্বাসেৰে আগলৈ চাবলৈও তেওঁ আহ্বান জনায়।

আধ্যাত্মিকতা, ধ্যান, আৰু সাৰ্বজনীন কল্যাণ বিষয়ত শ্ৰী মোদীয়ে গায়ত্ৰী মন্ত্ৰৰ গভীৰ তাৎপৰ্যৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে আৰু কয় যে ব্যক্তিক সূৰ্য্যৰ উজ্জ্বল শক্তিৰ সৈতে সংযোগ কৰা আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ এক শক্তিশালী আহিলা হৈছে এই মন্ত্ৰ।  তেওঁ পুনৰ কয় যে বহুতো হিন্দু মন্ত্ৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰকৃতি উভয়তে এয়া গভীৰভাৱে শিপাই আছে, নিয়মিতভাৱে জপ কৰিলে স্থায়ী আৰু পৰিৱৰ্তনশীল উপকাৰ সাধনো হয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে আলোকপাত কৰে যে ধ্যান মানে নিজকে বিক্ষিপ্ততাৰ পৰা মুক্ত কৰা এক প্ৰক্ৰিয়া আৰু সেই মুহূৰ্তত সম্পূৰ্ণৰূপে বিলীন কৰি দিয়া। তেওঁ হিমালয়ত থকা সময়ৰ এক পৰিৱৰ্তনশীল অভিজ্ঞতাৰ কথা মনত পেলায়, য’ত এজন ঋষিয়ে তেওঁক বাটিত পৰি থকা পানীৰ টোপালৰ ছন্দময় শব্দত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ শিকাইছিল। তেওঁ এই প্ৰথাক "ঈশ্বৰ অনুনাদ" বুলি উল্লেখ কৰিছিল, যিটো কৌশলে তেওঁক একাগ্ৰতা নিখুঁত কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু শেষত গভীৰ ধ্যানলৈ বিকশিত হৈছিল। হিন্দু দৰ্শনৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰি শ্ৰী মোদীয়ে এনে মন্ত্ৰ উদ্ধৃত কৰে যিয়ে সকলো জীৱনৰ আন্তঃসংযোগ আৰু সাৰ্বজনীন মংগলৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেওঁ মন্তব্য কৰে, “হিন্দুসকলে কেতিয়াও কেৱল ব্যক্তিগত মংগলৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়ে। আমি সকলোৰে মংগল আৰু সমৃদ্ধিৰ কামনা কৰো।” তেওঁ লগতে কয় যে প্ৰতিটো হিন্দু মন্ত্ৰৰ অন্ত শান্তিৰ আমন্ত্ৰণেৰে হয়, যিটো জীৱনৰ সাৰমৰ্ম আৰু ঋষিসকলৰ আধ্যাত্মিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰতীক। প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে শেষত নিজৰ চিন্তাধাৰা ব্যক্ত কৰিবলৈ সুযোগ পোৱাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি কয় যে এই বাৰ্তালাপৰ ফলত তেওঁ বহুদিনৰ পৰা তেওঁৰ ভিতৰত থকা ধাৰণাসমূহ অন্বেষণ কৰিবলৈ আৰু সেইবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল।

সম্পূৰ্ণ ভাষণ পঢ়িবলৈ ইয়াত ক্লিক কৰক