মহামান্য,
আজি আমি ৰাষ্ট্ৰপতি জেলেনস্কিৰ কথা শুনিলো। মইও কালি তেওঁক লগ পাইছিলো। মই সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিক ৰাজনৈতিক বা অৰ্থনৈতিক বিষয় হিচাপে বিবেচনা নকৰো। মই বিশ্বাস কৰো যে ই মানৱতাৰ এটা সমস্যা, মানৱীয় মূল্যবোধৰ এটা সমস্যা। আমি আৰম্ভণিৰে পৰা কৈছো যে আলোচনা আৰু কূটনীতি হৈছে একমাত্ৰ উপায়। আৰু এই পৰিস্থিতি সমাধানৰ বাবে, ভাৰতৰ পৰা যি সম্ভৱ, আমি যথা সম্ভৱ চেষ্টা কৰিম।
মহামান্য,
বিশ্বব্যাপী শান্তি, স্থিৰতা আৰু সমৃদ্ধি আমাৰ সকলোৰে উমৈহতীয়া উদ্দেশ্য। আজিৰ আন্তঃসংযোগযুক্ত পৃথিৱীত, যিকোনো এটা অঞ্চলৰ উত্তেজনাই সকলো দেশক প্ৰভাৱিত কৰে। আৰু, সীমিত সম্পদ থকা উন্নয়নশীল দেশবোৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰভাৱিত হৈছে। সাম্প্ৰতিক গোলকীয় পৰিস্থিতিৰ বাবে, এই দেশবোৰে খাদ্য, ইন্ধন আৰু সাৰৰ সংকটৰ সৰ্বাধিক আৰু গভীৰ প্ৰভাৱ ভুগি আছে।
মহামান্য,
এইটো চিন্তাৰ বিষয়, আমি বিভিন্ন মঞ্চত শান্তি আৰু স্থিৰতাৰ বিষয়ে কিয় কথা পাতিব লাগে? শান্তি স্থাপনৰ ধাৰণাৰে আৰম্ভ কৰা ৰাষ্ট্ৰসংঘই আজি সংঘৰ্ষ প্ৰতিৰোধ কৰাত সফল নহয় কিয়? সৰ্বোপৰি, ৰাষ্ট্ৰসংঘত সন্ত্ৰাসবাদৰ সংজ্ঞা কিয় গ্ৰহণ কৰা হোৱা নাই? যোৱা শতিকাত সৃষ্টি হোৱা প্ৰতিষ্ঠানবোৰ একবিংশ শতিকাৰ প্ৰণালীৰ সৈতে খাপ খায় নহয়। বৰ্তমানৰ বাস্তৱতাক প্ৰতিফলিত নকৰিব। সেয়েহে, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে ডাঙৰ প্ৰতিষ্ঠানত সংস্কাৰ উপলব্ধি কৰাটো প্ৰয়োজনীয়। তেওঁলোক গ্লোবেল চাউথৰ কণ্ঠস্বৰ হ'ব লাগিব। অন্যথা, আমি কেৱল বিবাদটো সমাপ্ত কৰাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি থাকিম। ৰাষ্ট্ৰসংঘ আৰু নিৰাপত্তা পৰিষদ কেৱল আলোচনাৰ এখন দোকান হৈ থাকিব।
মহামান্য,
সকলো দেশে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ চাৰ্টাৰ, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইন আৰু সকলো দেশৰ সাৰ্বভৌমত্ব আৰু আঞ্চলিক অখণ্ডতাক সন্মান কৰাটো অত্যাৱশ্যকীয়। স্থিতি সলনি কৰাৰ একপক্ষীয় প্ৰচেষ্টাৰ বিৰুদ্ধে একেলগে মাত মাতিব। ভাৰতে সদায়েই মত পোষণ কৰি আহিছে যে যিকোনো উত্তেজনা, যিকোনো বিবাদ শান্তিপূৰ্ণভাৱে, আলোচনাৰ জৰিয়তে সমাধান কৰিব লাগে। আৰু যদি আইনৰ পৰা সমাধান এটা ওলাই আহে, ইয়াক মানি চলিব লাগে। আৰু এই ভাৱনাৰেই ভাৰতে বাংলাদেশৰ সৈতে ইয়াৰ ভূমি আৰু সামুদ্ৰিক সীমা বিবাদ সমাধান কৰিছিল।
মহামান্য,
ভাৰতত আৰু ইয়াত জাপানতো, ভগৱান বুদ্ধক হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি অনুসৰণ কৰা হৈছে। আধুনিক যুগত, এনে কোনো সমস্যা নাই, যাৰ সমাধান আমি বুদ্ধৰ শিক্ষাত বিচাৰি নাপাও। বুদ্ধই বহু শতিকাৰ আগতে বিশ্বই সন্মুখীন হোৱা যুদ্ধ, অস্থিৰতা আৰু অস্থিৰতাৰ সমাধান দিছিল।
ভগৱান বুদ্ধই কৈছিল:
नहि वेरेन् वेरानी,
सम्मन तीध उदासन्,
अवेरेन च सम्मन्ति,
एस धम्मो सन्नतन।
অৰ্থাৎ, শত্ৰুতাই শত্ৰুতাক শান্ত নকৰে। শত্ৰুতা স্নেহৰ দ্বাৰা শান্ত হয়।
এই মনোবৃত্তিৰে আমি সকলোৰে সৈতে একেলগে আগবাঢ়ি যোৱা উচিত।
ধন্যবাদ।
